ΑΠΟΨΕΙΣ

Τις προάλλες κυκλοφορούσε στα γραφεία του In2life και έπεσε στα χέρια μου το βιβλίο της Έλλης Παπά «Μαρτυρίες μιας Διαδρομής». Αφού το διάβασα σκέφτηκα: Τουλάχιστον για τις εξορίες κάποιοι υπάρχουν που θα μπορούσαν να ζητήσουν συγγνώμη- ακόμη και να μην την πιστεύουν. Για τις "χαμένες ζωές" των πιστών- κομμουνιστών βρέθηκε κανείς να κλάψει;

Πόση σχέση έχει το θρησκευτικό δόγμα με τις θρησκειολογικές γνώσεις; Πιθανότατα καμία. Ωστόσο, αμερικανική έρευνα έθεσε ερωτήματα γνώσης σε πιστούς διαφορετικών δογμάτων αι κατέληξε ότι οι καλύτερα καταρτισμένοι είναι- ω του θαύματος!- οι άθεοι.      

Εχουμε πολιτεία για την οποία το να μην της ζητάται να ακολουθήσει κάποια λύση που υποδεικνύεται σημαίνει ότι δικαιούται να ακολουθήσει όποιο δρόμο θέλει. Φαίνεται, ορισμένοι εξ ημών έχουν ξεχάσει (δεν είναι δα και δύσκολο) ότι δουλειά των κυβερνήσεων δεν είναι απλώς να διαχειρίζονται τις υποδείξεις που τους γίνονται, αλλά να επιλύουν.      

Οι σπουδάζοντες σε μεταπτυχιακούς κύκλους σπουδών επιτελούν σπουδαίο λειτούργημα για τις ελληνικές Κυβερνήσεις. Πρώτον, απαλύνουν τους δείκτες της ανεργίας και γκρινιάζει λιγότερο ο κόσμος. Δεύτερον, φέρνει ένα βήμα πιο κοντά τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Τρίτον, ικανοποεί την παραδοσιακή δίψα του Έλληνος για γόνους- φωστήρες.       

Με ευγλωττία ο Θεόδωρος Πάγκαλος απάντησε στο ερώτημα που επισταμένα του θέτουν αρκετοί πολίτες γαιτο που πήγαν τα λεφτά: "Μαζί τα φάγαμε τα λεφτά, ρε!". Επιτέλους! Κάποιος έπρεπε να αναλάβει και την υπεράσπιση των πολιτικών που κλέφτες τους ανεβάζουν, κλέφτες τους κατεβάζουν. Νησάφι! (Και πάλι η φωτογραφία του ένδοξου προγόνου του).      

Αυτές τις ημέρες, βγαίνει στις αίθουσες το “The Killer Inside Me” του Μάικλ Γουιντερμπότομ. Είναι ένα φιλμ νουάρ βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του Τζιμ Τόμσον που περιστρέφεται γύρω από έναν ενδιαφέροντα, αλλά χωρίς καμία ελπίδα σ' αυτόν τον κόσμο, χαρακτήρα...