Πράγματα που μας τη σπάνε στις παραλίες της Αττικής

Κοίτα, αχάριστοι δεν είμαστε. Μια χαρά αναγνωρίζουμε ότι δεν υπάρχουν πολλές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες που να μπορείς να φύγεις από τη δουλειά και να είσαι σε μισή ώρα στην θάλασσα. Δεν λειτουργεί όμως αυτή η αναγνώριση σαν τον έρωτα που τυφλώνει σε σημείο να μη βλέπουμε τα στραβά και τα ανάποδα των αττικών παραλιών. Και τα βλέπουμε, και μας τη σπάνε, και τις αγαπάμε ταυτόχρονα. Εδώ, σήμερα, θα το πιάσουμε από το πρώτο σκέλος. Ες αύριον τα σπουδαία και αγαπησιάρικα.

Η κίνηση ώσπου να φτάσουμε εκεί

Καλό και άγιο το προαναφερθέν μισάωρο, δεν ισχύει δυστυχώς τα Σαββατοκύριακα, τις ώρες αιχμής ή/ και αν δεν έχεις την τύχη να δουλεύεις ή να μένεις κάπου κοντά στην Αττική Οδό.

Η κίνηση στον γυρισμό

«Κυριακή γιορτή και σχόλη όλη η αστυφιλία ξεκινά μεσημεράκι για μπανάκι παραλία» τραγουδούσαν τα Ημισκούμπρια, και 30 χρόνια μετά όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν. Αν επιχειρήσεις να γυρίσεις Κυριακή απόγευμα από παραλία θα θυμηθείς πόσα εκατομμύρια είμαστε συνολικά σε αυτή την πόλη –καθότι θα τους δεις όλους ακινητοποιημένους στα διπλανά αυτοκίνητα.

Οι ξαπλώστρες

Εμ μας χαλάνε το τοπίο, εμ χρεώνονται 20€ το σετ και οι καφέδες χώρια.

Οι τιμές στα μπητσόμπαρα

Ένας καφές, ένα νερό, ένα τοστ και ξαφνικά έχεις κάνει μικροεπένδυση. Δεν λέμε, να ζήσουν και οι άνθρωποι, να βγει το μεροκάματο, αλλά κάπου ανάμεσα στο «παίρνω έναν φρέντο να συνέλθω» και στο «φέρτε πίσω τα διακοποδάνεια του ΠΑΣΟΚ, δεν βγαίνω μάνα μου» χάθηκε η μπάλα, η ρακέτα και το καπάκι από το αντηλιακό.

Τα σκουπίδια που αφήνουμε πίσω μας

Η παραλία δεν είναι τασάκι, ούτε καλάθι αχρήστων με θέα θάλασσα για να αφήνεις μπουκάλια, αποτσίγαρα, σακουλάκια, καλαμάκια και λοιπά ενθύμια πολιτισμού στην άμμο. Το λέμε –απίστευτο που χρειάζεται ακόμα να το λέμε– γιατί κάποιοι επιμένουν να το «ξεχνάνε».

Η μουσική στη διαπασών

Από ηχεία που παίζουν τραπ, νησιώτικα, λαϊκά, deep house, παιδικά τραγουδάκια και κάποιο remix που μοιάζει να έχει ηχογραφηθεί μέσα σε πλυντήριο. Όλα μαζί, από διαφορετικές κατευθύνσεις, μέχρι να φτάσεις στο υπαρξιακό σημείο να αναρωτιέσαι αν ήρθες για μπάνιο ή για ακουστικό πείραμα κοινωνικής αν(τ)οχής.

Οι ρακέτες δίπλα στο κεφάλι μας

Τις αγαπάμε τις ρακέτες. Ελληνικό καλοκαίρι είναι, ήχος αναγνωρίσιμος, κάτι ανάμεσα σε σπορ, τελετουργία και απειλή. Αλλά όταν παίζονται στα 40 εκατοστά από την πετσέτα σου, με το μπαλάκι να περνά ξυστά από το αυτί σου ενώ εσύ προσπαθείς να διαβάσεις τρεις γραμμές βιβλίο, η εμπειρία παύει να είναι αθλοπαιδιά και γίνεται θρίλερ παραλίας.

Η ταξικότητα των οργανωμένων παραλιών

Είναι σοκαριστική η συνειδητοποίηση ότι κάποιες συγκεκριμένες παραλίες αξιώνουν είσοδο 80€ το άτομο όχι επειδή θεωρούν ότι μπορεί ο κόσμος να τα πληρώσει, αλλά ακριβώς για να κρατήσουν μακριά τον κόσμο που δεν μπορεί να τα πληρώσει.

Αυτοί που μας λένε να κρατάμε κρυφές τις ωραίες παραλίες

…καταλύοντας κάθε έννοια του δημόσιου χώρου, και προσπαθώντας μάταια να φρουρήσουν τις δικές τους Θερμοπύλες, διαχωρίζοντας κι αυτοί τους ανθρώπους, απλά αυτή τη φορά με κριτήρια όχι οικονομικά αλλά ενός κάποιου κλειστού κύκλου επαϊόντων. Και τώρα που το είπαμε αυτό…

Ναι εντάξει, και η πολυκοσμία

Είμαστε πολλοί σε αυτή την πόλη, τι να κάνουμε τώρα. Η λύση σε αυτό δεν είναι να χωριστούμε σε «εμείς» και «οι άλλοι», αυτοί που ξέρουν κι αυτοί που δεν ξέρουν, σαν κακομαθημένα παιδιά που δεν μοιράζονται τα παιχνίδια τους.

Η λύση θα ήταν να έχουμε όλοι λεφτά και ζωές που να μας επιτρέπουν να βγαίνουμε και λίγο παραέξω, και να μην στοιβαζόμαστε όλοι μαζί εδώ γύρω. Τουτέστιν, όπως κάθε πρόβλημα, έτσι και αυτό είναι του συστήματος, όχι των άλλων ανθρώπων. Ευχαριστούμε που προτιμήσατε εμάς για τα κοινωνικά σας μηνύματα, κι αυτό το καλοκαίρι.