Η Μοναξιά της Δύσης στο επί Κολωνώ - κριτική της παράστασης

Η ομάδα Nama της Ελένης Σκότη και το θέατρο Επί Κολωνώ είναι βασικά εκείνοι που έχουν συστήσει τον θεατρικό Μάρτιν ΜακΝτόνα στην αθηναϊκή σκηνή. Αν και ο Μάρτιν ΜακΝτόνα είναι δημιουργός και εξαιρετικών ταινιών, όπως τα Πνεύματα του Ινισέριν, η Αποστολή στη Μπρυζ και Wild Horse Nine με τον Τζον Μάλκοβιτς - που παίζεται τώρα στους κινηματογράφους, η συγγραφική του παραγωγή δεν είναι τόσο προβεβλημένη - αδίκως.

Πρόκειται για έναν δημιουργό με κοφτερή ματιά και πένα, αλλά και μεγάλη ευαισθησία, από εκείνη που συνήθως αποτελεί χαρακτηριστικό των κυνικών. Οι θεατρικοί του χαρακτήρες είναι άνθρωποι ατυχείς που δύσκολα ξεφεύγουν από τον προσωπικό τους βάλτο, που συνήθως βρίσκεται σε κάποιο μικρό χωριό της ιρλανδικής επαρχίας. Η «Μοναξιά της Δύσης» είναι το δεύτερο έργο του ΜακΝτόνα που ανεβάζει η ομάδα της Ελένης Σκότη, καθώς είχε προηγηθεί η πολύ καλή Βασίλισσα της Ομορφιάς.

Ο Άγριος Σπόρος, ο Γάμος, ο Στέλιος Κασόνγκο, τα δύο έργα του ΜακΝτόνα και άλλα ακόμα - τα περισσότερα από τα έργα που επιλέγει να ανεβάσει η ομάδα Νάμα έχουν κοινωνικοπολιτισμική θεματική και οι ήρωές τους υπάρχουν σε αχρονικό και ατοπικό πλαίσιο.

Στη Μοναξιά της Δύσης οι βασικοί χαρακτήρες είναι οι αδελφοί Κόλμαν και Βαλέν. Ορφανοί, με κάποια κληρονομιά που τους επιτρέπει να επιζούν πιθανότατα χωρίς να εργάζονται, αναλώνονται σε αλληλοκατηγορίες, καυγάδες και αντεγκλήσεις που φτάνουν στα όρια της χειροδικίας και καμιά φορά τα ξεπερνούν. 

Δεν είναι προφανές τι έχουν να χωρίσουν. Μάλλον τις ίδιες τις ζωές τους που τις κρατά μπλεγμένες το έλλειμμα αγάπης στη ζωή τους, και η στάσιμη ζωή στο μικρό χωριό. Τα νέα λίγα και οι ευκαιρίες διασκέδασης ελάχιστες. Τα πρόσωπα του χωριού δεν ανανεώνονται και ο χρόνος τους προχωρά για να κλείσει έναν κύκλο ζωής που μοιάζει αδιάφορος και αναμενόμενος.

Με το δυναμικό ντουέτο των Σήφη Πολυζωίδη και Παντελή Δεντάκη στους πρωταγωνιστικούς ρόλους αυτή η επαρχιακή πλήξη αποκτά παλμό και ιλαρή σκοτεινιά. Οι δυο τους έχουν άριστη σκηνική χημεία και μεταφέρουν με ακρίβεια και οικονομία το πολεμικό ενδοοικογενειακό κλίμα, την απεγνωσμένη ανάγκη των αδελφών για συναισθηματική επαφή και τον τραυματισμένο ψυχισμό τους χωρίς να ξεχνούν την αμφιθυμία του έργου που όσα τραγικά και να λέει δεν κόβει τους δεσμούς του με το χιούμορ.

Η σκηνοθεσία της Ελένης Σκότη χτίζει πάνω στο πρωταγωνιστικό δίδυμο αφήνοντάς το να λειτουργήσει σαν αγωγός των όσων θέλει να πει το έργο. Ο ρυθμός της παράστασης είναι καλός και η οικονομία στην ένταση τον ωφελεί. Λόγω των σκηνών της σύγκρουσης η Μοναξιά της Δύσης θα μπορούσε να είναι μια από τις παραστάσεις «που φωνάζουν» και αναζητούν κάπου εκεί το εύκολο συναίσθημα του θεατή. Αυτό δεν συμβαίνει. Ο Σήφης Πολυζωίδης δίνει μια ώριμη και εγκρατή ερμηνεία ενός ανώριμου και παρορμητικού ρόλου, ενώ ο Παντελής Δεντάκης προσφέρει μια εσωτερική αλλά έντονη ερμηνεία του καταπιεσμένου και μίζερου αδελφού.

Τα δύο άλλα επί σκηνής πρόσωπα της παράστασης είναι ο αλκοολικός παπάς του χωριού, τον οποίο υποδύεται ο Νικόλας Δροσόπουλος, και η νεαρή Γκερλήν (Χριστίνα Μαριάνου). Η ερμηνευτική προσέγγιση του Δροσόπουλου- ενός καλού ηθοποιού- είναι ίσως η βασικότερη αδυναμία της παράστασης. Η υποκριτική του πρόταση χάνεται στις εντάσεις του έργου και η Μοναξιά της Δύσης χάνει μια ευκαιρία να βαθύνει περισσότερο αξιοποιώντας έναν πολύ καλογραμμένο ρόλο. Η Χριστίνα Μαριάνου ως Γκερλήν, είναι παραπάνω από επαρκής.

Η Μοναξιά της Δύσης είναι μια πολύ τίμια παράσταση που χωρίς να είναι λαϊκή ή εύπεπτη είναι ανοιχτή στους κατά συρροήν θεατρόφιλους, αλλά και σε όσους βλέπουν μία ή δύο παραστάσεις τον χρόνο.