Ρους: «Το τσίρκο είμαστε εμείς και η ζωή που ζούμε»

της Φιλουμένας Ζλατάνου

Εκεί γύρω στις έντεκα παρά, ένας μουσάτος τύπος με μια κιθάρα, μία φυσαρμόνικα και μια μπότα από τύμπανα ανεβαίνει στη σκηνή. Και κάπου εκεί σταματά η περιγραφή του. Προσέξτε τον, ακούστε τον και θα σας εντυπωσιάσει με την ελαφριά ομοιότητα με έναν εξαίρετο νέο καλλιτέχνη. Τα ξενόγλωσσα κομμάτια του δε, που μοιράστηκε μαζί μας ήταν μικρά διαμαντάκια. Ο “One man’s band” μας αποχαιρετά και στις 11.00 ανεβαίνει η μπάντα του Ρους επί σκηνής για να προσφέρει απλόχερα δυόμιση ώρες μουσικής και ροκ διάθεσης.
 
Ο Ρους έκανε το μεγάλο μπαμ με το τραγούδι «Εξαιρέσεις» που έμελλε να γίνει ο προάγγελος της γνωριμίας μας με έναν καλλιτέχνη που πραγματικά θα λέγαμε ότι εγκαινιάζει τη γενιά τραγουδοποιών του 2020 πλέον, που έχει στίγμα, που τον αναγνωρίζεις από τον τρόπο που πλέκει τα ακόρντα και από τη χαρακτηριστική γραφή του. Ακόμα και η ερμηνεία του έχει το δικό της ύφος που τον διαφοροποιεί από άλλους. Μας καλωσορίζει με το ρυθμικό «Money, that’s what I want» για να συνεχίσει με ροκ ύφος και ενορχηστρώσεις.
 
Όπως μας είπε πριν την παράσταση, «έχει αλλάξει η μπάντα κι έχω προσθέσει ηλεκτρική κιθάρα στον ήχο. Τα πλήκτρα έχουν πιο πλουραλιστική προσέγγιση στα τραγούδια. Νομίζω ότι είναι η πρώτη φορά από τότε που ξεκίνησα τις συναυλίες, που ακούω το δίσκο όπως ήθελα να τον ακούσω επάνω σε μια σκηνή και αυτό είναι πολύ καλό. Από την πρώτη στιγμή θεώρησα ότι ο Σταυρός του Νότου είναι μια πρόβα τζενεράλε του ήχου που θα έχω από δω και πέρα. Θα ακούσουμε και διασκευές, σε μικρότερο βαθμό».

Ακούσαμε αρκέτα τραγούδια, λοιπόν, από τον πρώτο του δίσκο, όπως τα «Βουτιά στο κενό», «Αφροδίτη», «Μαριονέτες», «Γι’ αυτούς», «Λένε», «Το άδικο στο σώμα», αλλά και ξένες διασκευές από Tom Petty και Creedence Clearwater Revival αλλά και την υπέροχη διασκευή του κλασσικού πια Boat on the River των Styx. Ένα σφιχτοδεμένο πρόγραμμα με αληθινή "μαγκιά" από έναν νέο τραγουδοποιό χωρίς πρόζα και έξτρα φανφάρες.

Φαίνεται ότι τα φώτα της σκηνής δεν τον έχουν κάψει. Όπως λέει χαρακτηριστικά «με έχει επηρεάσει λίγο αρνητικά η έκθεση και ορισμένες φορές μου βγάζει έναν εαυτό περίεργο, αλλά στη ζωή μου μένω όπως ήμουν πριν κι αυτό είναι το αντίβαρο. Τα φώτα εξαρτώνται από τη ματιά του καθενός. Εγώ δεν τα βλέπω πολύ δυνατά, όχι γιατί είμαι μετριόφρων, αλλά γιατί είμαι πραγματιστής και ξεχωρίζω αυτό που δημιουργείται από δουλειά και συμφωνίες και πόσο πλασματικά είναι. Τα αληθινά φώτα βγαίνουν μέσα από τα μάτια των ακροατών, από το πώς σε κοιτάζει ο άλλος. Αν σε κοιτάζει με πίστη, θαυμασμό ή αδιαφορία».
 
Έχει μια πολύ καλή μπάντα μαζί του και ξεχωρίζει η «βρωμιά» στον ήχο της ηλεκτρικής κιθάρας, οι ψυχεδελικές λούπες και η απίθανη σκηνική παρουσία του πληκτρά Σταύρου Βαντερφίλντ. Στις αγαπημένες του κοινού «Εξαιρέσεις» τον συνοδεύει η Τζένυ Καπάδαη, η οποία μας φέρνει άρωμα blues και soul.

Σε ερώτησή μας τι είναι εντέλει γι’ αυτόν το ελληνόφωνο ροκ μας είπε «για μένα είναι οι άνθρωποι που μεγάλωσαν με τους ήχους της ακουστικής και της ηλεκτρικής κιθάρας και έκαναν όλο αυτό το κράμα που περιείχε ελληνικά στοιχεία. Όπως πολύ σωστά είπε ο Διονύσης Σαββόπουλος "αν δεν περιέχει κλαρίνο και είναι απλώς ένα κακέκτυπο του ξενόφερτου ροκ, είναι σαν να είμαστε μία επαρχία του ξένου ροκ". Αυτό δεν έχει όμως να κάνει, κατά την ταπεινή μου άποψη, με την ενορχήστρωση στα κομμάτια.

