Η Καλή Καρδιά: Για τσουχτή στη Δυτική Μάνη κάθε καλοφαγάς καταφθάνει

Δύσκολα θα βρεις άνθρωπο που να έχει επισκεφθεί και να μην αγαπά τη Μάνη. Θες τα χωριουδάκια που βαστάνε ακόμη σε ημιορεινά μέρη κρυμμένα στο πράσινο και τις χτιστές πλατεΐτσες, θες οι υπέροχες θάλασσες και τα δαντελωτά ακρογιάλια, θες το φαγητό και οι μοναδικές τοπικές σπεσιαλιτέ όλα συνθέτουν ένα τοπίο ονειρικό που δεν γίνεται να προσπεράσεις σαν βρεθείς στην Πελοπόννησο.

Εμείς με ορμητήριο η Δυτική Μάνη κάναμε μια γευστική επιδρομή σε κάποια από τα καλύτερα ταβερνάκια και εστιατόρια της περιοχής, ανάμεσα στα οποία ξεχωρίζει κι η Καλή Καρδιά στο Χωσιάρι. Σε μια στροφή του επαρχιακού δρόμου Γυθείου- Αρεόπολης αποτελεί σημείο συνάντησης ταξιδιωτών και καλοφαγάδων από το 1945 όταν και πρωτοάνοιξε.

Σε ένα φολκλόρ, ξύλινο σκηνικό με αναρριχώμενα φυτά και κρεμαστά φαναράκια, τα στρωμένα τραπέζια περιμένουν κάθε πιστό μεζεδολάγνο να δοκιμάσει την πραμάτεια του μενού, το οποίο διανθίζεται καθημερινά με 7-8 πιάτα ημέρας για να μην βαριόμαστε. Πολύ καλά κάνουν αν μας ρωτάς καθώς πρέπει να εκμεταλλευτούν κι όλους τους εποχικούς γευστικούς θησαυρούς της περιοχής τους οποίους βρίσκεις σε πληθώρα στα γειτονικά κτήματα.

Ο υπόλοιπος κατάλογος έχει μπόλικες επιλογές σε ορεκτικά, πίτες, τυριά και κρεατικά, επομένως κανείς λάτρης τους δεν θα μείνει παραπονούμενος. Ως είθισται στα χωριά της Μάνης ξεκινήσαμε με το ψωμάκι (2,70€ το άτομο) το οποίο συνοδευόταν με την παραδοσιακή τραβηχτή (μια χειροποίητη τηγανιτή πιτοκουλούρα) συνοδεία ενός μπολ με ελίτσες, ενός ντιπ με σκορδάτη τριμμένη ντομάτα και ενός ακόμα με σως φέτας.

Η τραβηχτή ήταν όλα τα λεφτά, με μαστιχωτή και τραγανή υφή, ταμάμ για συνεχόμενες επαλείψεις με τα συνοδευτικά καλούδια της. Συνεχίσαμε ακάθεκτοι δοκιμάζοντας και την ομώνυμη τυρόπιτα (7,90€) του καταλόγου, ζητώντας συγχώρεση κι άφεση αμαρτιών από προπονητές και διατροφολόγους γιατί τιμήσαμε δεόντως τα τηγάνια της Καλής Καρδιάς.

Το φύλλο της ήταν περασμένο στο τηγάνι και λουσμένο με μέλι, τρίμματα φέτας και παπαρουνόσπορο. Κρατσανιστό και με γενναιόδωρη γέμιση ήταν αξιοπρεπέστατο αν και θα θέλαμε μια καλύτερη ισορροπία μεταξύ μελιού και φέτας στην κορφή της τυρόπιτας. Σειρά είχε η πασσαβά (7,90€) μια πράσινη σαλάτα με ψητό μανούρι και σως μελιού, που όπως έχεις καταλάβει ρέει άφθονο σε όλες σχεδόν τις συνταγές της Μάνης.

