Γιατί αγαπάμε το δράμα;
Είμαστε όντα κοινωνικά και ορισμένες φορές μας αρέσει να εμπλεκόμαστε σε καταστάσεις που είναι λίγο περισσότερο δραματικές από ό,τι χρειάζεται.
Σε όλους μας έχει συμβεί να εμπλακούμε σε ένα γαϊτανάκι καταστάσεων στις οποίες έχουμε δώσει πολύ περισσότερη σημασία από ό,τι χρειάζεται. Κάποια λεγόμενα που μεταφέρθηκαν διαφορετικά και κατέληξαν σε ένα κουβάρι παρεξηγήσεων, ή μία κατάσταση που μπορεί να προκάλεσες εσύ ο ίδιος και να είσαι εσύ ο πρωταγωνιστής αυτού του δράματος. Γιατί το δράμα έχει δύο μορφές: Η μία είναι εκείνη όπου κάποιος έχει δημιουργήσει δράμα και εμείς τρέχουμε να εμπλακούμε και να πάρουμε θέση, και η άλλη είναι εκείνη που δημιουργούμε εμείς το δράμα.
Γιατί όμως αναζητούμε το δράμα;
Το δράμα είναι συναρπαστικό. Μας κάνει να νιώθουμε απασχολημένοι, υπεύθυνοι και ότι κάπου εμπλεκόμαστε, κάπου ανήκουμε. Μας βοηθά επίσης να έρθουμε σε επαφή με τον εαυτό μας με πολύ συγκεκριμένο και συναισθηματικό τρόπο. Η καρδιά μας φουντώνει, είμαστε παθιασμένοι και μπορεί να μας κυριεύσει μια αίσθηση αυτοδικαίωσης. Νιώθουμε ότι ανταποκρινόμαστε σε οτιδήποτε με δυναμικό τρόπο.
Φαίνεται προς τα έξω ότι ανησυχούμε και είμαστε έτοιμοι να αντιδράσουμε για οποιοδήποτε θέμα. Για όλους τους παραπάνω λόγους εθιζόμαστε εύκολα στο δράμα. Μας κάνει να νιώθουμεπαραγωγικοί και ζωντανοί. Το δράμα μάς κάνει επίσης να εκκρίνουμε ενδορφίνες, οι οποίες καταστέλλουν τον πόνο και προκαλούν ευχαρίστηση, όχι πολύ διαφορετική από την επίδραση ορισμένων ναρκωτικών.
Έτσι ψάχνουμε να βρούμε το δράμα ακόμα κι εκεί που δεν υπάρχει. Μπαίνουμε σε συγκρούσεις ακόμα και όταν δεν είναι δική μας δουλειά, και νιώθουμε ένοχοι όταν είμαστε ήρεμοι. Δίνουμε στα πάντα πολύ μεγαλύτερο βάρος από ό,τι χρειάζεται και καταλήγουμε να βρισκόμαστε στο επίκεντρο ενός τσακωμού ή οποιασδήποτε «κρίσης», χωρίς να έχουμε καταλάβει πώς φτάσαμε σε αυτό το σημείο.
Το δράμα είναι στην πραγματικότητα μια απόσπαση της προσοχής από την πραγματικότητα. Είναι ένας από τους χειρότερους τρόπους να αντιμετωπίσουμε πραγματικά το οτιδήποτε. Μας αποσπά την προσοχή από το θέμα που πρέπει να λύσουμε και εστιάζουμε την προσοχή μας σε εμάς, και το δράμα μας που, φυσικά, αγαπάμε. Είναι μέρος του εθισμού, να νιώθουμε ότι είμαστε ο εαυτός μας και να νιώθουμε καλά με αυτόν. Αν και σίγουρα φαίνεται ότι ανησυχούμε για το θέμα με το οποίο έχουμε καταπιαστεί, αυτοί που πραγματικά ενδιαφέρονται βρίσκουν έναν πιο παραγωγικό τρόπο να λύσουν το πρόβλημα. Δεν ξοδεύουν χρόνο να αποδείξουν σε τρίτους ότι ενδιαφέρονται.
Πώς βάζουμε όμως φρένο στο δράμα;
Εδώ χρειάζεται αυτοπεποίθηση. Αυτοπεποίθηση για να μην ξεκινήσεις εσύ ο ίδιος το δράμα με σκοπό να τραβήξεις τα βλέμματα πάνω σου, αλλά και αυτοπεποίθηση για να πεις «όχι». Αν επιλέξεις να μην πάρεις θέση σε έναν τσακωμό, πιθανότατα θα λάβεις αρνητικά σχόλια. Μερικές φορές το δράμα του άλλου ατόμου θα κλιμακωθεί με την προσπάθεια χρήσης υψηλότερων επιπέδων δράματος για να σε πείσει να πάρεις θέση. Πρέπει να δεσμευτείς ότι δεν θα παρασυρθείς και όσο περισσότερο επιμείνεις σε αυτήν την απόφαση, τόσο περισσότερο θα σε σέβονται. Αυτή η στάση δεν βοηθά μόνο εσένα, αλλά βοηθά και τους δραματικούς να ελαχιστοποιήσουν το δράμα τους.
