ΤΕΧΝΕΣΒΙΒΛΙΟ

Ο αναγκαίος θάνατος: Νουάρ αστυνομικό

Ο Malcolm MacKay (ξανα)κάνει το αστυνομικό μυθιστόρημα ενδιαφέρον, με την δαιδαλώδη αφήγηση και τα αριστουργηματικά ψυχολογικά προφίλ των ηρώων του.

Ο αναγκαίος θάνατος: Νουάρ αστυνομικό

Τυπικά πρόκειται για ένα νουάρ μυθιστόρημα πληρωμένου φόνου και καταδίωξης ενός μικροεμπόρου ναρκωτικών, ονόματι Lewis Winter. Τον φόνο αναλαμβάνει ο Κόλουμ ΜακΛιν, αφού πείθει παρά την ηλικία του τους ενδιαφερόμενους ότι μπορεί να φέρει εις πέρας τη δουλειά. Η ιστορία λοιπόν παρακολουθεί εν αρχή το πώς ο επαγγελματίας δολοφόνος στη Γλασκώβη ετοιμάζει το χτύπημα και προσπαθεί να υπολογίσει τους σταθμητούς και αστάθμητους παράγοντες της επιχείρησης που του έχει ανατεθεί.

Αυτό που με ξετρέλανε στον τρόπο γραφής δεν είναι βέβαια η ίδια η ιστορία και η παρακολούθηση της προετοιμασίας βήμα βήμα. Είναι κατ’ αρχάς η πολυεστιακή αφήγηση που περιδιαβαίνει τα πρόσωπα (και κυρίως τον Κόλουμ) σκιαγραφώντας το προφίλ τους και τις σκέψεις τους, τον τρόπο με τον οποίο κείνται απέναντι στο όλο θέμα.

Η στάση τους παρουσιάζεται σαν το αυτονόητο αποτέλεσμα του ρόλου τους: με άλλα λόγια ό,τι κάνουν και ό,τι σκέφτονται, σκοπεύουν, αισθάνονται, πράττουν είναι το φυσικό επακόλουθο της θέσης τους πάνω στη σκακιέρα των νυχτερινών εργασιών, του υποκόσμου και της λογικής του. Καθένας, από τον θύτη που είναι συνεχώς στο προσκήνιο μέχρι το υποψήφιο θύμα που παρακολουθείται διακριτικά, λειτουργεί βάσει των άγραφων νόμων, οι οποίοι φανερώνονται καθώς φανερώνεται και ο ρόλος του καθενός. Από το ειδικό (τα πρόσωπα) μέχρι το γενικό (ο σκοτεινός κόσμος μιας παράλληλης πόλης) κι από τα επιμέρους στο σύνολο.

Ακόμα περισσότερο με ξετρέλανε, κι ομολογώ ότι το κοίταζα και το ξανακοίταζα, είναι ένα απόλυτα ομαλό, φυσιολογικό, αυθόρμητο δεύτερο πρόσωπο που σαν κάμερα στυλό εστιάζει σε κάθε χαρακτήρα (στους βασικούς εννοώ) και μιλάει αναζητώντας το βαθύτερο είναι του, αυτό το φυσικό υπόστρωμα των σκέψεών τους, οι οποίες απορρέουν, όπως προείπα, από τον ρόλο του. Αυτό το δεύτερο πρόσωπο μοιάζει να μιλάει γενικά σε κάθε άνθρωπο, άλλοτε φαίνεται να κοιτάζει τον αναγνώστη, χωρίς να τον κατονομάζει, και κατ’ ουσίαν απευθύνεται στον ίδιο τον χαρακτήρα, σαν να μιλά ο ίδιος στον εαυτό του. Αυτός ο υπεράνω αφηγητής τελικά γυρίζει από δω κι από κει, κοιτάζει τα πρόσωπα της σκηνής, τους φωτίζει απ’ έξω κι από μέσα, μιλάει μαζί τους οικεία και καθημερινά, χωρίς ποτέ να φαίνεται ότι υπάρχει και δεσπόζει.

Ο Κόλουμ είναι ένας επαγγελματίας δολοφόνος με όλη τη σημασία της λέξης. Προετοιμάζει τον φόνο παρακολουθώντας τις καθημερινές συνήθειες του Γουίντερ, ελέγχει τη ζωή του και τα ωράριά του, σκέφτεται τις πιθανές εκδοχές και τα απρόοπτα, υπολογίζει την γκόμενα του θύματος Ζάνα Κόουπ, που μπορεί να παίξει απρόσμενο ρόλο, προμηθεύεται το κατάλληλο όπλο και ψάχνει συνεργάτη. Φαίνεται ψυχρός και ακριβής, κάνει ό,τι θα έκανε ο οποιοσδήποτε επαγγελματίας χωρίς συναισθηματισμούς ή ιδιαίτερες αποκλίσεις από τη ρουτίνα, βλέπει τη δουλειά σαν δουλειά και τίποτα παραπάνω ή λιγότερο. Όλα είναι φυσικά επακόλουθα του ρόλου του…

Η ιστορία εξελίσσεται με την τακτική της σύγκλισης: όλα τα πρόσωπα και οι πράξεις τους τείνουν στον επικείμενο φόνο, ο οποίος αναμένεται να αποτελέσει το σταυροδρόμι των πολυποίκιλων κινήσεων. Θα είναι ή όχι επιτυχημένη αυτή η δολοφονία, είναι μια εν εξελίξει αναμονή που δημιουργεί το ανάλογο σασπένς. Κι από εκεί και έπειτα, σαν μια κλεψύδρα που έχει στο στενότερό της σημείο τον φόνο, αρχίζει η επόμενη φάση με τις κινήσεις του καθενός μετά την κρίσιμη νύχτα, οι εκτελεστές, οι συμμέτοχοι, ο στενός και ευρύς κύκλος του θύματος…

Η πολυεστιακότητα, η μετακίνηση της "κάμερας" από πρόσωπο σε πρόσωπο, η ανάδειξη των αυτονόητων μύχιων σκέψεων και κινήτρων τους κ.ο.κ. ανοίγουν στο μάτι του αναγνώστη όλο το πανόραμα του υποκόσμου της Σκοτίας: πώς τα κυκλώματα ελέγχουν την πιάτσα, ποιες συμμαχίες διαμορφώνονται, ποιος φοβάται ποιον, πώς οι αστυνομικοί, διεφθαρμένοι και μη, κινούνται σ’ αυτόν τον ιστό… Η νύχτα αποτελεί ένα παράλληλο σύμπαν, έναν κόσμο που κινείται έξω από τη λογική της καθημερινότητας, ή μάλλον που τη χρησιμοποιεί με ιδιαίτερους τρόπους και δικό του κώδικα ηθικής και πρακτικής.

Ο blogger Πατριάρχης Φώτιος

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

σχετικά άρθρα

"Ένα λάθος που επαναλαμβάνεται περισσότερο από μία φορά είναι μια απόφαση."

Πάουλο Κοέλο

  • 1768 - Εκδίδεται για πρώτη φορά η εγκυκλοπαίδεια Britannica

    1903 - Η Κυβέρνηση Γεωργίου Θεοτόκη, αναλαμβάνει, στις 6 Δεκεμβρίου 1903 την εξουσία από την απερχόμενη Κυβέρνηση Δημητρίου Ράλλη

© 2002-2019 MEDIA2DAY