Φάγαμε στο Άθος στην Ακαδημία Πλάτωνος αλλά κάτι πήγε λάθος

Στην ελληνική γαστρονομική σκηνή, τα εστιατόρια που πατούν πάνω στην παράδοση πολλαπλασιάζονται. Το Άθος, το νέο εστιατόριο που άνοιξε σε ένα σκοτεινό στενάκι στην Ακαδημία Πλάτωνος, και ήδη συζητιέται πολύ, επιχειρεί να προσεγγίσει την ελληνική κουζίνα μέσα από τη μνήμη και την απλότητα, με πιάτα που θέλουν να θυμίσουν γνώριμες γεύσεις. Το ερώτημα είναι αν αυτή η ιδέα καταφέρνει τελικά να μεταφραστεί στο πιάτο.

O σεφ Δημήτρης Χατζηβασιλείου με προϋπηρεσία στο Pharaoh μαζί με τον Δημήτρη Γραμματικάκη και τον Παναγιώτη Πανταζή έστησαν ένα μενού που αλλάζει καθημερινά, και σερβίρεται σε έναν χώρο μίνιμαλ, με λίγα τραπέζια στο εσωτερικό του, και την κουζίνα σε κοινή θέα, όπως συνηθίζεται σε κάθε γαστροταβέρνα πλέον.

Η χωρητικότητα του μαγαζιού είναι περιορισμένη και η αλήθεια είναι πως κάποια τραπέζια μοιάζουν να ασφυκτιούν, όπως αυτό στο οποίο κάτσαμε εμείς, το οποίο οριακά χωρούσε τα σερβίτσια και 2-3 ακόμα μικρά πιατάκια, κάτι που έγινε αντιληπτό με το που έφτασε το ωραιότατο χωριάτικο ψωμί, μαζί με τις ελιές του (2,5€), σε γενναιόδωρη ποσότητα, το οποίο αναγκαστικά… μετακόμισε στον πάγκο της ανοικτής κουζίνας. Παρέα με το κρασί.

Το σέρβις σε κάθε περίπτωση ήταν σβέλτο, επεξηγηματικό με τα πιάτα του καταλόγου, τα οποία προσανατολίζονται σε γεύσεις οικείες με γνώμονα την εποχικότητα, οι οποίες παραλλάσσονται ελαφρώς, κάποιες φορές πετυχημένα, άλλες όχι.

Ωραία ιδέα να παίζουν ρεμπέτικα στο φόντο, με κάποιες ωραίες διασκευές, ενισχύοντας τον ρετρό μα και μοντέρνο χαρακτήρα που θέλει να βγάλει προς τα έξω το εστιατόριο.

Πάμε όμως στο δια ταύτα, στα του φαγητού.

Η καπνιστή μελιτζανοσαλάτα (8,5€) ήταν ωραιότατη, αν και της έλειπε το κατιτίς που θα την έκανε να ξεχωρίσει, ενώ η φάβα με σύκα και κρεμμυδάκια στιφάδο (12€) αν και έδειχνε ενδιαφέρουσα εκ πρώτης όψης, στη δοκιμή ήταν αρκετά υδαρή, με τα σύκα ναι μεν να τις δίνουν ιδιαίτερο χαρακτήρα, αλλά τη σάλτσα να μην έχει δέσει σωστά και το όλο αποτέλεσμα να μην προσφέρει αυτό το κάτι ιδιαίτερο που περιμέναμε γευστικά.

Τη ρεβάνς πήρε ο χειροποίητος καβουρμάς με αυγά και μια νοστιμότατη σάλτσα ντομάτας (13€), έντονος και πικάντικος όσο πρέπει, με το κρέας να έχει μαγειρευτεί άψογα, και να αναδύει όλη την σαγηνευτική του λιπαρότητα, μαζί με τα αρωματικά μπαχάρια. Ίσως το καλύτερο πιάτο που δοκιμάσαμε.

Εν συνεχεία, ήρθε το γαμοπίλαφο (19€). Αγαπημένο (μας) πιάτο από τη Κρήτη, αυτό το γαμήλιο έδεσμα δυστυχώς δεν ευτύχησε να αποτελέσει κάτι το ξεχωριστό αφού το ρύζι – αν και χυλωμένο σωστά και βουτυρένιο όσο πρέπει- ήταν ανάλατο, ενώ το ζυγούρι δεν μας ενθουσίασε.

Οι μέτριες γεύσεις συνεχίστηκαν με το χιουνκάρ μπεγεντί (18€), την αγαπημένη πολίτικη συνταγή, η οποία εδώ δυστυχώς πήγε πολύ λ- Άθος. Έπρεπε να το υποπτευτούμε μιας και την σερβίρουν με καπνιστό χοιρινό, αντί για μοσχαράκι, το οποίο ήταν σκληρό, αν και αρωματικό, και δεν ταίριαζε καθόλου με τον κατά τα άλλα νοστιμότατο πουρέ καπνιστής μελιτζάνας που το συνόδευε. 

Η λίστα κρασιών του Άθος περιλαμβάνει είκοσι ετικέτες, με την πιο οικονομική να είναι μια Ρετσίνα Τετράμυθος στα 25€. Εμείς επιλέξαμε ένα εξαιρετικό ροζέ, το Hoof & Loor του Τρουπή, στα 33€.

Θα ξαναπάμε;

Μάλλον όχι, μιας και τα αισθήματα ήταν ανάμεικτα. Το μενού είχε τσαγανό και θα θέλαμε να δοκιμάσουμε και άλλα πιάτα που μας έκαναν «κλικ», όπως οι γίγαντες με σκορδαλιά ή το χταπόδι με πουρέ κουνουπιδιού.

Όμως αυτά που πήραμε δεν μας εντυπωσίασαν. Ίσως να πετύχαμε περίεργη μέρα, αν και το φάουλ του χουνκιάρ με το χοιρινό δύσκολα ξεχνιέται. Επίσης, οι τιμές μας φάνηκαν οριακά τσιμπημένες για τα πιάτα που δοκιμάσαμε.