Πώς να μάθεις να δαγκώνεις τη γλώσσα σου αν είσαι λίγο «οχιά»;

Επειδή πρέπει να σταματήσει κάποια στιγμή να στάζει φαρμάκι η γλώσσα σου είπαμε να μοιραστούμε λίγες συμβουλές μαζί σου μπας και δεις άσπρη μέρα.

Πώς να μάθεις να δαγκώνεις τη γλώσσα σου αν είσαι λίγο «οχιά»;

Όλοι μας έχουμε υπάρξει κάποτε στη ζωή μας είρωνες ή φαρμακόγλωσσες όμως υπάρχουν δυστυχώς και κάποιοι που το παρακάνουν. Αν ανήκεις στη δεύτερη κατηγορία με το δηλητήριο της ειρωνείας σου να βγαίνει σχεδόν ενστικτωδώς και μετά αναρωτιέσαι «γιατί πάλι το είπα;», τότε ναι: είσαι λίγο «οχιά». Όχι από κακία απαραίτητα, αλλά από συνήθεια, παρόρμηση ή ανάγκη να αμυνθείς. Το καλό νέο είναι ότι το να μάθεις να δαγκώνεις τη γλώσσα σου δεν σημαίνει να φιμώσεις τον εαυτό σου επομένως δώσε βάση σχετικά με το τι πρέπει να κάνεις ώστε να σε αγαπήσουν και πάλι ξανά.

Χρειάζεται να καταλάβεις γιατί μιλάς όπως μιλάς

Συνήθως, η καυστική ατάκα είναι αντίδραση σε κάτι που σε θίγει, σε αγχώνει ή σε κάνει να νιώθεις ότι απειλείσαι, κι εσύ απαντάς πριν καν επεξεργαστείς το συναίσθημα. Αν δεν εντοπίσεις αυτό το «κουμπί» που πατιέται κάθε φορά, θα συνεχίσεις να «δαγκώνεις» τους άλλους αντί για τη γλώσσα σου.

Μεγάλο πράγμα η παύση

Πριν μιλήσεις, μέτρα μέχρι το τρία. Κυριολεκτικά κι όχι από μέσα σου με νεύρα, αλλά με πλήρη ηρεμία και συναίσθηση ότι χρειάζεται να λύσεις ένα πρόβλημα. Οι έρευνες στην ψυχολογία της επικοινωνίας δείχνουν ότι ακόμη και λίγα δευτερόλεπτα καθυστέρησης αρκούν για να περάσεις από το ένστικτο στη σκέψη. Εκεί κιόλας είναι που κρίνεται αν θα βγει η «οχιά» ή ο ενήλικος εαυτός σου.

Να ξεχωρίσεις την ειλικρίνεια από την ωμότητα

Μπορείς να πεις αυτό που σκέφτεσαι χωρίς να πληγώσεις τον άλλο προσέχοντας εν αρχή τα λεγόμενά σου. Αντί για «αυτό που λες είναι ανοησία», μπορείς να πεις «δεν συμφωνώ και να γιατί». Σε αυτή την περίπτωση δεν μαλακώνεις την άποψή σου, ωστόσο οριοθετείς τον εαυτό σου πριν ξεράσει λίγο αχρείαστο δηλητήριο. Η διεκδικητική, αλλά όχι επιθετική, επικοινωνία είναι μια δεξιότητα που μαθαίνεται, επομένως δώσε χρόνο

Ένα ακόμη κόλπο είναι να αναρωτιέσαι: «Αυτό που ετοιμάζομαι να πω είναι αληθινό, χρήσιμο και αναγκαίο αυτή τη στιγμή;». Αν λείπει έστω ένα από τα τρία, τότε μάλλον δεν χρειάζεται να ειπωθεί. Έτσι, κερδίζεις αξιοπιστία, καθώς οι άνθρωποι που μιλούν λιγότερο, αλλά πιο στοχευμένα, ακούγονται τελικά περισσότερο.

Μην υποτιμάς επίσης τη δύναμη της ενσυναίσθησης

Όταν βάζεις για λίγο τον εαυτό σου στη θέση του άλλου, η γλώσσα σου όσο και να μην τον θες ενστικτωδώς βαραίνει. Αντιλαμβάνεσαι λοιπόν ότι πρόκειται για επίγνωση κι όχι αδυναμία το να μετράς τα λόγια σου. Δεν χρειάζεται να χαρίζεσαι, χρειάζεται όμως να καταλαβαίνεις. Και όταν καταλαβαίνεις, σπάνια νιώθεις την ανάγκη να στάξεις λίγο φαρμάκι ακόμα.

Τέλος, δώσε χρόνο στον εαυτό σου

Αν είσαι «οχιά» χρόνια, δεν θα γίνεις αρνάκι σε μια εβδομάδα. Θα υπάρξουν στιγμές που θα ξεφύγεις και μετά θα το μετανιώσεις. Εκεί είναι σημαντικό να κάνεις μια ενδοσκόπηση με βάση τα στοιχεία που προκύπτουν από τη συμπεριφορά σου. Τι ένιωσες; Τι θα μπορούσες να κάνεις αλλιώς σκέψου για παράδειγμα.

 

Μπείτε στη συζήτηση

σχόλια

v