Μήπως ήρθε η ώρα να σταματήσεις να μη μιλάς όταν κάτι σε ενοχλεί;

Υπάρχει μια περίεργη… περηφάνια στο να αντέχεις. Στο να καταπίνεις, να προσπερνάς, να λες «δεν πειράζει» ενώ μέσα σου πειράζει και παραπειράζει. Μας έμαθαν ότι η σιωπή είναι ωριμότητα, ότι όποιος μιλάει «το κάνει θέμα», ότι ο καλός άνθρωπος δεν χαλάει τις ισορροπίες. Κι έτσι μαθαίνουμε να σωπαίνουμε. Όχι γιατί δεν έχουμε κάτι να πούμε, αλλά γιατί φοβόμαστε τι θα συμβεί αν το πούμε και τι επιπτώσεις θα έχει.

Το πρόβλημα είναι ότι τίποτα δεν εξαφανίζεται επειδή το κατάπιες. Απλώς μετακομίζει. Πάει λίγο πιο μέσα, πιάνει χώρο και βαραίνει. Γίνεται κόμπος στο στομάχι, κούραση, απόσταση από ανθρώπους που κατά βάθος αγαπάς. Και κάπου εκεί αρχίζεις να θυμώνεις. Όχι μόνο με τους άλλους, αλλά και με τον εαυτό σου που πάλι δεν μίλησε. Και το πράγμα χειροτερεύει μέρα με τη μέρα.

Δεν είναι πάντα εύκολο να πεις «αυτό που έκανες με ενόχλησε». Δεν είναι ωραία φάση να χαλάς το καλό κλίμα. Δεν είναι απλό να ρισκάρεις μια παρεξήγηση. Αλλά είναι πολύ πιο δύσκολο να ζεις μόνιμα με πράγματα που σε τρώνε σαν το σαράκι. Η σιωπή δεν σε προστατεύει όσο νομίζεις. Σε απομακρύνει. Σε μικραίνει. Σε μαθαίνει να αμφισβητείς αν αυτό που νιώθεις έχει αξία.

Το να μιλήσεις δεν σημαίνει ότι γίνεσαι επιθετικός ή drama queen. Δεν σημαίνει ότι ψάχνεις να τσαμπουκαλευτείς.

Σημαίνει ότι παίρνεις τον εαυτό σου στα σοβαρά. Ότι αναγνωρίζεις πως τα όριά σου έχουν σημασία. Οι άνθρωποι δεν είναι μάντεις. Αν δεν πεις τι σε πειράζει, το πιθανότερο είναι να συνεχίσει να συμβαίνει. Έτσι ρολάρει η ανθρωπότητα αιώνες τώρα.

Και ναι, κάποιες φορές όταν μιλήσεις, θα απογοητευτείς. Κάποιοι δεν θα καταλάβουν. Κάποιοι θα αμυνθούν. Θα σε παρεξηγήσουν. Κάποιοι θα σε πουν υπερβολικό. Αυτό όμως λέει περισσότερα για εκείνους παρά για σένα. Τουλάχιστον εσύ θα ξέρεις ότι έκανες αυτό που πρέπει. Ότι δεν πρόδωσες αυτό που ένιωθες για να είσαι αρεστός.

Η αλήθεια είναι απλή και καθόλου ρομαντική. Ό,τι δεν λέγεται, συσσωρεύεται. Και κάποια στιγμή βγαίνει αλλιώς. Με ψυχρότητα, με απότομες αντιδράσεις, ενίοτε και με συμπεριφορές που ύστερα μετανιώνεις. Το να μιλάς όταν κάτι σε ενοχλεί είναι μια μορφή (αυτό)φροντίδας. Για εσένα πρώτα και μετά για τις σχέσεις σου.

Οπότε ναι, ίσως έφτασε ώρα να σταματήσεις να μη μιλάς. Όχι για να κερδίσεις κάθε συζήτηση, αλλά για να μη χάνεις σιγά σιγά τον εαυτό σου. Να πεις αυτό που νιώθεις καθαρά, ήρεμα, χωρίς απολογίες για το γεγονός ότι… νιώθεις.

Γιατί αν δεν το κάνεις εσύ, κανείς δεν θα το κάνει στη θέση σου.