Oι πρώτες βουτιές: 4 «μυστικές» και ήσυχες παραλίες της Αττικής
Βγάλαμε τους χάρτες μας και βάλαμε ήδη τις πινέζες μας σε 4 μυστικές παραλίες της Αττικής για να πλατσουρίσεις με την ησυχία σου όπως σου αξίζει δηλαδή.
γράφει:
γράφει:
Τόσοι άνθρωποι που μένουν στην Αττική είναι λογικό να πλημυρίζουν όλες τις κοντινές παραλίες της πρωτεύουσας με την πρώτη καλοκαιρία και δη όταν ο καύσωνας μας ξαναχτυπήσει την πόρτα. Ανάμεσα τους οι πιο δημοφιλείς εξ αυτών παθαίνουν πλέον κοσμοσυρροή και τις καθημερινές για αυτό και είναι πολλοί εκείνοι που αναζητούν μια μυστική ήσυχη παραλία για να λιάσουν το βασανισμένο τους κορμί μετά από τις απαραίτητες απλωτές και τα μακροβούτια στα θαλάσσια πέριξ.
Εμείς φορτώσαμε μαγιό, αναπνευστήρες, πετσέτες θαλάσσες και δίχαλες παντοφλίτσες και σαν έτοιμοι από καιρό ξεκινήσαμε για παραλιακά μέρη μυστικά κι ονειρεμένα για να μπορέσεις να απολαύσεις το μπάνιο σου με την ησυχία σου, βγάζοντας από το μανίκι μας όχι άσσο αυτή τη φορά, αλλά μαγική τετράδα.
Παραλία Ασημάκη
Διαθέτει απαλή, αφράτη αμμουδιά, κρυστάλλινα νερά και αρκετή φυσική σκιά που τη «δροσίζει» όλη μέρα. Βρίσκεται κάτω από το συγκρότημα Ασημάκη στο Σούνιο, χωρίς όμως να είναι ιδιωτική ή περιορισμένης πρόσβασης. Για να φτάσεις, ακολουθείς το μικρό δρομάκι που περνάει στο πλάι του οικισμού των κατοικιών και σε οδηγεί κατευθείαν προς τη θάλασσα. Τα νερά της είναι ζεστά και σχετικά ρηχά, κάτι που την κάνει ιδανική επιλογή αν πας με παιδιά ή γενικά με την οικογένεια. Στο πίσω μέρος της θα βρεις και ένα ταβερνάκι/εστιατόριο, βολικό τόσο για τα απαραίτητα εφόδια όσο και για ένα χαλαρό γεύμα μετά το μπάνιο.
Άγιος Πέτρος
Μπορεί να είναι μικρή σε έκταση, αλλά αυτή η παραλία στο Σούνιο «μετράει» πολύ περισσότερο απ’ όσο δείχνει και το θεόπνευστο όνομά της. Προστατευμένη από τους ανέμους, δεν πιάνει σχεδόν ποτέ κύμα, προσφέροντας μια ήρεμη, σχεδόν τεμπέλικη θάλασσα, ιδανική για χαλαρές βουτιές χωρίς βιασύνη. Στο βάθος, το τοπίο συμπληρώνουν ο επιβλητικός Ναός του Ποσειδώνα και μερικά αγκυροβολημένα κότερα που μοιάζουν να έχουν στηθεί επίτηδες για να κορνιζάρουν το μπάνιο σου. Το όνομά της το οφείλει στο γραφικό εκκλησάκι της περιοχής, που ξεχωρίζει με τον φροντισμένο, γεμάτο λουλούδια κήπο του. Η πρόσβαση γίνεται σχετικά εύκολα, ακολουθώντας έναν χωματόδρομο περίπου 200 μέτρα από τη Λεωφόρο Αθηνών–Σουνίου.
Mικρή Χαμολιά
Τη Μικρή Χαμολιά θα τη συναντήσεις στον χάρτη στην περιοχή της Βραυρώνας, ένα σημείο που μοιάζει να έχει μείνει κάπως εκτός τουριστικού ρυθμού. Η παραλία συνδυάζει ψιλή άμμο με λεπτό βοτσαλάκι, ενώ τα νερά της είναι καθαρά και ήσυχα, ιδανικά για βουτιές χωρίς πολλή σκέψη. Δύο μικρά βραχώδη ακρωτήρια την αγκαλιάζουν δεξιά και αριστερά, σχηματίζοντας ένα φυσικό, προστατευμένο κολπάκι που θυμίζει έντονα κυκλαδίτικο τοπίο.
