Patrick Mameli: «Οι Pestilence θα συνεχίσουν να υπάρχουν για όσο αναπνέω»

Από τα πρώτα τους βήματα στην Ολλανδία μέχρι δίσκους όπως τα «Consuming Impulse», «Testimony of the Ancients» και «Spheres», οι Pestilence ακολούθησαν μια πορεία γεμάτη ένταση, τεχνική και πειραματισμούς. Στο κέντρο της βρίσκεται ο Patrick Mameli, ιδρυτής, κιθαρίστας, τραγουδιστής και βασικός συνθέτης του συγκροτήματος.

Με αφορμή τις εμφανίσεις τους στην Ελλάδα την Παρασκευή 16 Οκτωβρίου στο Eightball Club της Θεσσαλονίκης και την Κυριακή 18 Οκτωβρίου στο Κύτταρο Live της Αθήνας, ο Mameli μιλά στο in2life για όσα συνεχίζουν να τον συναρπάζουν στη δημιουργία, το νέο «Portals» και τη σχέση του με τα τραγούδια που τον συνοδεύουν εδώ και δεκαετίες.

Θυμάται τη μαγική περίοδο του «Testimony of the Ancients», εξηγεί τη δική του πλευρά για τις αλλαγές στη σύνθεση και μιλά χωρίς περιστροφές για τη συντροφικότητα που του λείπει από τη σημερινή σκηνή.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Luděk Blovský (@ludekblovsky)

Μετά από σχεδόν τέσσερις δεκαετίες, τι συνεχίζει να σας ενθουσιάζει στο να παίζετε μαζί και να δημιουργείτε μουσική;

Καλή ερώτηση. Δεν βλέπω τον εαυτό μου να ανταγωνίζεται κανέναν, παρά μόνο τον εαυτό μου. Οπότε, από αυτή την άποψη, απλώς προσπαθώ να γίνω η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου. Δεν νιώθω ότι πρέπει να βρίσκομαι σε ανταγωνισμό με οποιονδήποτε άλλο, απλώς προσπαθώ να είμαι όσο το δυνατόν καλύτερος μουσικός, να είμαι ο καλύτερος μουσικός που μπορώ να είμαι για μένα.

Και γι’ αυτό είναι πολύ σημαντικό να έχεις στη μπάντα τύπους που μοιράζονται τους ίδιους στόχους: να είναι οι καλύτεροι μουσικοί που μπορούν να είναι, και μετά να φτιάξουμε μουσική. Το να φτιάχνεις μουσική είναι από τα πράγματα που σου προσφέρουν τη μεγαλύτερη ανταμοιβή, αλλά σου προσφέρει επίσης μια σκληρή πραγματικότητα. Ειδικά όταν βρίσκεσαι στο στούντιο ηχογράφησης, τότε είναι που ανακαλύπτεις πόσο κακός είσαι στην πραγματικότητα ως μουσικός.

Ωστόσο, με συναρπάζει το να ηχογραφώ νέα μουσική, επειδή δημιουργούμε· δημιουργούμε πραγματικά όπως ένας ζωγράφος δημιουργεί ένα σχέδιο ή έναν πίνακα. Είναι ωραίο να δημιουργείς. Μερικοί άνθρωποι είναι καλοί με τα χέρια τους και χτίζουν πράγματα, και νομίζω ότι όταν έχεις ένα ταλέντο, απλώς πρέπει να το εκμεταλλευτείς και να γίνεις όσο καλύτερος μπορείς σε αυτό. Για εμάς, αυτό σημαίνει να είμαστε οι καλύτεροι μουσικοί και να δημιουργούμε την καλύτερη δυνατή μουσική για τους Pestilence, προσπαθώντας να είμαστε όσο πιο μοναδικοί γίνεται.

Τι θέλετε να εκφράσετε με το «Portals» και τι θα θέλατε να κρατήσουν οι ακροατές από αυτό;

Το «Portals» είναι μια νέα αρχή. Πάντα βλέπω ένα νέο άλμπουμ σαν μια νέα αρχή, επειδή μου δίνει το προνόμιο να δώσω στους θαυμαστές μια ματιά στο μουσικό μου μυαλό και να δείξω τι μπορώ να σκεφτώ για αυτό το άλμπουμ, το «Portals». Το «Portals» είναι πολύ εσωτεριστικό και σε πάει σε ένα ταξίδι σε νέα εδάφη, νέες πιθανότητες, νέα σχήματα συγχορδιών και νέα riffs. Αποτελεί μια νέα προσέγγιση στο στυλ των Pestilence, το οποίο θεωρώ πολύ σημαντικό για εμάς και ειδικά για εμένα, δεδομένου ότι είμαι ο βασικός συνθέτης.

