Μια τέλεια μονοήμερη στη Στενή Ευβοίας

Πλατάνια, καστανιές, έλατα, ρεματιές και τρεχούμενα νερά. Χρώματα φθινοπωρινά, φύλλα που χριτσανίζουν κάτω από τα βήματά σου, αέρας βουνίσιος, μυρωδιές βρεγμένου χώματος –που, εντάξει, μπλέκονται με κείνες από τα κοντοσούβλια που ψήνονται στις παρακείμενες ταβέρνες, καλός ο ρομαντισμός αλλά κάποιοι είμαστε εδώ όντως πρωτίστως για το φαγητό. Δεν είναι, ωστόσο, μόνο αυτό το δυνατό χαρτί της Στενής –κι αν δεν μας πιστεύεις, εδώ είμαστε, να εξηγήσουμε.

Αλλά πρώτα, το στίγμα το γεωγραφικό

Τη Στενή Ευβοίας τη βρίσκεις στους χάρτες εδώ, μιάμιση ώρα από την Αθήνα, στους πρόποδες της Δίρφης. Την ξέρεις, κατά πάσα πιθανότητα, ως πύλη εισόδου στον μαγικό κόσμο του ευβοιώτικου βουνού, που με την σειρά του αποτελεί την πύλη για έναν άλλο, ακόμα μαγικότερο κόσμο: Εκείνον των παραλιών της πλευράς του Αιγαίου, που τιμάμε δεόντως κάθε καλοκαίρι. Τώρα που φθινοπωριάζει, η Στενή αξίζει την ολόδική της εκδρομή.

Εν αρχή ην το Αισθητικό Δάσος

Το Αισθητικό Δάσος της Στενής, προστατευόμενο από το δίκτυο Natura 2000, απλώνει στις πλαγιές της Δίρφης πλατάνια, καστανιές, έλατα, δρυς, πηγές και ρεματιές, και γίνεται αυτή την εποχή ένα μικρό φθινοπωρινό υπερθέαμα. Από τη Στενή ξεκινούν σηματοδοτημένα μονοπάτια για διαφορετικά επίπεδα φυσικής κατάστασης, αλλά μην τρομάζεις: Δεν χρειάζεται να βάλεις στόχο το καταφύγιο ή την κορυφή (*). Ακόμα και μία ώρα χαλαρού περπατήματος στα πρώτα κομμάτια των διαδρομών είναι αρκετή για να πάρεις γερή δόση δάσους πριν επιστρέψεις στον πολιτισμό και στα κοκορέτσια.

(*) Αν τώρα το λέει η περδικούλα σου, τα μονοπάτια που συνδέουν την Στενή με το Καταφύγιο του ΕΟΣ στη Δίρφυ είναι τρία, όλα τους φαντασμαγορικά, ξεκινούν από εδώ και ανηφορίζουν μέσα από τοπία που κόβουν την ανάσα. Αναλυτικές πληροφορίες για όλα θα βρεις εδώ.

Η Βρύση του Γιατρού και ο μικρός γύρος της Στενής

Αν η ιδέα της πεζοπορίας σου πέφτει κάπως βαριά για πρωινό Κυριακής, μπορείς άνετα να μείνεις στα πολύ χαλαρότερα δρομάκια του χωριού: Από την πλακόστρωτη πλατεία, με τα πλατάνια και τα τρεχούμενα νερά, βολτάρεις ανάμεσα στην Πάνω και την Κάτω Στενή και συνεχίζεις ως τη διάσημη Βρύση του Γιατρού, την γνωστότερη από τις περισσότερες από σαράντα πηγές που αναβλύζουν μέσα και γύρω από το χωριό. Γύρω της στήνονται συχνά πάγκοι με μέλια, βότανα, τυριά και άλλα τοπικά καλούδια για να φέρεις λίγη από τη γεύση του βουνού επιστρέφοντας μαζί σου στο σπίτι.

