Νερά να τα πιείς στο ποτήρι, ησυχία ονειρική, πράσινο που φτάνει το κύμα, κι ένα νησάκι σε σχήμα δράκου που κοιμάται φρουρώντας ιστορίες πανάρχαιες. Να σου συστήσουμε το Φραγκολίμανο.
γράφει:
Πρώτη εικόνα. Ο ήλιος που ανατέλλει πίσω από το απέναντι λοφάκι βάφει ροζ τον ουρανό και φτιάχνει χρυσαφένια ηλιόστρατα στην επιφάνεια του νερού. Το νερό μένει ακίνητο, ίσα που ρυτιδιάζει, σαν να είναι νερό λίμνης κι όχι θάλασσας. Λες και δεν θέλει να ταράξει την ηλιόστρατα.
Δεύτερη εικόνα. Ένας ροδοπελεκάνος προσθαλασσώνεται πλαναριστός, κολυμπάει για λίγο και απογειώνεται ξανά φτερουγίζοντας μέσα στην ονειρική ησυχία του τοπίου, να συνεχίσει το σεπτεμβριάτικο ταξίδι του κατά τον νότο.
Και τρίτη εικόνα. Το νησάκι απέναντι μοιάζει με δράκο που κοιμάται. Το κοιτάμε από δω, το κοιτάμε από κει, η φαντασία μας θα φταίει λέμε. Είναι όμως ξεκάθαρα δράκος που κοιμάται.
Το Φραγκολίμανο της Κορινθίας, απ’ όπου και οι παραπάνω μαγικές εικόνες, το βρίσκεις στον χάρτη εδώ, μιάμιση ώρα από την Αθήνα, σε μια παράκαμψη του δρόμου που πάει προς την Επίδαυρο –την ίδια παράκαμψη που σε φέρνει και στο Μικρό Αμόνι.
Παραλία ονειρική, με διάφανα ανοιχτογάλαζα νερά, λευκό βοτσαλάκι και πράσινο που σχεδόν ακουμπά στο κύμα, φτιάχνοντας απολαυστική σκιά από το μεσημέρι και μετά. Νωρίτερα, φροντίζουν γι’ αυτήν λίγες και καλές καλαμένιες ομπρέλες, δωρεάν εννοείται και χωρίς ξαπλώστρες από κάτω τους να χαλάνε το τοπίο.
Στο τέρμα της παραλίας, αριστερά όπως κοιτάς την θάλασσα, θα βρεις βραχάκια για βουτιές ή/και για άραγμα και χάζι του τοπίου εκεί γύρω στο σούρουπο, που γίνεται (ακόμα πιο) καθησυχαστικά γαλήνιο. Σούπερ ενδιαφέρων είναι και ο βυθός στο σημείο αυτό, με άπειρα ψαράκια να μασουλάνε αμέριμνα τροφή από τα βράχια χωρίς καθόλου να ενοχλούνται από την παρουσία ανθρώπων με μάσκες που ενθουσιάζονται να κολυμπούν μαζί τους.
Έλα ντε! Σε μελέτη του ο ιστορικός και αρχαιολόγος Χάρης Κουτελάκης αναφέρει ότι Φραγκολίμανα στο Αιγαίο έχουμε κάμποσα, και την ονομασία τους τη χρωστάμε «είτε στο ότι σύχναζαν εκεί πλοία Δυτικών (Φράγκων) είτε στο ότι ήταν λιμάνια ελεύθερου εμπορίου, όπως δήλωνε αρχικά η λέξη France (=ελεύθερος, ελευθερόστομος, και αργότερα ελεύθερο λιμάνι κλπ)».
Η Ιστορία του Φραγκολίμανου, πάντως, ξεκινάει πολύ νωρίτερα –χιλιετίες νωρίτερα, για την ακρίβεια. Σε επίσημο έγγραφο του Δήμου Κορινθίων αναφέρεται ότι το Φραγκολίμανο ήταν μυκηναϊκό λιμάνι, το οποίο αξιοποιήθηκε και από τους Αθηναίους κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου.
