Τι μένει από ένα ταξίδι όταν φεύγει ο ενθουσιασμός;

Όπως όλα τα ωραία πράγματα σε αυτή τη ζωή, έτσι και ο ενθουσιασμός του ταξιδιού κρατάει λίγο. Όσο είσαι εκεί, όλα μοιάζουν να λάμπουν: Οι δρόμοι, οι γεύσεις, τα πρόσωπα, ακόμα και τα μικροπράγματα μοιάζουν φορτισμένα με νόημα. Μετά επιστρέφεις. Το πλυντήριο σε περιμένει, το inbox επίσης, και το ταξίδι δείχνει να μικραίνει, να γίνεται φωτογραφία, ανάμνηση, ιστορία που θα ειπωθεί δυο-τρεις φορές. Κι όμως, κάτι μένει. Όχι πάντα αυτό που περιμένεις.

Ο ενθουσιασμός είναι ο θόρυβος

Ας το πούμε απλά: Ο ενθουσιασμός είναι θορυβώδης. Είναι το «δεν το πιστεύω ότι είμαι εδώ», το συνεχές τράβηγμα φωτογραφιών, το να θέλεις να δεις τα πάντα, να δοκιμάσεις τα πάντα, να κάνεις τα πάντα. Είναι υπέροχος, αλλά δεν είναι το πιο αξιόπιστο φίλτρο. Σαν την αρχή ενός έρωτα, σε κάνει να τα βλέπεις όλα πιο έντονα απ’ ό,τι είναι.

Όταν ο ενθουσιασμός καταλαγιάσει, αρχίζει να φαίνεται τι πραγματικά άγγιξε κάτι μέσα σου και τι ήταν απλώς ωραίο σκηνικό.

Οι εικόνες που επιστρέφουν απρόσκλητες

Παράξενο πράγμα η μνήμη. Δεν κρατά απαραίτητα το πιο εντυπωσιακό αξιοθέατο ή την πιο καρτποσταλική εικόνα. Συχνά επιστρέφει σε κάτι εντελώς ασήμαντο: ένα πρωινό φως σε ένα στενό, μια συζήτηση σε σπαστά αγγλικά, ένα πρωινό σε ένα καφέ χωρίς όνομα, ένα λεωφορείο που άργησε –ή που τελικά πήγαινε στη λάθος κατεύθυνση. Αυτές οι εικόνες επιστρέφουν απροειδοποίητα, εβδομάδες ή και μήνες μετά. Και συνήθως είναι εκείνες που κουβαλούν το πιο ουσιαστικό κομμάτι του ταξιδιού, ό,τι άντεξε χωρίς την αδρεναλίνη του καινούργιου. Εκεί συνήθως κρύβεται το «τι έμεινε».

Μικρές μετατοπίσεις, όχι μεγάλες αποκαλύψεις

Τα ταξίδια σπάνια μας αλλάζουν ριζικά. Δεν επιστρέφεις άλλος άνθρωπος, όσο κι αν επιμένει το σχετικό αφήγημα. Αυτό που συμβαίνει πιο συχνά είναι μικρές, σχεδόν ανεπαίσθητες μετατοπίσεις. Ίσως αρχίσεις να περπατάς λίγο περισσότερο. Ίσως να χαμηλώσεις λίγο τις προσδοκίες σου από την καθημερινότητα. Ίσως να συνειδητοποιήσεις ότι ζεις μια χαρά χωρίς τρία πράγματα που νόμιζες απαραίτητα. Αυτές οι μικρές αλλαγές δεν φαίνονται εντυπωσιακές, αλλά είναι ακριβώς αυτές που μένουν.

Η αίσθηση του μέτρου

Ένα ταξίδι συχνά λειτουργεί σαν επαναρύθμιση. Βλέπεις ανθρώπους να ζουν με λιγότερα, με περισσότερα ή απλώς με διαφορετικά. Και χωρίς να το καταλάβεις, αρχίζεις να ξαναμετράς τι έχει πραγματικά σημασία για σένα. Αυτό συνήθως δεν σημαίνει ότι γυρνάς αποφασισμένος/η να αλλάξεις τα πάντα. Σημαίνει όμως ότι κάποια «πρέπει» χάνουν λίγη από τη σημασία τους. Και αυτό από μόνο του είναι κέρδος.

Το ταξίδι ως καθρέφτης, όχι ως φυγή

Όσο κι αν μας αρέσει να λέμε ότι ταξιδεύουμε για να ξεφύγουμε, στην πραγματικότητα όπου και αν πάμε κουβαλάμε τον εαυτό μας μαζί. Με τις ανησυχίες του, τις ανασφάλειες, τα μοτίβα του. Το ταξίδι δεν τα εξαφανίζει, απλώς τα φωτίζει αλλιώς. Όταν ο ενθουσιασμός φύγει, αυτό που μένει είναι συχνά μια πιο καθαρή εικόνα του ποιοι είμαστε όταν αλλάζει το πλαίσιο. Πώς αντιδρούμε στο άγνωστο, πόσο αντέχουμε την αβεβαιότητα, τι μας κουράζει πραγματικά και τι όχι.

Οι ιστορίες που λες –και αυτές που δεν λες

Κάποια ταξίδια γίνονται ιστορίες που αφηγείσαι ξανά και ξανά. Άλλα μένουν ανείπωτα, σαν να μην βρίσκεις τις σωστές λέξεις. Παραδόξως, τα δεύτερα είναι συχνά πιο σημαντικά. Ό,τι δεν γίνεται εύκολα αφήγηση, ό,τι δεν χωρά σε ατάκα ή post, έχει περισσότερες πιθανότητες να έχει δουλέψει πιο βαθιά μέσα σου, να σε έχει αγγίξει ουσιαστικά.

Η επιστροφή ως μέρος του ταξιδιού

Η επιστροφή δεν είναι το τέλος. Είναι το σημείο όπου φαίνεται τι πραγματικά πήρες μαζί σου. Αν κάτι από το ταξίδι βρίσκει χώρο στην καθημερινότητά σου –έστω αδέξια, έστω και για λίγο– τότε αυτό ήταν το αποτύπωμά του. Και αν όχι, δεν πειράζει. Έχει και η απόλαυση του ταξιδιού τη δική της αυθύπαρκτη αξία, δεν χρειάζεται να έχουν τα πάντα σε αυτή τη ζωή κάποιο βαρύγδουπο νόημα.