Το εστιατόριο Monzù στην Κηφισιά ξεχωρίζει για όλους τους καλούς λόγους

Σε μια εποχή σαν τη σημερινή και σε μια πόλη σαν την Αθήνα όπου ακόμη κι εμείς που ασχολούμαστε επαγγελματικά με τη γαστρονομία τα έχουμε λίγο χαμένα με τα τόσο πολλά καινούργια – και συχνά, δυστυχώς, πανομοιότυπα – εστιατόρια, είναι λίαν ανακουφιστικό το να επιστρέφεις ξανά και ξανά σε μέρη που έχεις ξεχωρίσει. Μπορεί να μην είναι ακριβώς αυτό που ονομάζουμε στέκι, με την έννοια ότι δεν θα πας μια φορά την εβδομάδα και μάλιστα χωρίς έναν κάποιον προγραμματισμό, όμως σίγουρα θα είναι από τα πρώτα που θα σκεφτείς όταν σχεδιάζεις μια έξοδο με την παρέα σου. Σε αυτήν την κατηγορία έχω βάλει το Monzù της Κηφισιάς γιατί δεν έχει υπάρξει ούτε μια φορά που να το έχω μετανιώσει. Αυτό, από μόνο του, λέει πολλά.

Το όμορφο κηφισιώτικο αρχοντικό που φιλοξενεί το εστιατόριο έχει ομορφύνει ακόμα παραπάνω, καθώς η γυάλινη σέρα του κήπου έχει στρωθεί με χαλιά που ζεσταίνουν την ατμόσφαιρα, ενώ τα δωμάτια-σάλες του σπιτιού έχουν ανανεωθεί με παραπάνω χρώμα, παραμένοντας κλασικά.

Το φαγητό του Monzù, στα χέρια του head chef Γιάννη Λιόκα και του chef de cuisine Ανδριανού Τριανταφύλλου, έχει ιταλικό ταμπεραμέντο, έχει φρεσκάδα και φαντασία, έχει κομψότητα και νοστιμιά που θυμάσαι. Το μενού για τον φετινό χειμώνα είναι εκατό τα εκατό εποχικό και είναι από τα ελάχιστα που δεν βρήκα ούτε ένα παράταιρο, εκτός εποχής, υλικό. Μα ούτε ένα ντοματίνι; Μα πόσο μεγάλη χαρά!

Ο τρόπος με τον οποίο συνδυάζονται τα υλικά είναι τέτοιος που το κάθε φαγητό βγάζει νόημα, ενώ η ακρίβεια της εκτέλεσης φαίνεται ακόμα και από την εικόνα, πριν καν δοκιμάσεις. Η όμορφη παρουσίαση παίζει κι αυτή μεγάλο ρόλο γιατί δείχνει φροντίδα χωρίς, όμως, περιττή επιτήδευση μόνο και μόνο για να αποσπάσει εντυπωσιασμό. Γιατί στο τέλος τέλος, αυτό που έχει σημασία είναι αυτό που βάζεις στο στόμα σου. Το «ουάου» πρέπει να αφορά πρωτίστως τη γεύση.

Έτσι, το «ουάου» ξεκινά από το «καλωσορίσατε», με το χειροποίητο ψωμί και το βελουδένιο βούτυρο με το παστινάκι, το άψογα ψημένο χτένι (€ 9) με τον καραμελωμένο πουρέ κουνουπιδιού και το τραγανό φουντούκι και το μοσχαρίσιο carpaccio (€ 8) πάνω σε ψητό flatbread με κρέμα κρεμμυδιού και παλαιωμένη παρμεζάνα. Η απαλή υφή και φίνα γεύση του μαγιάτικου carpaccio (€ 21) κοντράρει όμορφα με τα ζωηρά αρώματα του μανταρινιού και του κόλιανδρου, ενώ το πράσινο τσίλι χαρίζει δροσερή σπιρτάδα. Το έξοχα ψημένο καλαμάρι (€ 19) συνδυάζεται με χειμωνιάτικα χόρτα σε λεμονάτη σάλτσα βουτύρου και η πικάντικη n’duja, αυτό το ιδιαίτερο αλειφωτό αλλαντικό της Καλαβρίας, προσθέτει ακόμα μια νότα νοστιμιάς. Αυτό που περιμένω κάθε χειμώνα στο Monzù είναι τι θα έχει σκεφτεί πάλι ο Γιάννης Λιόκας για να τιμήσει τη σελινόριζα που τόσο αγαπώ. Φέτος «έγραψε» άλλη μια φορά, έχοντας ψήσει την υπέροχη ρίζα σε αλάτι, κάτι που εκτός από νοστιμιά έχει σαν αποτέλεσμα να μελώνει στην εντέλεια (€ 19). Τα μανιτάρια, τα χόρτα φρικασέ και η σάλτσα καπνιστής παρμεζάνας που την πλαισιώνουν, φτιάχνουν ένα αλησμόνητο φαγητό.

Τα ζυμαρικά στο Monzù έχουν, όπως είναι φυσικό, την τιμητική τους. Στη θαλασσινή τους εκδοχή τα tagliolini με ψητές καραβίδες συνδυάζονται με κρεμώδη σάλτσα από μοσχοβολιστό taleggio (€ 23). Τα fettuccine αποκτούν βάθος γεύσης από τον καπνιστό ζωμό κόκορα στον οποίον βράζουν και σερβίρονται με άγρια μανιτάρια, φρέσκια τρούφα και ώριμη ricotta (€ 21). Αν με ρωτήσετε ποιο από τα δύο θα ξαναδιάλεγα, θα απαντούσα, χωρίς να διστάσω ούτε δευτερόλεπτο, και τα δύο. Το κυρίως μέρος του δείπνου έκλεισε πανηγυρικά με μυλοκόπι ψημένο στην εντέλεια (€ 30) με την πέτσα του τραγανή και τη σάρκα του ζουμερή και συνοδεύτηκε από caponata κολοκύθας αντί για μελιτζάνα (άλλη μια απόδειξη της σωστής επιλογής των λαχανικών ανάλογα με την εποχή) και σάλτσα αρωματισμένη με τη φινέτσα του σαφράν.

Τα επιδόρπια, μπορεί να μην έχουν τον ίδιο βαθμό πολυπλοκότητας, όμως είναι ανάλαφρα και δροσερά, όχι πολύ γλυκά και γι’ αυτό ταιριαστά για το τέλος ενός γεύματος. Η μαρέγκα (€ 10), όντας τραγανή εξωτερικά και λίγο μαστιχωτή εσωτερικά, δηλαδή όπως αξίζει σε μια μαρέγκα, ταιριάζει απόλυτα τόσο με τη λεμονάτη κρέμα όσο και με τη σαντιγί γιαουρτιού. Το πιο έντονο affogato (€ 11) εμπλουτίζεται με crémeux Baileys, πραλίνα φουντουκιού, καφέ και παγωτό βανίλια.

Νομίζω πως έχοντας διαβάσει όσα έγραψα δεν θα χρειαστεί να με ρωτήσετε αν θα ξαναπάω στο Monzù. Όσο για το πότε, αυτή τη φορά θα είναι ένα ηλιόλουστο μεσημέρι Κυριακής με τις αχτίδες του ήλιου να ζεσταίνουν τη σέρα, καθώς η παρέα μου κι εγώ θα απολαμβάνουμε το φαγητό και το κρασί μας αλά ιταλικά.