Οι πιο «υποτιμημένες» περιοχές και γειτονιές της Αθήνας
Κρατούν ακόμα χαμηλούς τόνους, δεν έχουν γίνει της μόδας και διατηρούν μια αυθεντική γοητεία παλιάς Αθήνας. Αγαπημένες γειτονιές της Αθήνας, κόντρα στο ρεύμα.
Κρατούν ακόμα χαμηλούς τόνους, δεν έχουν γίνει της μόδας και διατηρούν μια αυθεντική γοητεία παλιάς Αθήνας. Αγαπημένες γειτονιές της Αθήνας, κόντρα στο ρεύμα.
Η Αθήνα δεν τελειώνει στο Κουκάκι, το Γκάζι, το Παγκράτι και το κέντρο γύρω από το μετρό. Υπάρχει μια άλλη πόλη, πιο ήσυχη, πιο πράσινη, πιο ανθρώπινη, που δεν «φωνάζει» για προσοχή και γι’ αυτό ακριβώς παραμένει underrated, υποτιμημένη που λέγαμε και στο χωριό μας.
Γειτονιές που δεν έγιναν μόδα (προς το παρόν) και το κρατάνε αληθινό.
Ποια είναι η αγαπημένη σου;
Το Αιγάλεω είναι από εκείνες τις περιοχές που κερδίζουν πόντους χρόνο με τον χρόνο. Γειτονιά με την παλιά, καλή έννοια: τα πάντα δίπλα σου, πρόσωπα γνώριμα, καφενεία με ελληνικό και χαρτί. Κι όσο αλλάζει και εξελίσσεται, κρατά αυτόν τον χαρακτήρα του «μικρού χωριού». Συν, το Μπαρουτάδικο, ένα πάρκο γεμάτο ιστορία και ανάσες πρασίνου.
Ίσως η πιο διάσημη φοιτητογειτονιά της Αθήνας, που όμως δεν χάνει ποτέ την αίσθηση γειτονιάς: φοιτητές, οικογένειες και ηλικιωμένοι συνυπάρχουν στα ίδια στενά, με λαϊκές, μυρωδιές από κατσαρόλες και τον παλιατζή να περνά.
Δύο περιοχές που σπάνια θα ακούσεις να αναφέρονται σε κουβέντες, αλλά αν τις περπατήσεις καταλαβαίνεις γιατί κρατάνε ακόμα χαρακτήρα. Λαϊκές πολυκατοικίες, μικρά μαγαζιά, γραφικές πλατείες και μια ήσυχη καθημερινότητα.
Η πρώτη κηπούπολη της Αθήνας, ήσυχη, πράσινη, με όμορφα σπίτια, κήπους και δρόμους που θυμίζουν προάστιο άλλης πόλης. Μοιάζει με μια middle-class εκδοχή της Φιλοθέης ή του Ψυχικού, χωρίς την επιδειξιομανία.
Σε αντίθεση με την Κυψέλη των καφέ και των φασαίων, η Άνω Κυψέλη είναι πιο ήσυχη, με καλύτερη ποιότητα ζωής απ’ όσο νομίζει κανείς. Πολυκατοικίες παλιάς κοπής, λιγότερος θόρυβος και μεγαλύτερη αίσθηση γειτονιάς.
Ναι, όλοι τα ξέρουν. Αλλά δεν αναφερόμαστε στα τουριστικά τους σημεία, αλλά τα κομμάτια που ζουν και αναπνέουν στον ίσκιο της Ακρόπολης. Εκεί που η θέα συνυπάρχει με μανάβικα, σχολεία και ανθρώπους που μένουν χρόνια, σε όμορφα σπιτάκια.
Μια περιοχή που βρίσκεται κυριολεκτικά στο κέντρο, αλλά δεν μοιάζει με κέντρο. Πράσινο, θέα, λιγότερη αποπνικτική δόμηση και μια αίσθηση κέντρου – απόκεντρου, που παραμένει γοητευτική.
Συχνά το προσπερνάμε, αλλά το Μοσχάτο έχει γειτονιές με καλή ρυμοτομία, ηρεμία, πρόσβαση σε μέσα και όμορφα στέκια. Έχει κοντά της θάλασσα, είναι μια ανάσα από την Πειραιώς για όσους θέλουν πρόσβαση στο κέντρο και ένα σωρό μικρά και μεγάλα μυστικά που την κάνουν γοητευτική.
Όλοι τη συνδέουν με το γήπεδο, αλλά στην πραγματικότητα είναι μια ήσυχη, όμορφη περιοχή με άλσος, ταβέρνες και προσφυγική ιστορία. Μια γειτονιά που δεν προσπάθησε ποτέ να γίνει μοδάτη και γι’ αυτό παραμένει ανθρώπινη.
Κάτω από τον σταθμό του τρένου, συνορεύει με την Άνω Πεύκη, είναι αρκετά κοντά στον ΗΣΑΠ, αλλά και στην Εθνική, έχει πάρκα, γήπεδα και κάποια σκόρπια μαγαζάκια που δεν έχουν το «βάρος» της κεντρικής Κηφισιάς. Τι άλλο να ζητήσεις δηλαδή;
«Πάντρεμα» δήμων και αντιθέσεων. Λόφος με φοβερή θέα, λιγότερο αποπνικτικός από τις περιοχές γύρω του και μια μίξη παλιάς και νέας πολεοδόμησης που παρουσιάζει ενδιαφέρον. Κάθε πλευρά του λόφου παρουσιάζει και κάτι διαφορετικό.
Κοντά στην Αγία Παρασκευή, κοντά στο Αεροδρόμιο, κοντά στην Αττική Οδό. Τι άλλο θες; Ησυχία, άνετο παρκάρισμα, μεγάλοι δρόμοι και αρκετά κοντά σε παραλίες για βουτιές το καλοκαίρι.
Χωριό και Αθήνα μαζί. Βόρεια προάστια με πράσινο, ησυχία και αίσθηση εξοχής, αλλά σε απόσταση αναπνοής από την Κηφισιά για να νιώσεις ότι βρίσκεσαι κοντά στον πολιτισμό (αν σου χρειάζεται).
Από τους δήμους της Δυτικής Αττικής που συνδυάζουν σπάνια άνεση και πράσινο σε γενναίες δόσεις. Απλώνεται γενναιόδωρα ανάμεσα σε Περιστέρι και Αιγάλεω, και έχει έντονο χαρακτήρα γειτονιάς. Έχει ωραία καφέ, θρυλικές ψησταριές και ωραίους πεζοδρόμους για χαλαρή περατζάδα.