Φτάνει πια με το καλοκαιρινό φλεξάρισμα των ινφλουένσερ

Το καλοκαιράκι φέρνει στο μυαλό μας βουτιές σε καταγάλανα νερά, φαντασμαγορικά ηλιοβασιλέματα, κοκτεϊλάκια δίπλα στο κύμα όμως δυστυχώς φέρνει και ζέστες, καύσωνες, μποτιλιαρίσματα στον δρόμο για την παραλία και το χειρότερο όλων το φλεξάρισμα των ανθυποινφλουένσερ.

Βλέπεις, σχεδόν κάθε φορά που ανοίγεις τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έρχεσαι αντιμέτωπος με μια ατελείωτη, επιθετική παρέλαση απόλυτης τελειότητας. Φωσφορίζοντα ηλιοβασιλέματα από κοσμοπολίτικα νησιά, ιδιωτικές πισίνες που ενώνονται με το απέραντο γαλάζιο, πανάκριβα κοκτέιλ και αψεγάδιαστα σώματα χωρίς ίχνος κυτταρίτιδας ή κούρασης.

Το καλοκαιρινό φλεξάρισμα των influencers έχει μετατραπεί σε έναν μόνιμο ψηφιακό διαγωνισμό επίδειξης πλούτου και ιδανικής ζωής, ο οποίος, αντί να σε εμπνέει, καταλήγει να σου προκαλεί έντονο άγχος, κούραση κι απογοήτευση και μια διάχυτη αίσθηση ανεπάρκειας.

Αυτή η ανάγκη των δημιουργών περιεχομένου να προβάλλουν μια εξιδανικευμένη πραγματικότητα φυσικά δεν περιορίζεται φυσικά στην απλή καταγραφή των διακοπών τους. Πρόκειται για μια καλοστημένη επιχείρηση ψηφιακού μάρκετινγκ, η οποία βασίζεται στην εκμετάλλευση των δικών σου συναισθημάτων.

Κάπως έτσι καταλήγεις να σκρολάρεις χαζεύοντας τα καλοκαιρινά ανδραγαθήματα των ινφλουένσερ και να αναρωτιέσαι γιατί οι δικές σου διακοπές δεν είναι τόσο λαμπερές, γιατί το δικό σου σώμα δεν δείχνει έτσι κάτω από τον ήλιο και γιατί δεν ξεκοκαλίζεις αστακούς στη Μύκονο ενώ λούζουν με σαμπάνια το ποτήρι σου.

Τι λένε τα στατιστικά στοιχεία;

Η ψυχολογική αυτή πίεση αποτυπώνεται ως ένα καταγεγραμμένο κοινωνικό φαινόμενο που αποδεικνύεται από επίσημα επιστημονικά δεδομένα. Σύμφωνα με την ολοκληρωμένη ετήσια έρευνα του American Psychological Association για την ψυχική υγεία και τα ψηφιακά μέσα, η διαρκής έκθεση σε περιεχόμενο που προβάλλει μη ρεαλιστικά πρότυπα ζωής κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών μηνών αυξάνει τα ποσοστά του λεγόμενου FOMO, δηλαδή του φόβου ότι χάνεις κάτι μοναδικό, κατά 42% στους νεαρούς ενήλικες.

Η διαρκής σύγκριση με μια εικονική πραγματικότητα που έχει υποστεί δεκάδες φίλτρα και επεξεργασία δημιουργεί ένα αίσθημα μειονεξίας, εγκλωβίζοντάς σε δηλαδή, σε έναν φαύλο κύκλο ανησυχίας.

Το πρόβλημα γίνεται ακόμα πιο έντονο αν αναλογιστείς την οικονομική διάσταση αυτού του φαινομένου. Το καλοκαιρινό φλεξάρισμα λειτουργεί ως ένας έμμεσος αλλά πανίσχυρος μοχλός κατανάλωσης. Σου δημιουργείται η ψευδαίσθηση ότι για να περάσεις καλά, πρέπει οπωσδήποτε να επισκεφθείς το συγκεκριμένο μαγαζί, να φορέσεις το συγκεκριμένο μαγιό ή να βγάλεις την ίδια ακριβώς φωτογραφία. Αυτή η καταναλωτική μανία οδηγεί πολλούς ανθρώπους στο να ξοδεύουν χρήματα που δεν έχουν, προκειμένου να χρηματοδοτήσουν μια εφήμερη ψηφιακή εικόνα.

Ευτυχώς, η κοινωνία φαίνεται να φτάνει στα όριά της και η αντίδραση απέναντι σε αυτή την πλαστή τελειότητα είναι πλέον ορατή. Όλο και περισσότεροι χρήστες εκφράζουν την κόπωσή τους και διεκδικούν το δικαίωμα στην αυθεντικότητα.

Έχει αρχίσει λοιπόν να διαμορφώνεται ένα ισχυρό κίνημα ψηφιακής αποτοξίνωσης και στροφής προς το λεγόμενο "underconsumption core", δηλαδή την ανάδειξη της απλότητας και της φυσιολογικής, καθημερινής ζωής χωρίς υπερβολές.

Οι άνθρωποι σταματούν να ακολουθούν λογαριασμούς που τους κάνουν να νιώθουν άσχημα για τη ζωή τους και αναζητούν δημιουργούς που δείχνουν την πραγματική πλευρά των διακοπών που δεν έχει χώρο για στημένες πόζες, κατασκευασμένα γέλια, πληρωμένα δείπνα και ψεύτικο ενθουσιασμό για ένα προϊόν που μπορείς να το βρεις σε 500 –στην πλειοψηφία τους- παρόμοιες versions.

Το να μην κάνεις διακοπές σε πεντάστερα θέρετρα και να κουνάς ένα μάτσο με 100ευρα δεν σε κάνει λιγότερο επιτυχημένο, ούτε μειώνει την ποιότητα των στιγμών που μοιράζεσαι με τους ανθρώπους που αγαπάς.

Όσο κι αν οι ινφλουένσερ ερίζουν και ωρύονται για να κλέψουν τα views και τα likes σου υποκρινόμενοι ότι ζουν την τέλεια ζωή εσύ ακολούθησε το δικό σου μονοπάτι, γιατί φτάνει κάπου ρε παιδιά γκώσαμε από το ανθυπογκλάμορους που πουλάτε, ευχαριστούμε δεν θα πάρουμε.

Μας τα λέγανε και τα μοντέλα στα 90s τα περισσότερα από όσα λέγατε και τα μετάνιωσαν και αυτοί κι εμείς.