Νώε: Ο Αρονόφσκι απογειώνει (αισθητικά) την κιβωτό
Ο Ντάρεν Αρονόφσκι απογειώνει αισθητικά και αφηγηματικά μια καλοστημένη περιπέτεια ενός αμφιλεγόμενου ήρωα, στην οποία όμως μοιάζει κάτι να λείπει...
Παλαιότερο των 360 ημερών
του Λουκά Τσουκνίδα
Μια ακόμη ιδέα που τριγύριζε στο κεφάλι του Ντάρεν Αρονόφσκι για πολύ καιρό, η δική του εκδοχή της βιβλικής ιστορίας του Νώε και της κιβωτού του, πήρε σάρκα και οστά για να φτάσει στις αίθουσές μας λίγο πριν το άγιο Πάσχα. Με τον Ράσελ Κρόου στον ρόλο ενός νεότερου, σφριγηλού Νώε, μερικές ενδιαφέρουσες σεναριακές και αισθητικές αλχημείες και μια παραγωγή αντάξια των επικών διαστάσεων της ορίτζιναλ ιστορίας, το “Noah” καταφέρνει να μας κρατήσει στις θέσεις μας με την ένταση, το οπτικό υπερθέαμα και το ρυθμό της, αλλά δεν προσθέτει τίποτε ιδιαίτερο σ' έναν, έτσι κι αλλιώς, σχηματικό χαρακτήρα.
Η υπόθεση
Ο Νώε τριγυρνά σε έναν ερειπωμένο καταλεηλατημένο κι επικίνδυνο κόσμο με τη γυναίκα του Νααμέ και τους τρεις γιους του, Σεμ, Χαμ και Ιάφεθ. Μόνος σκοπός τους η επιβίωση μακριά απ' τους αδηφάγους ανθρώπους κι όσο γίνεται πιο κοντά στον φιλεύσπλαχνο Θεό. Στο δρόμο τους βρίσκουν ένα ορφανό κορίτσι, την Ίλα, την οποία παίρνουν μαζί τους. Εν τω μεταξύ, τα οράματα του Νώε γίνονται όλο και πιο έντονα κι ο μόνος που μπορεί να του απαντήσει είναι ο υπεραιωνόβιος πρόγονός του, ο Μαθουσάλας. Στη σπηλιά του, το μήνυμα του Δημιουργού γίνεται ξεκάθαρο: πριν απ' το μεγάλο κατακλυσμό, ο Νώε πρέπει να χτίσει μια κιβωτό για να διασώσει τη ζωή στη Γη, εκτός απ' τους ανθρώπους που θα αφανιστούν ολοσχερώς...