Τι θα πει να ταξιδεύεις μόνος/η σου

Θα ξεκινήσουμε με αυτό που μάλλον δεν περιμένεις: Όλους τους φίλους από άλλες χώρες που θα κάνεις στη ζωή σου, αν δεν τους γνωρίσεις σε πλαίσιο δουλειάς ή σπουδών στο εξωτερικό, θα τους αποκτήσεις σε ταξίδια που θα κάνεις μόνος/η σου.

Δεν είναι αυτός ο νούμερο ένα λόγος που όλο και περισσότεροι άνθρωποι ταξιδεύουν μόνοι τους –γιατί πριν κάνεις το πρώτο σου σόλο ταξίδι, αυτό δεν το ξέρεις, και κάπως δυσκολεύεσαι να το φανταστείς, ακόμα και τώρα που το διαβάζεις σε αυτές τις γραμμές. Είναι μάλλον παράπλευρη ωφέλεια, κι ωστόσο παραμένει αυτή που θα θυμάσαι πιο πολύ απ’ όλα, ακόμα και χρόνια μετά, ακόμα και όταν θα έχεις ξεχάσει τι είδες στο Αρχαιολογικό Μουσείο της τάδε πόλης, ή πώς λέγανε εκείνη τη γειτονιά που ξημεροβραδιαζόσουν πέντε μέρες. Γιατί, κακά τα ψέματα, οι άνθρωποι κάνουν πάντα το ταξίδι. Απλά στην περίπτωση των ταξιδιών που κάνεις μόνος/η σου, αυτούς τους ανθρώπους δεν τους παίρνεις μαζί σου, τους βρίσκεις εκεί.

Και γιατί δηλαδή να ταξιδέψω μόνος/η μου;

Πέρα από τον παραπάνω, για πολλούς ακόμα λόγους: Γιατί, ας πούμε, δεν θέλει ή δεν δύναται η παρέα να σε ακολουθήσει σε ένα συγκεκριμένο μέρος που θέλεις πολύ να δεις. Για να κάνεις το πρόγραμμά σου –ή να μην έχεις καθόλου πρόγραμμα– ακριβώς όπως το έχεις ονειρευτεί, χωρίς να χρειάζεται να το διαπραγματευτείς ή να το οργανώσεις από πριν με κανέναν. Για την περιπέτεια του πράγματος, επειδή στα σόλο ταξίδια συμβαίνει αυτό το μαγικό που αγγλιστί λέμε “go with the flow”, πολύ περισσότερο απ’ ό,τι στα άλλα: Το να πιάσεις ας πούμε μια τυχαία κουβέντα επειδή έστριψες σε μια τυχαία γωνία, και να βρεθείς καλεσμένος/η για φαγητό στο σπίτι μιας οικογένειας που δεν θα υπήρχε περίπτωση να γνωρίσεις αλλιώς. Και (προσοχή, ακολουθεί επαίσχυντο κλισέ) για να βρεις τον εαυτό σου.

Δεν θα βαρεθώ;

Ναι κοίτα, ψέματα δεν θα πούμε, είναι πιθανό να υπάρξουν στιγμές που θα βαρεθείς. Για την ακρίβεια, όχι ακριβώς «βαρεθείς», γιατί τα ταξίδια, με τα τρισεκατομμύρια νέα τους ερεθίσματα, δεν είναι ποτέ βαρετά. Θα υπάρξουν όμως στιγμές που θα θες να τις μοιραστείς, να συζητήσεις/ σχολιάσεις/ αστειευτείς για ό,τι βλέπεις και ό,τι συμβαίνει, και η έλλειψη ακροατή θα σου μοιάσει εκείνη τη στιγμή με βαρεμάρα.

Θυμάσαι όμως όλα αυτά τα άρθρα που έχουν κατακλύσει τον τελευταίο καιρό το ίντερνετ, και λένε ότι καλό είναι να βαριόμαστε και λίγο πού και πού, ότι η βαρεμάρα είναι δημιουργική, ότι κάπως σαν τη φτώχεια κατεργάζεται τέχνες; Θα τη βρεις την άκρη σου, είτε αυτή λέγεται να γράψεις όσα σκέφτεσαι και να ανακαλύψεις κρυφά ταλέντα που δεν ήξερες πως έχεις, είτε να στείλεις μηνύματα στους ανθρώπους σου να τους πεις πώς περνάς και πόσο σου λείπουν, είτε να ξεπεράσεις τις ντροπές σου και να πιάσεις κουβέντα με τη διπλανή παρέα στο café που κάθεσαι. Είναι πολύ εύκολο όταν ταξιδεύεις μόνος/η, όλοι έχουν την περιέργεια να μάθουν γιατί και πώς, και τι ήταν αυτό που σε έκανε να διαλέξεις την χώρα τους.

Δεν είναι επικίνδυνο;

Όχι, και σου το λέμε με το χέρι στην καρδιά μετά από πολλά σόλο ταξίδια σε Ευρώπη και Μέση Ανατολή, και μετά από άπειρες κουβέντες με άνδρες και γυναίκες που ταξιδεύουν μόνοι/ες. Δεν έχεις να φοβάσαι τίποτα περισσότερο απ’ ό,τι όταν ταξιδεύεις με παρέα ή με το έτερο σου ήμισυ, ή όταν κυκλοφορείς μόνος/η στην πόλη που μένεις. Μια στοιχειώδης ενημέρωση χρειάζεται, για να μην καταλήξεις κατά λάθος να περπατάς στην πιο κακόφημη γειτονιά της πόλης στις 3.00 το χάραμα, και θα είσαι μια χαρά.

Με το φαγητό τι κάνουμε;

Δεν το αρνούμαστε, μακράν η πιο αμήχανη στιγμή του πρώτου σόλο ταξιδιού σου θα είναι αυτή που θα πιάσεις για πρώτη φορά τραπέζι μόνος/η σου σε εστιατόριο ή ταβέρνα. Ξεπερνιέται όμως γρήγορα, σου το υποσχόμαστε, και λύσεις υπάρχουν πολλές: Άλλοι παίρνουν μαζί βιβλίο και διαβάζουν, άλλοι βγάζουν ένα τρισεκατομμύριο φωτογραφίες και κρατάνε σημειώσεις λες κι είναι κριτικοί γεύσης, άλλοι προτιμούν να τρώνε σε pub-o-μπαράκια στα οποία οι μοναχικοί θαμώνες είναι πιο συνηθισμένη εικόνα απ’ ό,τι στα παραδοσιακά φαγάδικα, και άλλοι απλά ορκίζονται στη μαγεία του street food –που είναι, στο κάτω κάτω, και ένα ολόκληρο κεφάλαιο της γαστρονομίας της κάθε χώρας, που συχνά τείνουμε να αγνοούμε για χάρη των εστιατορίων της.

Να το τολμήσω, γιατρέ μου;

Ας το θέσουμε και αλλιώς: Αν δεν το τολμήσεις, θα χάσεις μερικά από τα συναρπαστικότερα ταξίδια της ζωής σου, μαζί με την ευκαιρία να εκτιμήσεις ένα πρωτόγνωρο αίσθημα ανεξαρτησίας που σε συνδυασμό με τον ενθουσιασμό του ταξιδιού μπορεί να κάνει θαύματα για την ψυχολογία σου. Και, για να κλείσουμε αυτό το κομμάτι σε σχήμα κύκλου όπως άνοιξε, μερικές από τις πιο δυνατές φιλίες που θα κάνεις ποτέ.