Τα λάθη που όλοι κάνουμε την πρώτη μέρα διακοπών

Μυστήριο πράγμα ο ανθρώπινος εγκέφαλος. Από τη μία χρειάζεται τον χρόνο του για να προσαρμοστεί σε κάθε καινούρια κατάσταση, από την άλλη ενθουσιάζεται σαν πιτσιρίκι σε λούνα παρκ και χάνει τα φρένα του με το που τον ενθουσιάσει κάτι. Αυτοί οι δύο είναι οι βασικοί λόγοι που όλοι την πατάμε την πρώτη μέρα διακοπών, με πράγματα σαν τα παρακάτω.

Τα μάτια σου με καιν’…

…και το ίδιο κάνει και η πλάτη μου, και η μύτη μου, και ο σβέρκος, και τα γόνατα, γιατί το δέρμα μου έχει να το έχει δει ο ήλιος του μεσημεριού από πέρυσι, και αντηλιακό στη δουλειά δεν φοράμε. Ναι, εννοείται πως ξέχασα να βάλω –κι ας το πακέταρα ευλαβικά στη βαλίτσα.

Πόσο το ‘χεις είπες το λαυράκι;

Όσο και να το ‘χεις, μικρή σημασία έχει, γιατί «διακοπές είμαστε» σιγά μην κοιτάξω κατάλογο, φέρε ένα κιλό από το φρέσκο που έβγαλε σήμερα το καΐκι, βεβαίως. Τις υπόλοιπες μέρες των διακοπών θα τρέφομαι αποκλειστικά με μακαρόνια βρασμένα στο κουζινάκι του ενοικιαζόμενου, γιατί ο λογαριασμός της πρώτης μέρας πήγε 150€.

Περιμένετε κι άλλους;

Μαζί με το λαυράκι, ένας έμπειρος παρατηρητής πάνω στο τραπέζι θα διακρίνει: Σαλάτα χωριάτικη, από κείνες με τη ντομάτα που μοσχοβολάει, πατάτες τηγανιτές, τζατζίκι για τις βούτες, τυροκαυτερή γιατί δεν μπορούσαμε να αποφασίσουμε ανάμεσα σε αυτήν και στο τζατζίκι για τις βούτες, γαύρο μαρινάτο, καλαμαράκια τηγανιτά, γαρίδες σαγανάκι, χόρτα γιατί τα μάζεψαν σήμερα το πρωί από το βουνό, τυράκι γιατί είναι ντόπιο, ουζάκι γιατί ταιριάζει με όλα τα προηγούμενα. Πρώτη μέρα διακοπών, ή δεν έχετε να φάτε εκεί στην Αθήνα;

Ασκήσεις επί χάρτου

Φτάνεις νησί. Ανοίγεις Google Maps να δεις καμιά ωραία παραλία. Δύο ώρες αργότερα, έχεις αποκτήσει 75 νέα pins στους χάρτες, κι έχεις ήδη πάθει fomo γιατί δεν σου φτάνουν οι τρεισήμιση μέρες σου για να δεις 7 χωριά, 3 αρχαιολογικούς χώρους, 12 ταβέρνες, 24 παραλίες, 1 μουσείο, 2 ακατοίκητα νησάκια που πας μόνο με καΐκι, 4 μπαρ στη Χώρα, 11 μονοπάτια και 5 εγκαταλελειμμένους ανεμόμυλους. Α, κι έχεις χάσει και δύο πολύτιμες ώρες από τις διακοπές σου. Στο ενοικιαζόμενο. Να κοιτάς το κινητό.

Πού είναι το δωμάτιο, παιδιά;

Το check-in είναι στις 15.00, εσένα σε έχει ξεβράσει μαζί με άλλους ταλαίπωρους το πλοίο στις 10.15, να κουβαλάς βαλίτσα, τσάντα θαλάσσης, καπέλο, νεύρα, καφέ στο χέρι και την ακράδαντη πεποίθηση πως «κάπου θα μας τα κρατήσουν». Κάπου όντως στα κρατάνε, κι εσύ ξεκινάς για βόλτα στη Χώρα με μαγιό κάτω από το φόρεμα, αλάτι από το ταξίδι στα μαλλιά και την αξιοπρέπεια διπλωμένη μέσα στην προαναφερθείσα τσάντα θαλάσσης. Στις 14.47 έχεις ιδρώσει μέχρι και πίσω από τα αυτιά, και λες για πρώτη φορά στη ζωή σου «να πάμε λίγο να ξαπλώσουμε;».

Η παραλία δεν είναι μακριά, μωρέ

Είναι δέκα λεπτά με τα πόδια, είπε ο άνθρωπος στο περίπτερο. Δεν είπε βέβαια ότι τα δέκα λεπτά είναι σε κατηφορικό μονοπάτι, χωρίς σκιά, για ντόπιους με γάμπα αγριοκάτσικου και όχι για σένα που κουβαλάς ομπρέλα, ψάθα, νερά, βιβλίο, δεύτερο βιβλίο γιατί ποτέ δεν ξέρεις, ρακέτες ενώ έχεις να παίξεις από το 2009, και ένα τάπερ με βερίκοκα για τη λιγούρα. Στην επιστροφή η ίδια διαδρομή γίνεται ανηφόρα, μεταφυσική δοκιμασία και αφορμή να ξανατσεκάρεις πόσο κοστίζει το ταξί μέχρι το δωμάτιο.

Να προλάβουμε και το ηλιοβασίλεμα

Εννοείται να το προλάβουμε. Και να βρούμε το σωστό σημείο, όχι αυτό με τον κόσμο, το άλλο που ξέρει ένας τύπος στο TikTok, εκείνο με τα βράχια που «δεν το ξέρουν πολλοί». Το ξέρουν τελικά όλοι, το είδαν στο TikTok, κι εσύ φτάνεις λαχανιασμένος/η μαζί με τη μισή Ευρώπη, την ώρα που ο ήλιος έχει ήδη αρχίσει να βουτάει μεγαλοπρεπώς πίσω από τον ώμο ενός αγνώστου. Βγάζεις 43 φωτογραφίες, καμία δεν μοιάζει με αυτό που βλέπεις, και καταλήγεις να κοιτάς το ηλιοβασίλεμα μέσα από την οθόνη, γιατί αλλιώς πώς θα θυμάσαι ότι το έζησες;

Νωρίς θα γυρίσουμε απόψε

Αυτό είναι ίσως το πιο αθώο και ταυτόχρονα το πιο ξεδιάντροπο ψέμα της πρώτης μέρας. Θα πάμε για ένα ποτό, λες, γιατί είμαστε κουρασμένοι από το ταξίδι. Ένα ποτό που γίνεται δύο, μετά «να πάρουμε και κάτι μικρό να τσιμπήσουμε», μετά «αφού είμαστε εδώ, να δούμε λίγο και το μπαράκι που μας είπαν», μετά «σιγά μην κοιμηθούμε από την πρώτη μέρα». Κάπως έτσι, στις 4.12 το πρωί, τρως κρέπα σε πλαστικό πιάτο, με άμμο ακόμα ανάμεσα στα δάχτυλα και την ψευδαίσθηση ότι αύριο θα ξυπνήσεις νωρίς για να προλάβεις θέση στην καλή την παραλία.