Ιοβόλος

Ζητείται θεατρική σκηνή στην Αθήνα, πειραματική, ερευνητική, εναλλακτική, work in progress, οτιδήποτε, με εισιτήριο κάτω των 15 ευρώ. Ο ευρών αμοιφθήσεται.

Το Πάρκο Τρίτση αποτελεί μία από τις μετρημένες στα δάκτυλα του ενός χεριού λύσεις των κατοίκων του Λεκανοπεδίου για περιβαλλοντική αναψυχή ή απλώς για βόλτα με καθαρό αέρα. Και όμως αφήνεται να ρημάξει.   

Το καλοκαίρι γκρινιάζαμε και καταστροφολογούσαμε επειδή ως χώρα δεν θα προλαβαίναμε να έχουμε το εμβόλιο της νέας γρίπης («Είναι απαράδεκτο να μην μας εξασφαλίζει το κράτος τα απαραίτητα εμβόλια»). Τώρα το έχουμε αλλά δεν θέλουμε να το κάνουμε («Και που ξέρω εγώ τι έχει μέσα αυτό ρε;»).

Μου δίνουν λάθος πληροφορίες, χάνω την προσθεσμία κατάθεσης και δεν φταίει κανείς. Κανείς δεν ήξερε τα σωστά ωράρια λειτουργίας των ΚΕΠ- ή τουλάχιστον κανείς που να είναι πρόθυμος να τα μοιραστεί μαζί μου. Τώρα ψάχνω να βρω κάποιον να φταίει.  

Τροφική δηλητηρίαση έπαθε, σύμφωνα με το πολιτικό ρεπορτάζ, ο Αντώνης Σαμαράς λίγο πριν ξεκινήσει την περιοδεία του στον Έβρο. Εμ, δεν τα βάζει έτσι εύκολα κανείς με το Μητσοτακέικο...

Οι πρόσφατες εξαγγελίες του υπουργείου Εθνικής Άμυνας δεν έκαναν κάτι διαφορετικό από το να επαναλάβουν τις εξαγγελίες για τη θητεία που ακούμε επί σειρά ετών. Για την κατάργηση της θητείας όμως- για την οποία οι συνθήκες φαίνεται να ωριμάζουν- κουβέντα δεν ακούστηκε. 

Λέτε να πάθει η Ντόρα ό,τι και ο Βενιζέλος; Από την πολλή σιγουριά και ανωτερότητα έγινε στο τέλος αντιπαθής και η πτώση του τελικά χειροκροτήθηκε. Γιατί το κοινό αρέσκεται να βλέπει τους ισχυρούς να αποκαθηλώνονται. Ενίοτε και με λίγη παρότρυνση.

Σκέφτηκα όλες τις πολιτικές εξαγγελίες που κάποτε έκαναν κάποιους πολίτες να αισιοδοξούν για το ότι κάτι μπορεί να αλλάξει στην εθνική μας νοοτροπία. Μετά σκέφτηκα την απογοήτευση όλων αυτών και κατέληξα ότι μού είναι πιο εύκολο να μοιραστώ το δεύτερο συναίσθημα παρά το πρώτο.     

Διάβασα με λαιμαργία την είδηση για τη συνάντηση Παπανδρέου- Ιερώνυμου, ψάχνοντας να βρω κάποια αναφορά στον θρυλούμενο διαχωρισμό της εκκλησίας από το κράτος. Εψαξα να βρω κάποια μπηχτή στις δηλώσεις του Αρχιεπισκόπου που θα καταδείκνυαν την δυσαρέσκεια του ιερωμένου, ελπίζοντας ότι πίσω από αυτήν θα κρύβεται η εκπεφρασθείσα πρόθεση του Πρωθυπουργού για διαχωρισμού κράτους- εκκλησίας.    

Από την ιστορία των τρομοκρατικών επιθέσεων δε μπορούσα ποτέ να καταλάβω αυτό: Πόσο τυφλά μπορεί να ενταχθεί ένας άνθρωπος σε ένα συλλογικό σκοπό, ώστε να μη νιώθει το βάρος της δολοφονίας ενός άλλου;