Sofia Kourtesis και John Talabot στο Gazarte: Πώς χορεύεις ένα συναίσθημα;

Κάποιες βραδιές τις κοιτάς σαν άλλη μία ημερομηνία στο καλεντάρι σου. Κάποιες άλλες, από πριν, καταλαβαίνεις ότι κάτι διαφορετικό πρόκειται να συμβεί.

Το Σάββατο 10 Οκτωβρίου είναι σίγουρα από τις δεύτερες.

Το TUNNEL ξεκινά στο Gazarte και για την πρώτη του βραδιά φέρνει στην Αθήνα δύο ονόματα που, με πολύ διαφορετικό τρόπο το καθένα, έχουν καταφέρει να κάνουν την ηλεκτρονική μουσική να ακούγεται βαθιά συναισθηματική και ανθρώπινη.

Αν υπάρχει ένας άνθρωπος που έχει κάθε δικαίωμα να βάζει το καθαρό συναίσθημα μέσα στα beats της, αυτή είναι η Sofia Kourtesis. Η ιστορία της δεν είναι η κλασική διαδρομή ενός DJ. Έφυγε από το Περού στα 17 της λόγω έντονης ομοφοβίας και bullying, βρήκε την ελευθερία της στο Βερολίνο και αργότερα ήρθε αντιμέτωπη με τις μεγαλύτερες δοκιμασίες και απώλειες της ζωής της.

Το EP Fresia Magdalena κουβαλάει τη μνήμη του πατέρα της, ενώ το Madres γεννήθηκε μέσα από μια πολύ πιο δύσκολη περίοδο, την περιπέτεια υγείας της μητέρας της με τον καρκίνο. Οι γιατροί της έδιναν δύο μήνες και κανείς δεν αναλάμβανε την επικίνδυνη επέμβαση. Ενώ βρισκόταν στη Νέα Υόρκη για live, έγραψε στο Instagram ζητώντας από όποιον μπορούσε να τη βοηθήσει να τη φέρει σε επαφή μαζί του.

Το μήνυμα ταξίδεψε από άνθρωπο σε άνθρωπο μέχρι να φτάσει τελικά στους συνεργάτες του νευροχειρουργού Peter Vajkoczy. Την επόμενη μέρα της έστειλαν μήνυμα: «Έχεις χρόνο αύριο ή μεθαύριο; Έχω πέντε λεπτά». Η Sofia πήρε το πρώτο αεροπλάνο.

Συναντήθηκαν. Εκείνη του έδωσε την υπόθεση της μητέρας της. Εκείνος κοίταξε τα στοιχεία, την κοίταξε, ξανακοίταξε τα χαρτιά και τελικά της είπε ότι θα την εγχειρήσει. Η επέμβαση πέτυχε.

Και η Sofia, αντί να τελειώσει την ιστορία με ένα ευχαριστήριο σημείωμα, έκανε αυτό που θα περίμενε κανείς από έναν καλλιτέχνη που εκφράζει τα πάντα μεσώ της μουσικής: πήρε τον γιατρό που έσωσε τη μητέρα της και τους συνεργάτες του και τους πήγε στο Berghain. Ο άνθρωπος που είχε περάσει τη ζωή του μέσα σε χειρουργεία βρέθηκε να χορεύει στο πιο διάσημο club του Βερολίνου. Λίγο αργότερα, ο ίδιος ο Vajkoczy συμμετείχε και μουσικά στο Madres.

Κάπως έτσι φτιάχτηκε ο δίσκος. Όχι από μια θεωρητική ιδέα για το τι πρέπει να είναι η ηλεκτρονική μουσική, αλλά από έναν άνθρωπο που έτρεχε από αεροπλάνο σε αεροπλάνο, από το Βερολίνο στη Λίμα και πίσω, προσπαθώντας να κρατήσει τη μητέρα του ζωντανή. Γι' αυτό η μουσική της έχει αυτή την περίεργη αντίφαση. Είναι χαρούμενη χωρίς να είναι ανέμελη. Είναι γεμάτη χρώμα, αλλά από κάτω υπάρχει πάντα κάτι λίγο μελαγχολικό.

Η ίδια έχει πει ότι βαρέθηκε έναν κόσμο της techno όπου όλα πρέπει να φαίνονται cool και τέλεια. Γιατί, όπως πολύ σωστά λέει, η ζωή δεν είναι έτσι. Υπάρχει φροντίδα, φόβος, θάνατος, οικογένεια, απώλεια και αγάπη. Και όλα αυτά μπορούν, κάπως, να χωρέσουν σε ένα dancefloor.

Ο Talabot από την άλλη, ή Oriol Riverola όπως είναι το πραγματικό του όνομα, έχει χτίσει εδώ και χρόνια μια από τις πιο χαρακτηριστικές και μυστηριώδεις παρουσίες της ισπανικής ηλεκτρονικής σκηνής και δεν φαίνεται να τον ενδιαφέρει ιδιαίτερα να την εξηγήσει. Είναι ένας άνθρωπος που προτιμά να μιλάει μέσα από τη μουσική του. Έχει περιγράψει τη δουλειά του ως έναν τρόπο να καταγράφει στιγμές της ζωής του. Σαν ημερολόγιο χωρίς λέξεις.

Η Βαρκελώνη, η Hivern Discs, τα σκοτεινά synths, τα περίεργα samples, οι μελωδίες που μοιάζουν να έρχονται από κάπου μακριά και αυτό το ακαθόριστο σημείο ανάμεσα στη house, την electronica, το disco και το techno έχουν δημιουργήσει έναν ήχο χαρακτηριστικό.

Γι’ αυτό το συγκεκριμένο line-up το TUNNEL έχει τόσο ενδιαφέρον.

Δεν έχουμε δύο καλλιτέχνες που κάνουν το ίδιο πράγμα. Έχουμε δύο ανθρώπους που χρησιμοποιούν την ηλεκτρονική μουσική με τελείως διαφορετικό τρόπο. Η Sofia βάζει μέσα της την οικογένεια, την απώλεια, την αγάπη, την πολιτική, την queer ταυτότητα, τη ζωή στο Περού και στο Βερολίνο και τα κάνει όλα χορό. Ο Talabot παίρνει στιγμές, ήχους και εικόνες και τις αφήνει να αιωρούνται μέσα σε ένα πολύ πιο μυστηριώδες και προσωπικό σύμπαν.

Ο ένας σου λέει την ιστορία του. Ο άλλος σε αφήνει να τη φανταστείς.

Η πρώτη βραδιά του TUNNEL έχει μεγάλο ενδιαφέρον, γιατί πίσω από τα synths, τα beats και τα φώτα υπάρχουν δύο άνθρωποι που έχουν κάτι διαφορετικό να πουν. Η μία έμαθε ότι ακόμη και όταν όλα μοιάζουν τελειωμένα, μπορείς να ψάξεις το θαύμα. Ο άλλος έμαθε να κρατάει τις στιγμές του σε ήχους.

Και την 10η Οκτωβρίου θα τα αφήσουν και τα δύο στην πίστα.