Δροσερή η σαλάτα και με το μανούρι σωστά ψημένο ήταν παραπάνω από επαρκής σε μερίδα, μέχρι να καταφθάσει το μπουγιουρντί (7,80€) και να γίνεις της βούτας ο χαμός. Με φέτα, φρέσκια ντοματούλα, ρίγανη, πιπεριά και πιπέρι καγιέν ήρθε εξαιρετικά μαγειρεμένο, δίχως να νερουλιάζει και κρατώντας μέχρι τελευταίας μπουκιάς την λαχταριστή γεύση του.

Το σαγανάκι ψηστύρι (7,80€) είναι ένα εξαιρετικό σκληρό τυρί από 100% φρέσκο παστεριωμένο κατσικίσιο γάλα, το οποίο παράγεται από τα παραδοσιακά τυροκομεία της γειτονικής Μονεμβασιάς Όπως προδίδει και το όνομά του, είναι ένα τυρί ιδανικό για ψήσιμο ή τηγάνι, καθώς διατηρεί το σχήμα του και δημιουργεί μια υπέροχη, τραγανή κρούστα, αποτελώντας ένα από τα πιο διάσημα και best seller πιάτα-μεζέδες στις ταβέρνες της ευρύτερης περιοχής. Εδώ ήταν έξτρα μαστιχωτό και γευστικότατο.

Στα κρεατικά πήγαμε στις safe επιλογές του μοσχαρίσιου μπιφτεκιού (14,80€) που ήρθε με συνοδευτική φρέσκια σαλατούλα και πατάτες τηγανιτές κομμένες στο χέρι. Χωρίς πολλά μπαχάρια και με καλό ψήσιμο ήταν κι αυτό αξιοπρεπέστατο, δίχως να ενθουσιάζει.

Το ψαρονέφρι (15,20€) ήταν πιο αφράτο και ζουμερό, έχοντας το υποδειγματικό ψήσιμο για να κερδίσει την άτυπη μάχη των κρεατικών της ώρας απέναντι στο μπιφτέκι. Είχε και ψητά λαχανικά και τηγανιτές φρεσκοκομμένες πατατούλες για να μην υπάρχουν αχρείαστες έριδες στο τραπέζι.'

Για το τέλος κρατήσαμε την τσουχτή (13,80€) την παραδοσιακή μανιάτικη μακαρονάδα που σνομπάρει δικαίως κάθε καρμπονάρα που έχεις φάει ποτέ σου. Το όνομά της προέρχεται από το «τσούχτρα» (το καυτό λάδι ή βούτυρο που "καίει" και τσιγαρίζει τη μυζήθρα πάνω στα μακαρόνια) ενώ σερβίρεται με έναν πλούσιο κρόκο αυγού μελάτο στην κορυφή, ο οποίος σπάει και αναμιγνύεται με τα ζυμαρικά και το τυρί, δημιουργώντας μια κρεμώδη, φυσική σάλτσα.

Στην Καλή Καρδιά ήταν άψογα εκτελεσμένη και είχε μια ηδονική γεύση, κερδίζοντας κατά κράτος τις προτιμήσεις μεταξύ των πιάτων που δοκιμάσαμε. Στο τέλος υπήρξε κέρασμα με υποβρύχιο μαστίχα για να αναθαρρήσουν λίγο κι εκείνοι που μεγάλωσαν στα 80s και 90s.

Φεύγοντας μας έμεινε η ανάμνηση μιας τιμιότατης παραδοσιακής ταβέρνας που έπαιζε στα δάχτυλα τις τοπικές σπεσιαλίτε με το τηγάνι να κερδίζει τους ψήστες του εστιατορίου στα σημεία. Κάποια πιάτα ήταν κάπως τσιμπημένα ωστόσο οι τεράστιες μερίδες αποζημιώνουν όσους ορθά αναζητούν παντού το value for money της υπόθεσης.