Είναι ουσιώδες να μου αρέσει η ίδια μου η μουσική πρώτα. Πρέπει να είμαι 100% σίγουρος ότι θα αντέξει στη δοκιμασία του χρόνου και ότι σε δέκα χρόνια θα μπορώ ακόμα να την ακούω. Πολλοί μουσικοί ξεχνούν ότι όταν γίνονται πιο διάσημοι, αυτά τα τραγούδια θα μείνουν μαζί τους για πάντα. Για ορισμένους ανθρώπους, τα τραγούδια που έγραψαν είναι πολύ ισχυρά επειδή μεγάλωσαν με αυτά. Γι’ αυτό πρέπει να συνεχίσω να παίζω στο μέγιστο των δυνατοτήτων μου για το υπόλοιπο της ζωής μου.

Είναι πολύ δύσκολο να ξεπεράσεις ένα άλμπουμ σαν το «Testimony of the Ancients», επειδή ήταν εξαιρετικά δημοφιλές και σε σημαδεύει, πρέπει να παίζεις αυτά τα τραγούδια για το υπόλοιπο της ζωής σου. Ακόμα κι αν βγάζεις νέα άλμπουμ, με τη σημερινή τεχνολογία και τις πλατφόρμες, είναι πολύ δύσκολο να συνεχίσεις να γράφεις αξιομνημόνευτα τραγούδια, επειδή υπάρχει τεράστιος ανταγωνισμός, πάρα πολύ ταλέντο και αμέτρητα τραγούδια εκεί έξω, οπότε πρέπει να είσαι όσο πιο αυθεντικός γίνεται.

Κοιτάζοντας πίσω στην καριέρα σας, ποια στιγμή νιώθετε ότι διαμόρφωσε περισσότερο τους Pestilence;

Η εποχή που ηχογραφήσαμε το «Testimony of the Ancients» ήταν μια πραγματικά μαγική περίοδος. Τότε οι Death και οι Obituary γίνονταν τεράστιοι, μαζί με όλες τις υπόλοιπες μπάντες από τη Φλόριντα. Ήμασταν απλώς τυχεροί που μπορέσαμε να εκπροσωπήσουμε την Ολλανδία με τη μουσική μας, λειτουργώντας ως η ολλανδική απάντηση στο αμερικανικό death metal. Πιστεύω ότι αυτός ο ανταγωνισμός ήταν πολύ καλός.

Σήμερα δεν βλέπω τόσο έντονο ανταγωνισμό με άλλες μπάντες. Ακόμα απολαμβάνω κάποια μουσική και υπάρχουν ορισμένα σχήματα που βγάζουν πράγματα τα οποία, για εμένα, είναι πραγματικά περίπλοκα και πολύ καλά παιγμένα. Παρ’ όλα αυτά, ανυπομονώ να κυκλοφορήσω το «Portals» και να θέσω τον πήχη πραγματικά πολύ ψηλά για τις άλλες μπάντες.

Τα πρώτα σας άλμπουμ σημαίνουν πολλά για τους οπαδούς του death metal. Πώς είναι για εσάς να επανέρχεστε σε αυτά τα τραγούδια σήμερα;

Είναι πολύ δύσκολο να ξεφύγεις από μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο κατά την οποία ηχογραφήθηκε ένα άλμπουμ που ο κόσμος απόλαυσε ιδιαίτερα. Για εμάς, το «Testimony of the Ancients» ήταν το μεγαλύτερό μας άλμπουμ. Καταλαβαίνω γιατί άρεσε τόσο πολύ στον κόσμο, δεν ήταν το τυπικό death metal της Φλόριντα.

Ήταν ένα καμπανάκι αφύπνισης για τις τεχνικές death metal μπάντες, δείχνοντάς τους τι μπορούν να πετύχουν ενσωματώνοντας κιθαριστικά συνθεσάιζερ και ενορχηστρώσεις, κάτι που δεν έκαναν πολλές μπάντες τότε, επομένως ήμασταν αρκετά αυθεντικοί σε αυτό.

Αυτό βρίσκεται πάντα στο μυαλό μου: να παραμένω όσο πιο αυθεντικός γίνεται. Γι’ αυτό ποτέ δεν κοιτάζω πίσω στο παρελθόν· προσπαθώ πάντα να βρίσκω καλύτερες δομές τραγουδιών, επειδή είμαι καλύτερος μουσικός τώρα, και η μπάντα μεγαλώνει μαζί μου.