Ιστορία που χάνεται στα βάθη των αιώνων έχει και το νησάκι ακριβώς απέναντι από την παραλία, αυτό με το σχήμα δράκου που κοιμάται. Καταρχάς το όνομά του ο Δήμος Κορινθίων το αναφέρει ως Οβρέο, το Google Maps το λέει Οβριό –σύμφωνα με άλλη μελέτη του Κουτελάκη, δεν είναι αυτό που νομίζεις: Μπορεί να προέρχεται από το λατινικό obruo που σχετίζεται με την καταστροφή και την κατάχωση, ή με τη λέξη οβριός που χρησιμοποιείται στη δωδεκανησιακή διάλεκτο (υπάρχουν πολλά Οβριόκαστρα στα Δωδεκάνησα) για να περιγράψει παλιά, άχρηστα κτίσματα.
Ο Οβρέος, που λες, απέχει περί τα τρία χιλιόμετρα από την παραλία, κι είναι ένας μικρός ακατοίκητος κόσμος με ιστορία πολύ μεγαλύτερη από το μπόι του (που δεν ξεπερνά τα 45 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας): Στο ψηλότερο σημείο του σώζονται τα ερείπια ενός κάστρου, με τείχη που ανάγονται σε διαφορετικές ιστορικές περιόδους, από τη μυκηναϊκή (!) εποχή μέχρι τους Ενετούς. Το μεγαλύτερο μέρος των τειχών όπως το βλέπεις σήμερα, πάντως, πρέπει να χρονολογείται, σύμφωνα με τους υπολογισμούς του Καστρολόγου, γύρω στο 1700.
Κατά μία τοπική πηγή (που αναφέρουμε με επιφύλαξη, καθότι δεν βρήκαμε την πληροφορία πουθενά αλλού) το νησάκι στην αρχαιότητα ονομαζόταν Ασπίς, πράγμα που βγάζει νόημα δεδομένης της θέσης του ακριβώς μπροστά στο αρχαίο λιμάνι. Που αν μας ρωτάς, βέβαια, εμείς επιμένουμε ότι είναι δράκος αυτός που το φυλάει.
Από το χωριό Κατακάλι ξεκινά ένα πανέμορφο μονοπάτι 9,3 χιλιομέτρων και μέτριας δυσκολίας, που καταλήγει στο Φραγκολίμανο αφού διασχίσει το πευκοδάσος της Μπότιζας και το φαράγγι της Βάγιας. Στο δρόμο θα δεις και τα ερείπια του πρωτοελλαδικού οικισμού της Βάγιας, που κατοικούνταν μέχρι τα ελληνιστικά χρόνια. Λεπτομέρειες έχει ο Δήμος Κορινθίων, εδώ και το Wikiloc με τους χάρτες του, εδώ.
Στην άκρη της παραλίας βρισκόταν ένα ταβερνάκι, το Λιοτρίβι του Παππού, το οποίο δυστυχώς είναι πλέον κλειστό, αλλά μην φοβού: Ό,τι δοκιμάσεις στο Στέκι του Δημήτρη, λίγο έξω από το Σοφικό, επάνω στον κεντρικό δρόμο, θα αξίζει καθένα από τα 11 χιλιόμετρα που θα οδηγήσεις από την παραλία ως εδώ.
Ξακουστές και κοσμαγάπητες είναι οι σούβλες του, και δη το κοκορέτσι, αλλά εμείς θέλουμε για αρχή να σταθούμε στις γκόγκλιες, αυτά τα τοπικά, χειροποίητα ζυμαρικά-μπιζουδάκια που σερβίρονται βουτυράτα με τριμμένη μυζήθρα, και αργούν όπως πρέπει να έρθουν στο τραπέζι, γιατί βράζουν άμα τη παραγγελία, κι επίσης γιατί το καλό πράγμα αργεί να γίνει.
Αξίζει επίσης να δοκιμάσεις τα ζουμερά, μπαμπάτσικα αρνίσια παϊδάκια, το κοτόπουλο σούβλας αν είσαι λάτρης, το απολαυστικά σκορδάτο τζατζίκι και τις «χεράτες» καλοτηγανισμένες πατάτες. Με ωραίο κρασάκι, ο λογαριασμός θα κυμανθεί γύρω στα 20-25€ το άτομο, και θα φύγεις και με πακετάκι για το σπίτι, γιατί οι γκόγκλιες είναι σκαστικές –αλλά χαλάλι τους.
