Πώς να διαλέξεις πού θα φας στις διακοπές

Δεν είναι εύκολη υπόθεση η αναζήτηση της σωστής ταβέρνας/ εστιατορίου/ μεζεδοπωλείου στο νησί. Ούτε στο χωριό, εδώ που τα λέμε, ούτε πουθενά, αν είσαι πρωτάρης σε καινούριο μέρος. Δύσκολη ήταν πάντα, και το ίντερνετ που ήρθε για να λύσει τα προβλήματά μας περιέπλεξε την κατάσταση ακόμα περισσότερο.

Πρακτικά μιλώντας, όπως συμβαίνει και με τους ανθρώπους και με κάθε καινούρια κατάσταση στην οποία μπλέκεις, ένα μικρό ρίσκο το παίρνεις πάντα. Αν τώρα ακολουθήσεις τις σοφές συμβουλές μας, αν μη τι άλλο θα ελαχιστοποιήσεις τις πιθανότητες απομάγευσης.

Πρώτα απ’ όλα: Τα σημάδια που φωνάζουνε ΜΗΝ Κάτσεις

Μενού σε εννιά γλώσσες. Φωτογραφίες των πιάτων σε σταντ έξω από το μαγαζί, με ανορθόγραφες περιγραφές τύπου chicken cotlets. Κράχτης που σε υποδέχεται με good evening my friend. Ακόμα χειρότερα, κράχτης ντυμένος με παραδοσιακή φορεσιά. Μενού που περιλαμβάνουν ταυτόχρονα παϊδάκια, σούσι, μουσακά, καρμπονάρα, πεσκανδρίτσα, pad thai, brunch, κοκτέιλ και πίτσα.

Τα reviews είναι φίλοι σου (αλλά όχι πάντα)

Ένα ταβερνάκι στη μέση του πουθενά που έχει 4,9 και 4.567 κριτικές στο Google Maps είναι διαμαντάκι που πρέπει να ανακαλύψεις. Ένα café bar restaurant με 4,6, θέα στο ωραιότερο τοπίο του νησιού και 10.675 κριτικές μπορεί και να μην είναι.

Πέραν του να διαβάζεις τις κριτικές, είναι καλή ιδέα να τσεκάρεις και από ποιους έχουν γραφτεί, γιατί (δεν θέλουμε να σε σοκάρουμε αλλά) οι τουρίστες που τρώνε πρώτη φορά τζατζίκι στη ζωή τους βλέπουν το φως το αληθινό, κι από εκεί και κάτω όλα excellent τους φαίνονται. Σκέψου κι εσύ όταν ταξιδεύεις σε άλλη χώρα με καλή κουζίνα: Δεν έχεις μέτρο σύγκρισης, δεν σου έφτιαχνε και η μαμά σου φαλάφελ όταν ήσουν μικρός/η. Προφανώς και με τα πάντα θα ενθουσιαστείς.

Τσέκαρε και τον κόσμο που κάθεται και τρώει

Ομοίως και αντιστοίχως, ένα μαγαζί που έχει πελατεία μόνο τουρίστες δεν είναι αυτό που ψάχνεις. Το ίδιο ισχύει και αν στα τραπέζια του δεις μόνο 20χρονους που δεν τρώνε, μόνο πίνουν, και είναι εμφανώς εκεί «για τη φάση», όχι για το φαγητό. Σε γενικές γραμμές, ένας ανεβασμένος μέσος όρος ηλικίας ντόπιων είναι πάντα εγγύηση για το φαγητό ενός μαγαζιού –ναι, κυρίως γιατί όσο γερνάμε παραξενεύουμε, όταν είσαι 20 όλα ωραία είναι.

Εμπιστεύσου το ένστικτό σου

Αν για παράδειγμα ένα μαγαζί δεν σου φαίνεται να τρίζει από καθαριότητα, και όχι επειδή είναι ώρα αιχμής και ένα τραπέζι που έφυγε δεν πρόλαβε να μαζευτεί, αλλά γιατί μια ματιά στο πάτωμα δεν σου εμπνέει εμπιστοσύνη, αυτό είναι ενστικτώδες. Και συνήθως –αν δεν είσαι υποχόνδριος/α και μικροφοβικός/η– το ένστικτό σου είναι καλός οδηγός, να το ακούς.

Ρίξε μια γρήγορη ματιά στις τιμές

Πάνε οι εποχές που λέγαμε «αν ντρέπεσαι να σε βλέπουν να διαβάζεις όρθιος/α το μενού, κοίτα μόνο την τιμή της χωριάτικης, κι αν έχει πάνω από 5€ φύγε». Ωστόσο, μια γρήγορη ματιά στο μενού εξακολουθεί να είναι ενδεικτική αν μη τι άλλο για τη φιλοσοφία και το στυλ του μαγαζιού: Αν περισσότερα από τα μισά πιάτα τιμώνται παραπάνω από 20€, και δεν μιλάμε για εστιατόριο με αστέρι Michelin, είναι μάλλον καλή ιδέα να προσπεράσεις.

Και τέλος το προφανές: Ρώτα τους ντόπιους

Κανείς δεν ξέρει να σου πει καλύτερα πού είναι το ταβερνάκι το σωστό, το μερακλήδικο, το κρυμμένο του νησιού. Κι αν είσαι καινούριος/α στο σπορ, σημείωσε ότι η σωστή ερώτηση δεν είναι «πού να πάμε να φάμε;», η οποία λαμβάνει συνήθως για απάντηση το μαγαζί που πάνε οι Αθηναίοι. Η σωστή ερώτηση είναι «πού πηγαίνετε εσείς όταν δεν τρώτε στο σπίτι;». Θα μας θυμηθείς.