Μήπως να σταματήσεις να παραγγέλνεις κρασί στο εστιατόριο;

Το κρασί στα εστιατόρια είναι στανταράκι. Έχει τελετουργική θέση. Κάθεσαι, ανοίγεις κατάλογο, κοιτάς τα πιάτα, και ύστερα σκάει ο σερβιτόρος «τι θα πιούμε;». Σαν να είναι αυτονόητο. Μόνο που, μεταξύ μας, δεν είναι πάντα αυτονόητο, δεν είναι πάντα απαραίτητο και σίγουρα δεν είναι πάντα οικονομικό.

Γιατί το κρασί έξω έχει ακριβύνει πολύ. Και δεν μιλάμε μόνο για τα καλά, ψαγμένα ή σπάνια κρασιά που ούτως ή άλλως κοστίζουν παραπάνω. Μιλάμε και για τις απλές επιλογές του καταλόγου, αυτές που κάποτε έπαιρνες χωρίς δεύτερη σκέψη, και τώρα τις βλέπεις να προσθέτουν (τουλάχιστον) 20 ευρώ στον λογαριασμό πριν καλά καλά φτάσει το κυρίως.

Στην εστιατορική αγορά, το κρασί είναι συχνά το προϊόν από το οποίο τα μαγαζιά προσπαθούν να «βγάλουν τα σπασμένα». Δεν είναι σπάνιο να το βλέπεις με προσαύξηση 2,5 ή και 3 φορές πάνω από την τιμή της κάβας, πράγμα που σημαίνει ότι μια φιάλη που ξέρεις πως κοστίζει 15 ευρώ εμφανίζεται στο τραπέζι με κόστος 40 ευρώ και βάλε.

«Μήπως φανώ τσιγκούνης;», «Μήπως χαλάσω την εμπειρία;», «Μήπως οι άλλοι θέλουν;». Όχι. Δεν χαλάς καμία εμπειρία επειδή δεν θες να πληρώσεις ένα ποσό που δεν σου βγαίνει ή δεν σου φαίνεται ότι αξίζει εκείνη τη στιγμή. Το φαγητό έξω είναι ήδη ακριβό. Χρειάζεται να το κάνεις ακόμα πιο ακριβό;

Και, μεταξύ μας, δεν είναι πάντα καλύτερο το τραπέζι με κρασί. Πολλές φορές είναι πολύ πιο ενδιαφέρον να πάρεις ένα πιάτο παραπάνω. Στην τελική, για φαγητό βγήκες, όχι για να πιείς. Να δοκιμάσεις εκείνο το ορεκτικό που σου γυάλισε, να μοιραστείς μια σαλάτα, ένα πιάτο ημέρας, ένα γλυκό στο τέλος ρε παιδάκι μου. Να δώσεις τα ίδια χρήματα σε κάτι που θα θυμάσαι γευστικά, αντί να τα πιείς επειδή «έτσι πρέπει».

Δεν υπάρχει κανόνας που να λέει ότι το καλό φαγητό πρέπει υποχρεωτικά να συνοδεύεται από κρασί. Μπορείς να πιείς νερό – αν και αυτό ακρίβυνε τελευταία. Μπορείς να πάρεις ένα αναψυκτικό – χωρίς ζάχαρη ε, διατροφή. Η έξοδος δεν βαθμολογείται από το πόσα ποτήρια γέμισαν, αλλά από το αν έφαγες καλά και αν πέρασες ωραία.

Δε λέμε ότι το κρασί δεν αξίζει. Το καλό κρασί, όταν τιμολογείται δίκαια και προτείνεται με γνώση, μπορεί να απογειώσει ένα γεύμα. Το θέμα είναι ότι συχνά δεν πληρώνεις μόνο το κρασί. Πληρώνεις το markup, την «εμπειρία», τη συνήθεια, την αίσθηση ότι χωρίς φιάλη το τραπέζι είναι κάπως λιγότερο ολοκληρωμένο. Ε, δεν είναι.

Μάλιστα, σε κάποιες χώρες υπάρχει και η λογική του Bring Your Own Bottle, δηλαδή να φέρνεις το δικό σου κρασί και να πληρώνεις μια μικρή χρέωση σερβιρίσματος. Στην Ελλάδα αυτό παραμένει σπάνιο, το είδαμε πρόσφατα στην Παρέα της Φανής στο Χαλάνδρι και πολύ χαρήκαμε.

Την επόμενη φορά λοιπόν που θα βγεις για φαγητό και νιώσεις ότι πρέπει να συμφωνήσεις σε κρασί από κεκτημένη ταχύτητα, κάνε μια παύση. Δες λίγο τον κατάλογο. Σκέψου τι πραγματικά θες. Μπορεί η καλύτερη απόφαση της βραδιάς να μην είναι ένα μπουκάλι, αλλά εκείνο το έξτρα πιάτο που έχεις ακούσει ότι είναι φοβερό και τρομερό στον κατάλογο.

Γιατί στην τελική, δεν βγήκαμε για να πιούμε κρασί. Βγήκαμε για να φάμε καλά.