Η μοναδική περίπτωση της Αγίας Κυριακής στα Καμπιά

Τέσσερα χιλιόμετρα έξω από τη Στενή, στα Κάτω Καμπιά, κρύβεται ένα από τα ωραιότερα μυστικά της περιοχής. Η Αγία Κυριακή είναι ένα ιδιόμορφο σπηλαιοεκκλησάκι, τμήμα του οποίου σχηματίζεται από τον ίδιο τον βράχο, φωλιασμένο μέσα σε μια καταπράσινη ρεματιά όλο πλατάνια και τρεχούμενα νερά.

Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, στα βάτα της σπηλιάς βρέθηκε η εικόνα της Αγίας Κυριακής, όταν οι κάτοικοι έψαχναν το χαμένο κατσίκι μιας ηλικιωμένης γυναίκας, κι από εκεί πήρε το όνομά του το εκκλησάκι. Η ηλικία του ναού δεν είναι γνωστή με βεβαιότητα, ενώ η παράξενη σπηλαιώδης κατασκευή του σημαίνει ότι δεν ακολουθεί ούτε τον συνηθισμένο προσανατολισμό των εκκλησιών. Το σκηνικό γύρω του συμπληρώνουν γεφυράκια, μικροί καταρράκτες και βάθρες, ενώ μέσα στον ίδιο τον ναό θα δεις σταλακτίτες και νερό να αναβλύζει από τον βράχο.

Ένα 10λεπτο οδήγησης από το εκκλησάκι, θα σε φέρει στα Καμπιά, το ορεινότερο χωριό του δήμου Διρφύων, που αξίζει οπωσδήποτε μια βόλτα ανάμεσα στα κεραμιδοσκέπαστα σπιτάκια του.

Το υπέροχο Φαράγγι της Αγάλης

Η Trekking Hellas το περιγράφει ως «ένα από τα πιο όμορφα φαράγγια της Ελλάδας», και ποιοι είμαστε εμείς να διαφωνήσουμε; Το Φαράγγι της Αγάλης, που λες, ξεκινά από εδώ, 10 χιλιόμετρα από τη Στενή και λίγο έξω από το χωριό Άγιος Αθανάσιος, στους δυτικούς πρόποδες της Δίρφης. Απλώνεται σε 6 χορταστικά χιλιόμετρα, με το μονοπάτι του να ακολουθεί το ρέμα κάτω από θεόρατα πλατάνια, περνώντας από γεφυράκια, πηγές, μικρούς καταρράκτες και φυσικές λιμνούλες.

Η κλασική ανάβαση είναι σηματοδοτημένη αλλά ανηφορική, οπότε αν θες να τη συνδυάσεις με όλα τα προηγούμενα, κάνεις απλώς το πρώτο, εντυπωσιακό κομμάτι και γυρίζεις πίσω. Αν, πάλι, αποφασίσεις να τη διασχίσεις κανονικά, τότε η Αγάλη παύει να είναι μια στάση και γίνεται δικαιωματικά ο πρωταγωνιστής της ημέρας. Και αν δεν εμπιστεύεσαι τις ικανότητες προσανατολισμού σου, η Trekking κάνει οργανωμένες, 4ωρες πεζοπορίες εδώ, με κόστος 30€ το άτομο.

Εμείς για το φαγητό ήρθαμε

Και ποιος να σας αδικήσει; Η Στενή είναι άλλωστε φημισμένη για τις ταβέρνες της, που απλώνουν τα τραπέζια τους δίπλα στη ρεματιά, και τα φορτώνουν με παϊδάκια, κοντοσούβλια, κοκορέτσια και δε συμμαζεύεται. Στις sos διευθύνσεις σημείωσε το Καταφύγιο της Γεύσης, τον Πλάτανο με την υπέροχη βεράντα του στην καρδιά του δάσους, την Ταβέρνα Καρλατήρας στη Βρύση του Γιατρού για την απίθανη προβατίνα του, τη Δέσποινα για μαγειρευτά σαν το αρνάκι γάλακτος στη γάστρα και το χοιρινό πρασοσέλινο με αυγολέμονο, και –αν ξεμακρύνεις προς τα Καμπιά και αποφασίσεις να καθίσεις για φαγητό εκεί– το κοσμαγάπητο Κονάκι για φοβερές σούβλες. Για καθένα από αυτά, θα υπολογίσεις περί τα 25€ το άτομο, με κρασί.