Το Τελευταίο Debate: Μαρά και ντε Σαντ δικάζουν τη βία της επανάστασης

Πότε η βία γίνεται έγκλημα και πότε εμφανίζεται ως ιστορική αναγκαιότητα; Μπορεί ποτέ να νομιμοποιηθεί στο όνομα της δικαιοσύνης; Και ποιος αποφασίζει πού τελειώνει η εξέγερση και πού αρχίζει η σφαγή;

Το θέατρο ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟΥ ετοιμάζει για τη νέα θεατρική περίοδο μια παράσταση που αγγίζει ένα από τα πιο επικίνδυνα και διαρκώς επίκαιρα ερωτήματα της ανθρώπινης Ιστορίας: μπορεί η βία να νομιμοποιηθεί; Και αν ναι, από ποιον και με ποιο τίμημα;

Η νέα παραγωγή φέρνει επί σκηνής δύο εμβληματικές και ακραία συγκρουσιακές μορφές: τον Ζαν-Πολ Μαρά, τη φλογισμένη φωνή της Γαλλικής Επανάστασης, και τον Μαρκήσιο ντε Σαντ, τον σκοτεινό υπερασπιστή της απόλυτης ατομικής επιθυμίας. Ανάμεσά τους δεν στήνεται απλώς μια ιδεολογική αντιπαράθεση, στήνεται μια δίκη της βίας: της επαναστατικής, της κρατικής, της βίας που γίνεται στο όνομα του λαού ή της σωτηρίας.

Ο Μαρά υπερασπίζεται την Ιστορία ως καθήκον: όταν οι θεσμοί λειτουργούν ως μηχανισμοί καταπίεσης, η ρήξη δεν είναι επιλογή αλλά αναγκαιότητα. Ο Σαντ αποκαλύπτει το σκοτεινό κενό κάθε μεγάλης ιδέας που ζητά ανθρώπινες θυσίες. Η ερώτησή του είναι δηλητηριώδης: ποιος δίνει στον επαναστάτη το δικαίωμα να γίνει δήμιος;

Ένα τραπέζι μετά τη γιορτή και πριν από τη σφαγή

Στο κέντρο του έργου βρίσκεται ένα τραπέζι φορτωμένο με αποφάγια και πατημένες φράουλες, σημάδια από συμπόσιο και από έγκλημα. Εκεί η Επανάσταση δεν συζητιέται αφηρημένα. Σερβίρεται. Τεμαχίζεται. Καταναλώνεται. Το «Μενού της Επανάστασης» είναι η σκληρή μεταφορά ενός κόσμου όπου κάθε πολιτικό πάθος μπορεί να καταλήξει ανθρωποφαγία.

Η Σαρλότ Κορντέ εμφανίζεται ως πρόσωπο-σύνορο ανάμεσα στην πολιτική πράξη και το έγκλημα: όταν κάποιος σκοτώνει έναν πιστεύοντας ότι σώζει χιλιάδες, είναι δολοφόνος, μάρτυρας ή το πιο τραγικό εργαλείο μιας εποχής που έχασε τη γλώσσα της;

Η παράσταση κινείται ανάμεσα στο πολιτικό θέατρο, τη μαύρη ειρωνεία και το σύγχρονο δημόσιο debate. Οθόνες με ιστορικά πρόσωπα που σφράγισαν τη σχέση βίας και επανάστασης, Λένιν, Τσε, Μαχάτμα Γκάντι, Νέλσον Μαντέλα, Μάλκολμ Χ, Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, Γκέμπελς, λειτουργούν ως σχόλιο στη σημερινή συνθήκη: ζούμε σε έναν κόσμο όπου η βία δεν κρύβεται πια, αλλά προβάλλεται, αναπαράγεται και δικαιολογείται ανάλογα με το ποιος την ασκεί και ποιος την αφηγείται.

Στο ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟΥ, έναν χώρο που έχει συνδέσει την πορεία του με την καλλιτεχνική έρευνα και τη σκηνική τόλμη, η νέα παραγωγή διεκδικεί να λειτουργήσει όχι μόνο ως παράσταση, αλλά ως αφορμή δημόσιας συζήτησης. Γιατί το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν η βία μας σοκάρει, είναι πότε αρχίζουμε να τη δικαιολογούμε. Και κυρίως: ποιος κάθεται στο τραπέζι, ποιος σερβίρει και ποιος τελικά καταβροχθίζεται.

Ταυτότητα παράστασης

Το Τελευταίο Debate ή Το Μενού της Επανάστασης

Πρεμιέρα: 13 Νοεμβρίου

Σύλληψη - Σκηνοθεσία: Νίκος Καμτσής
Σκηνικό - Κοστούμια: Μίκα Πανάγου
Μουσική: Κώστας Χαριτάτος
Video-editing: George Alexiou
AI Editing: Ανδρέας Τυρανόπουλος
Προβολή & Επικοινωνία: Βάσω Σωτηρίου - We Will

Ηθοποιοί

Νίκος Αλεξίου (Sade, κάποτε Μαρκήσιος)
Μαρίνα Πολυμέρη (Simone Evrard, κάποτε σύντροφος του Μαρά)
Δημήτρης Φραγκιόγλου (Ο Πειραματιστής/Διοργανωτής)
Νίνα Φραντζεσκάκη (Charlotte de Corday, κάποτε δολοφόνος του Μαρά)
Νίκος Καμτσής (Jean-Paul Marat, κάποτε ιδεολόγος και ινστρούκτορας)
Μανώλης Γλαντζίνας (Ένας πολίτης, ο μόνος που δουλεύει)