Ο βυθός της έχει ενδιαφέρον και προσφέρεται για εξερεύνηση με μάσκα, με μικρές εκπλήξεις για όσους αγαπούν το snorkeling. Το βλέμμα σου φτάνει μέχρι ένα «αστικό» ηλιοβασίλεμα, όπου ο ήλιος βυθίζεται πίσω από τους χαμηλούς λόφους και τα κτίρια της Βραυρώνας, δίνοντας μια πιο ιδιαίτερη, σχεδόν αντιφατική εικόνα για παραλία τόσο κοντά στην πόλη. Από πλευράς οργάνωσης, η απουσία της είναι… χαρακτηριστική: δεν θα βρεις υποδομές, οπότε καλό είναι να έχεις μαζί σου νερό, σνακ και ό,τι άλλο χρειαστείς για να μείνεις ως αργά, ενώ η ομπρέλα είναι απολύτως απαραίτητη, μιας και σκιά δεν υπάρχει πουθενά.
Τα Σαββατοκύριακα, ειδικά, αν φτάσεις και τη βρεις γεμάτη (κάτι καθόλου σπάνιο για το μικρό της μέγεθος που δικαιολογεί και το όνομά της), συνήθως καταλήγεις στα γύρω βράχια. Σε αυτή την περίπτωση, θα σου χρειαστεί και κάποια σταθερή βάση για την ομπρέλα. Εναλλακτικά, μπορείς να αξιοποιήσεις τον χρόνο σου με μια βόλτα στον αρχαιολογικό χώρο της Βραυρώνας και να επιστρέψεις όταν ο ήλιος έχει πέσει λίγο και η σκιά δεν είναι πλέον απαραίτητη.
To νησί του Ντούνη
Θα ξεκινήσουμε από την Αλθέα, καθώς είναι η πρώτη παραλία που συναντάς. Από την αρχή σε υποδέχεται με φυσική σκιά από αρμυρίκια και χαμηλά βραχάκια στο πίσω μέρος της, ενώ η ακτογραμμή της συνδυάζει αμμουδιά με ψιλό βοτσαλάκι, όπως συνηθίζεται σε πολλές αττικές παραλίες. Τα νερά της είναι εντυπωσιακά καθαρά και βαθύ γαλάζιο, τόσο διάφανα που την πρώτη φορά σχεδόν σε κάνουν να αμφιβάλλεις αν είναι αληθινά. Τα Σαββατοκύριακα συγκεντρώνει αρκετό κόσμο, όμως τον Αύγουστο, όταν η πόλη αδειάζει, έχεις καλές πιθανότητες να τη βρεις πιο ήρεμη και χαλαρή. Οργάνωση δεν υπάρχει καθόλου, οπότε φρόντισε να έχεις μαζί σου προμήθειες, αλλά και οπωσδήποτε ομπρέλα, εκτός αν φτάσεις πολύ νωρίς και προλάβεις ένα από τα λίγα σημεία σκιάς.
Όσον αφορά την πρόσβαση, είναι σχετικά εύκολη ακόμη κι αν δεν έχεις αυτοκίνητο ή δεν θέλεις να το κινήσεις. Σε εξυπηρετεί το λεωφορείο 122, που ξεκινά από το μετρό της Αργυρούπολης. Κατεβαίνεις στη στάση Αλκυονίδων, αμέσως μετά την Αγία Μαρίνα, η οποία βρίσκεται ουσιαστικά πάνω από την παραλία, οπότε η κατάβαση είναι σύντομη.
Αν δεν στρίψεις στα σκαλάκια για την Αλθέα και συνεχίσεις λίγο το τσιμεντένιο μονοπάτι, θα βρεθείς στο Νησί του Ντούνη, την αμέσως επόμενη παραλία, που χωρίζεται από την Αλθέα με έναν μεγάλο βράχο. Εκεί το σκηνικό αλλάζει ελαφρώς: ο χώρος είναι πιο απλωτός, με περισσότερες επιλογές για να απλώσεις πετσέτα, άφθονη φυσική σκιά από αρμυρίκια στις άκρες και διαφορετικές υφές στην ακτή—ψιλό βοτσαλάκι κοντά στον βράχο και πιο αμμώδης σύσταση όσο κινείσαι προς τα δεξιά, κοιτώντας τη θάλασσα. Τα νερά παραμένουν πεντακάθαρα και γαλήνια, ενώ κάθε είδους οργάνωση απουσιάζει πλήρως, διατηρώντας τον χαρακτήρα της περιοχής ανέγγιχτο. Καλό είναι να έχεις παπουτσάκια θαλάσσης για να προσεγγίσεις πιο άνετα το μικρό «νησάκι» που έδωσε το όνομά του στην παραλία, περνώντας από τα βραχάκια μέσα στο νερό, ώστε να απολαύσεις πιο απομονωμένες βουτιές είτε από τα βράχια είτε από τις μικρές, κρυφές ακρογιαλιές του.