Το ροκ είναι ροκ, το ποπ είναι ποπ και όσο κι αν δε μου αρέσουν οι ταμπέλες, το ροκ είναι ένας ήχος, μπορείς να τον καταλάβεις και να τον διακρίνεις. Οι «Εξαιρέσεις» είναι πιο ροκ από ό,τι μπορεί να φανταστεί κάποιος. Πέρασε ξυστά από την ποπ, κι ελπίζω να μπόρεσα να το προστατέψω κατά κάποιο τρόπο, βάζοντας το στη μέση του δίσκου. Από κει και πέρα πήρε το δρόμο του και μπορεί να το πάρει και ο Λευτέρης Πανταζής ή όποιος άλλος θέλει. Αυτό δεν είναι κακό, αν το πει όμορφα, και το αισθάνεται. Αυτό είναι η μουσική, να το ευχαριστιέσαι, να σου δίνει χαρά, κι όχι οι ταμπέλες».
 
Η αισθησιακή και συνάμα ευαίσθητη ερμηνεία του στις μπαλάντες δεν είναι καθόλου μελό, ενώ αλλάζει πρόσωπο στα πιο δυνατά και ηλεκτρικά κομμάτια. Παρατηρούμε ότι μέσα από το στίχο βγαίνει μία κραυγή για την κατάσταση την πολιτική και την κοινωνική –εκτός από τα ερωτικά κομμάτια. «Βγαίνει από την καθημερινότητα η οποία σε ωθεί να κάνεις τέτοιες κινήσεις, να σχολιάσεις τα κακώς κείμενα. Όταν πας σε μια δημόσια υπηρεσία και ταλαιπωρηθείς, δε σημαίνει ότι θα το κάνεις τραγούδι αλλά είναι μια πληροφορία που μπαίνει στο σκληρό δίσκο σου. Ο καθένας στον καλλιτεχνικό χώρο έχει την επιλογή αυτή, να φτιάξει ολόκληρα τραγούδια με κοινωνικοπολιτικά μηνύματα ή κάποιοι στίχοι του να εμπεριέχουν αιχμές. Αυτό ήθελα να πετύχω, χωρίς πολλές φανφάρες στο στίχο, με απλές κουβέντες, αυτό που απασχολεί εμένα και ίσως και κάποιον άλλο».

Τέλος ακούσαμε και δύο ακυκλοφόρητα τραγούδια, το «4 711» και το «Τσίρκο» για το οποίο εξηγεί ότι είναι «το θέατρο του παραλόγου. Η εικόνα του μοιάζει με αυτά που βλέπουμε κατά καιρούς στην αμερικανική ύπαιθρο, τα auditorium, στα οποία μπορεί ο καθένας να περάσει πίσω από ένα παραβάν και να δει τη γυναίκα φίδι, το ακέφαλο σώμα και όλα τα παράλογα, που τραβάνε τον κόσμο και είναι αυτά που ζούμε στη ζωή μας. Στην ουσία μας κρατάει ζωντανούς, σχολιάζοντάς το και απαιτώντας να το λύσουμε. Το τσίρκο είμαστε εμείς και η ζωή που ζούμε».

Για τον εάν ετοιμάζει νέο δίσκο απάντησε: «όχι, γράφω καινούρια τραγούδια και είμαι σε ένα σημείο που ξέρω τι θέλω να κάνω στον επόμενο δίσκο, όταν και εφόσον έρθει η ώρα του. Επιθυμία μου γι’ αρχή είναι να κάνω ένα βιντεοκλίπ για το τραγούδι «Μαριονέτες», από τον πρώτο δίσκο. Έχω ήδη το concept στο μυαλό μου και θα ήθελα να το πάρω όλο πάνω μου, να έχω τη φάτσα μου ώστε να το βάλω κάπου και να λέω ότι έκανα κάποια στιγμή κάτι».
 
Μην τον χάσετε, θα περάσετε πολύ ωραία, καθώς πρόκειται για έναν αιρετικά μη-αιρετικό καλλιτέχνη. Θα είναι για μία ακόμη Τετάρτη στο Club του Σταυρού του Νότου και μετά «τα σχέδιά μου περιλαμβάνουν εμφανίσεις στη Βόρεια Ελλάδα, τα οποία είναι ακόμα προς συζήτηση. Είναι κάτι που εγώ ήθελα να κάνω. Αισθάνομαι ότι δεν έχω ζήσει μουσικά τη Βόρεια Ελλάδα ούτε έχω συστηθεί εκεί. Το κοινό είναι πολύ πιο εκπαιδευμένο στο ελληνόφωνο ροκ από ό,τι στην υπόλοιπη Ελλάδα. Επίσης, δεν επιδιώκω εμφανίσεις σε πολύ μεγάλους χώρους. Προτιμώ πιο μικρούς χώρους που να μπορεί ο κόσμος να έρθει πιο κοντά.»


Σταυρός του Νότου Club, Φραντζή & Θαρύπου 35-37, τηλ.: 210 9226975, 210 9239031