Ακούμε: Γιώργο Οικονόμου και Βασιλική Παπαγεωργίου

της Φιλουμένας Ζλατάνου

«Μια ιστορία έπλασα, παράξενη κι αστεία
Γύρω από το έντονο, παρόν και παρελθόν
Οι έρωτες που μίσησα, οι φίλοι που χαθήκαν
Πρόσφατες κι επώδυνες, εικόνες του μυαλού μου»

Το συγκεκριμένο τετράστιχο του τραγουδιού «όνειρα» περιγράφει ουσιαστικά τον πρώτο δίσκο του νεαρού τραγουδοποιού από τη Θεσσαλονίκη, Γιώργου Οικονόμου, ο οποίο μας παρουσιάζει με όλα τα χρώματα της ίριδας τη «Φιγούρα στο δρόμο» που συνάντησε και δημιούργησε. Το να είσαι βέβαια τραγουδοποιός από τη γενέτειρα της επονομαζόμενης «Σχολής Θεσσαλονίκης», που τροφοδότησε την ελληνική μουσική με αριστουργήματα, γεννά από μόνο του μεγάλες προσδοκίες. Ανταποκρίνεται εντέλει ο Γιώργος Οικονόμου στον υψηλό πήχη της τραγουδοποιΐας;

Η προσπάθεια του στέφεται μέχρι ενός σημείου με επιτυχία, καθώς πρόκειται για έναν προσεγμένο δίσκο με 17 τραγούδια, τα οποία ενορχηστρωτικά είναι γεμάτα ηχοχρώματα και δεν κουράζουν. Στο καλό αποτέλεσμα του δίσκου συμβάλουν τα μέγιστα οι εξαιρετικοί μουσικοί που έπαιξαν καθώς ο καθένας από αυτούς αφήνει το στίγμα του και αναδεικνύει και το πιο αδιάφορο ίσως τραγούδι. Ο Πέτρος Παρασκευάς στις κιθάρες, ο Αλέξης Αποστολάκης στα τύμπανα, ο Στέργιος Γιάννος στο μπάσο και ο Τάσος Κορκόβελος στα πλήκτρα (στο «Δολοφόνο») μαζί με τον ίδιο τον Οικονόμου, που παίζει πιάνο και πλήκτρα, συνθέτουν την ομάδα αυτού του δίσκου, αποδεικνύοντας για ακόμη μια φορά ότι και η πιο απλή ενορχήστρωση εάν εκτελεσθεί από σολίστες μπορεί να κάνει τη διαφορά.

Το σημείο κλειδί της δισκογραφικής αυτής δουλειάς είναι η «λέξη» και η δύναμή της, η αποκωδικοποίησή της, η ομορφιά και η σκληρότητά της. Ποια είναι η κατάλληλη λέξη για να εκφραστεί ο πόνος, η θλίψη, η απογοήτευση, ο ματαιωμένος έρωτας, ο θάνατος και η στιγμή στο χρόνο; Σε αυτές τις ερωτήσεις καλείται να απαντήσει ο Οικονόμου φτιάχνοντας με μουσικές και στίχους ένα προσωπικό ημερολόγιο, που όμως αν ήταν λίγο πιο μαζεμένο θα ήταν και πιο δυνατό, από άποψη ποσότητας τραγουδιών, καθώς νιώθεις ότι «ξεχειλώνει» λίγο.

Αξιοπρόσεκτα είναι τα τραγούδια «Σε περιμένω», με θέμα τις φιλικές σχέσεις, «Αληθινά», το καλύτερο στιχουργικά τραγούδι, «Δολοφόνος» και «Όπως παλιά». Ένας δίσκος με περίσσιο πάθος και ένταση που δημιουργεί προσδοκίες για κάτι ακόμα καλύτερο. 

Ελληνοτουρκικά - Βασιλική Παπαγεωργίου
H παράδοση είναι εντυπωμένη στα γονίδιά μας και οι ρυθμοί πηγάζουν αβίαστα από μέσα μας στο άκουσμα κλασσικών τραγουδιών. Έτσι θα μπορούσε να ξεκινήσει μια καθώς πρέπει κριτική για ένα νέο δίσκο, ιδιαίτερα προσεγμένο που αποτελεί ένα από τα διαμάντια της εποχής, που οφείλεις να ψάξεις ως ακροατής. Αντ’ αυτού δε θα είναι μία κριτική σαν όλες τις υπόλοιπες, καθώς όταν έρχεται στα χέρια σου ένας δίσκος που φτιάχτηκε με αγάπη για την ελληνική και τουρκική μουσική και αναδεικνύει τις ομοιότητες των δύο λαών, καθώς και των εξαιρετικών ρυθμών που χρησιμοποιούν και οι δυο πλευρές, ο συναισθηματισμός δύσκολα αποφεύγεται.