Τα παιδιά στη μπάντα είναι όλοι μουσικοί με κατάρτιση και ξέρουν πολύ καλά τι μπορούν να κάνουν. Μου αρέσει να βλέπω τι μπορούν να προσφέρουν στη μουσική των Pestilence και τους δίνω απόλυτη ελευθερία να εξερευνήσουν τις δυνατότητές τους, αρκεί να παραμένει στο πνεύμα των Pestilence.

Έχετε πειραματιστεί αρκετά με τον ήχο σας. Σκέφτεστε πώς μπορεί να αντιδράσουν οι οπαδοί όταν δοκιμάζετε κάτι διαφορετικό;

Οι Pestilence ήταν πάντα έτσι· πάντα έπαιρνα πολλά ρίσκα. Ακόμη και για τις δισκογραφικές εταιρείες είναι πιθανόν πολύ δύσκολο να δουλέψουν μαζί μας, επειδή είμαστε τόσο αυθεντικοί και κάθε άλμπουμ διαφέρει από το προηγούμενο.

Δεν θέλω να κάνω την ίδια μουσική ξανά και ξανά. Θα ήταν τρομερό για μένα να φτάσω στο σημείο να μην μπορώ να βρω πρωτότυπες ιδέες και να αναγκάζομαι να αναμασώ το παλιό μου υλικό επειδή έχω ξεμείνει από έμπνευση.

Ορισμένες μπάντες παίρνουν τα παλιά τους riffs, τα αντιστρέφουν για να φτιάξουν ένα «νέο» riff στο ίδιο στυλ, ώστε να ακούγεται παρόμοιο αλλά όχι ακριβώς το ίδιο. Εγώ προσπαθώ να αφιερώνω όσο περισσότερο χρόνο χρειάζεται για να βρω κάτι πραγματικά πρωτότυπο.

Είναι επικίνδυνο να σκέφτεσαι έτσι, γιατί ποτέ δεν ξέρεις πώς θα γίνει αποδεκτό το τελικό αποτέλεσμα από τους οπαδούς. Πρέπει να αγοράσουν το άλμπουμ σου, και αν είναι χάλια δεν θα το αγοράσουν, οπότε θα πρέπει να περιμένεις το επόμενο για να ξαναγίνεις δημοφιλής.

Είσαι τόσο καλός όσο το τελευταίο σου άλμπουμ, γι’ αυτό προσπαθώ πάντα να κοιτάζω στο μέλλον, ελπίζοντας ότι έκανα καλούς υπολογισμούς.

Τι έχει αλλάξει περισσότερο στη ζωή μιας metal μπάντας από τότε που ξεκινήσατε; Τι σας λείπει από εκείνες τις πρώτες μέρες;

Η συναδελφικότητα· τότε ήσουν μέρος μιας ομάδας και όλοι ήταν σαν αδέρφια. Έχω την αίσθηση ότι πλέον, με τις πλατφόρμες και τους πολεμιστές του ίντερνετ που σκορπούν αρνητικότητα, αυτή η συναδελφικότητα έχει χαθεί.

Σχεδόν όλοι κοιτάζουν την πάρτη τους· δεν υπάρχει πια αυτή η συλλογική ομάδα που πολεμούσε ενάντια στην αδικία και την κοινωνία, όπως την εποχή που το punk και το hardcore ήταν στο απόγειό τους. Τώρα φαίνεται σαν κάθε εβδομάδα να βγαίνει ένα νέο στυλ. Όταν ξεκίνησε όλο αυτό το deathcore πράγμα, σταμάτησα κάπως να ακούω — αν μπορείς να το πεις αυτό metal.

Παλιότερα, για να γίνεις διάσημος ή αυθεντικός, έπρεπε να δουλέψεις σκληρά. Σήμερα ο καθένας έχει το δικό του home studio, ενώ παλιότερα έπρεπε να μαθαίνουμε από τα λάθη μας στο στούντιο, να δουλεύουμε με μπομπίνες ταινίας και να κόβουμε την ταινία με το χέρι.

Τώρα, αν κάνεις ένα μικρό λαθάκι, διορθώνεται αμέσως με quantization, είναι μονταρισμένο και γίνεται σχεδόν τέλειο. Το νέο πρόβλημα ξεκινάει όταν πρέπει να παίξεις αυτά τα τραγούδια ζωντανά, οπότε ναι.

Μου λείπει αυτή η συντροφικότητα. Υπάρχει τόση πολλή αρνητικότητα εκεί έξω τώρα, και φαίνεται πως οι άνθρωποι κάνουν σχόλια απλώς για να είναι αρνητικοί, χωρίς να το πολυσκέφτονται. Αλλά αυτό μπορεί να πληγώσει ανθρώπους, μόνο και μόνο με αυτά που γράφουν.