Το δράμα είναι σαν ένα παιχνίδι πινγκ πονγκ. Κάποιος πρέπει να πετάξει το μπαλάκι κι ο άλλος να το αποκρούσει. Άφησε το να πέσει κάτω.
Γιατί όμως αναζητούμε το δράμα;
Το δράμα είναι συναρπαστικό. Μας κάνει να νιώθουμε απασχολημένοι, υπεύθυνοι και ότι κάπου εμπλεκόμαστε, κάπου ανήκουμε. Μας βοηθά επίσης να έρθουμε σε επαφή με τον εαυτό μας με πολύ συγκεκριμένο και συναισθηματικό τρόπο. Η καρδιά μας φουντώνει, είμαστε παθιασμένοι και μπορεί να μας κυριεύσει μια αίσθηση αυτοδικαίωσης. Νιώθουμε ότι ανταποκρινόμαστε σε οτιδήποτε με δυναμικό τρόπο.
Φαίνεται προς τα έξω ότι ανησυχούμε και είμαστε έτοιμοι να αντιδράσουμε για οποιοδήποτε θέμα. Για όλους τους παραπάνω λόγους εθιζόμαστε εύκολα στο δράμα. Μας κάνει να νιώθουμεπαραγωγικοί και ζωντανοί. Το δράμα μάς κάνει επίσης να εκκρίνουμε ενδορφίνες, οι οποίες καταστέλλουν τον πόνο και προκαλούν ευχαρίστηση, όχι πολύ διαφορετική από την επίδραση ορισμένων ναρκωτικών.
Έτσι ψάχνουμε να βρούμε το δράμα ακόμα κι εκεί που δεν υπάρχει. Μπαίνουμε σε συγκρούσεις ακόμα και όταν δεν είναι δική μας δουλειά, και νιώθουμε ένοχοι όταν είμαστε ήρεμοι. Δίνουμε στα πάντα πολύ μεγαλύτερο βάρος από ό,τι χρειάζεται και καταλήγουμε να βρισκόμαστε στο επίκεντρο ενός τσακωμού ή οποιασδήποτε «κρίσης», χωρίς να έχουμε καταλάβει πώς φτάσαμε σε αυτό το σημείο.
Το δράμα είναι στην πραγματικότητα μια απόσπαση της προσοχής από την πραγματικότητα. Είναι ένας από τους χειρότερους τρόπους να αντιμετωπίσουμε πραγματικά το οτιδήποτε. Μας αποσπά την προσοχή από το θέμα που πρέπει να λύσουμε και εστιάζουμε την προσοχή μας σε εμάς, και το δράμα μας που, φυσικά, αγαπάμε. Είναι μέρος του εθισμού, να νιώθουμε ότι είμαστε ο εαυτός μας και να νιώθουμε καλά με αυτόν. Αν και σίγουρα φαίνεται ότι ανησυχούμε για το θέμα με το οποίο έχουμε καταπιαστεί, αυτοί που πραγματικά ενδιαφέρονται βρίσκουν έναν πιο παραγωγικό τρόπο να λύσουν το πρόβλημα. Δεν ξοδεύουν χρόνο να αποδείξουν σε τρίτους ότι ενδιαφέρονται.
Πώς βάζουμε όμως φρένο στο δράμα;
Εδώ χρειάζεται αυτοπεποίθηση. Αυτοπεποίθηση για να μην ξεκινήσεις εσύ ο ίδιος το δράμα με σκοπό να τραβήξεις τα βλέμματα πάνω σου, αλλά και αυτοπεποίθηση για να πεις «όχι». Αν επιλέξεις να μην πάρεις θέση σε έναν τσακωμό, πιθανότατα θα λάβεις αρνητικά σχόλια. Μερικές φορές το δράμα του άλλου ατόμου θα κλιμακωθεί με την προσπάθεια χρήσης υψηλότερων επιπέδων δράματος για να σε πείσει να πάρεις θέση. Πρέπει να δεσμευτείς ότι δεν θα παρασυρθείς και όσο περισσότερο επιμείνεις σε αυτήν την απόφαση, τόσο περισσότερο θα σε σέβονται. Αυτή η στάση δεν βοηθά μόνο εσένα, αλλά βοηθά και τους δραματικούς να ελαχιστοποιήσουν το δράμα τους.
Το δράμα είναι σαν ένα παιχνίδι πινγκ πονγκ. Κάποιος πρέπει να πετάξει το μπαλάκι κι ο άλλος να το αποκρούσει. Άφησε το να πέσει κάτω.