Οι Έλληνες αγαπάμε και τραγουδάμε τραγούδια όπως «Τα ματόκλαδά σου λάμπουν», «Χαρικλάκι» και «Ξημερώματα» και όποτε τα πετυχαίνουμε, με ευχαρίστηση τα ακούμε. Αναρωτιέμαι πόσοι γνωρίζουν τις ομοιότητες με τα ανάλογα τούρκικα τραγούδια καθώς και με την αλεβίτικη μουσική παράδοση. Η Βασιλική Παπαγεωργίου, χρόνια κάτοικος της Χάλκης έχει έρθει σε επαφή και με τις δυο παραδόσεις και μέσα από τους στίχους και την ερμηνεία της χτίζει γέφυρες και ενώνει συνειδήσεις και μουσικές.

Ο Νικηφόρος Μεταξάς επιμελήθηκε καλλιτεχνικά την κυκλοφορία του δίσκου, η Παπαγεωργίου τραγούδησε και έγραψε στίχους και τέσσερις εξαίρετοι σολίστες, ο Νίκος Κράλλης, ο Κλέων Αντωνίου, ο Engin Arslan και ο Αντώνης Μαράτος συνεργάστηκαν κεντώντας με τα μουσικά όργανα τα τραγούδια, χαρίζοντάς μας ένα μουσικό δώρο που δεν μπορεί να αφήσει κανέναν ασυγκίνητο.

Να αρχίσουμε με τον αυτοσχεδιασμό κοντραμπάσου και μπουζουκιού που ακούγοντάς το νιώθεις σαν να ακούς μία κουβέντα ενός γέροντα με το νέο που θέλει να ρουφήξει όλη τη γνώση. Ο Νίκος Κράλλης στο μπουζούκι, στο οποίο τρεκλίζει ένας λυγμός και ο Αντώνης Μαράτος με το στιβαρό και γεμάτο ηχοχρώματα παίξιμό του στο κοντραμπάσο, είναι οι υπεύθυνοι για το πρώτο κομμάτι του δίσκου. Συνεχίζουμε με τον εξαιρετικό παίχτη του σάζι, του πολίτικου λαούτου, του τζουρά, του ντεντέ σαζ και πιστό συνεχιστή της Αλεβί παράδοσης στο σάζι, Engin Arslan, ο οποίος σε οδηγεί στα βάθη της Ανατολίας και σε πλημμυρίζει εικόνες με το παίξιμο και την ερμηνεία του.

Ο δοκιμασμένος σε πολλά μουσικά είδη και εξαίρετος σολίστας Κλέων Αντωνίου αριστεύει και στους τρεις ρόλους που έχει σε αυτή τη δουλειά, ως μουσικός διευθυντής, ως παίχτης κιθάρας -ακουστικής και όχι ηλεκτρικής για όσους τον ξέρουν ως rock and jazz κιθαρίστα- και φυσαρμόνικας και ως ερμηνευτής σε δύο τραγούδια. Ειδική μνεία οφείλει να γίνει στην συγκλονιστική ερμηνεία του στο δεκατριάλεπτο τελευταίο κομμάτι, το γνωστό παραδοσιακό «Από κάτω απ’ το ραδίκι». Χωρίς να κάνει καθόλου "κοιλιά", το «αντιεμπορικό» αυτό τραγούδι κρύβει ένα blues χαρακτήρα που χαϊδεύει τα αυτιά.

Η Βασιλική Παπαγεωργίου έχει μία φωνή τόσο ξεχωριστή που μόνο αν την παρομοιάσεις με ακριβή πορσελάνη μπορείς να ακουμπήσεις το ηχόχρωμά της. Αγγίζει τα τραγούδια χωρίς να τα υποδαυλίζει, με σεβασμό και με χαρμολύπη. Αλλάζει ρόλους χωρίς να χάνει το στίγμα της και νιώθεις ότι τραγουδά τα πάθη για να γιάνει την ψυχή σου.

Αξίζει να δώσετε χρήματα για αυτόν το δίσκο, καθώς περιέχει διαχρονικές μουσικές και ερμηνείες ιδανικές.

Lyra 2010