Πώς βλέπετε τη σκηνή του death metal σήμερα; Υπάρχουν νεότερες μπάντες που έχουν τραβήξει την προσοχή σας;

Αυτό που είπα και πριν, η συντροφικότητα δεν υπάρχει πια. Δηλαδή, είναι ο καθένας για τον εαυτό του, όλοι πηγαίνουν στη συναυλία και ο καθένας βιντεοσκοπεί με το κινητό του απλώς για να πει ότι ήταν εκεί, ή ίσως για να δείξει τα σημεία που η μπάντα τα έκανε θάλασσα.

Και μετά απλώς να σχολιάσει, να το ανεβάσει και να πει «ω, χάλια ήταν», μόνο και μόνο εξαιτίας ενός μικρού λάθους που έκαναν ή ό,τι άλλο, δεν ξέρω. Οπότε δεν ξέρω αν υπάρχουν νεότερες μπάντες, επειδή δεν παρακολουθώ πια τη σκηνή.

Όπως είπα, σταμάτησα όταν το deathcore έγινε πολύ διάσημο, πέρασαν μερικά καλά χρόνια και μετά ήταν του στυλ: «Εντάξει, ποιος μπορεί να γράψει το πιο αργό breakdown;». Και μετά ο τραγουδιστής ακούγεται σαν γουρούνι με τον τρόπο που προφέρει τις λέξεις, ξέρεις, δεν καταλαβαίνεις τι λένε πια. Είναι βάρβαρο, ναι. Αλλά η μουσική και οι στίχοι είναι για να καταλαβαίνει ο κόσμος τι προσπαθείς να πεις, και αν δεν ακούνε τι λες, ποια είναι η ιδέα πίσω από αυτό; Δεν ξέρω.

Μια μπάντα που μου αρέσει κάπως, αλλά δεν είναι καινούργια μπάντα ούτε τίποτα τέτοιο, λέγεται Soreption. Και νομίζω ότι το στυλ τους είναι πολύ φρέσκο και είναι πολύ καλοί ζωντανά, πολύ καλός ντράμερ. Ρυθμικά πολύ, πολύ καλοί, με βάρβαρα φωνητικά. Είναι μια πολύ ταλαντούχα μπάντα.

Νομίζω ότι βγάζουν και νέο άλμπουμ, οπότε να έχετε τον νου σας γιατί είναι εγκεκριμένο από τον κύριο Mameli. Μου αρέσει πολύ αυτή η μπάντα φίλε.

Ποιο είναι το πιο δύσκολο κομμάτι στο να κρατάς μια μπάντα ζωντανή τόσα χρόνια και τι σας βοηθάει να προχωράτε μπροστά;

Νομίζω ότι είναι ο αυθορμητισμός. Όλοι στην μπάντα… τους θεωρώ οικογένεια. Και όλοι όσοι είναι στην μπάντα αποτελούν μέρος της ιστορίας και δεν θέλουν να το καταστρέψουν αυτό. Θέλουν, για όσο διάστημα βρίσκονται στην μπάντα, να αποδίδουν όσο το δυνατόν καλύτερα.

Και είναι παρανόηση ότι ο κόσμος νομίζει πως είχα τόσους πολλούς μπασίστες, ή πάρα πολλούς ντράμερ, ή τόσες πολλές αλλαγές στη σύνθεση. Κανείς δεν μιλούσε όταν ο Chuck Schuldiner από τους Death είχε νέα σύνθεση. Για κάθε άλμπουμ είχε νέα σύνθεση, και μερικές φορές για τις ζωντανές εμφανίσεις είχε διαφορετικούς μουσικούς.

Αλλά ξέρετε, αν ο Patrick Mameli έχει νέα σύνθεση, είναι επειδή είναι μαλάκας ή επειδή είναι ένα αφεντικό που καταδυναστεύει τους πάντες. Δηλαδή, έλα τώρα.

Εγώ θεωρώ τα παιδιά στην μπάντα οικογένεια και τους φέρομαι έτσι, οπότε όποτε κάποιος για οποιονδήποτε λόγο αποφασίζει ότι πρέπει να προχωρήσει παραπέρα, τις περισσότερες φορές έχει να κάνει με οικογενειακά προβλήματα, ή επειδή δεν μπορεί να λείπει σε περιοδεία για πάρα πολύ καιρό επειδή απέκτησε παιδί ή κάτι τέτοιο. και τότε παίρνει την απόφαση ότι πρέπει να φύγει από τους Pestilence.

Αλλά παλιότερα, είχα πάντα παιδιά στην μπάντα εξαιτίας του ταλέντου τους, και γι’ αυτό τους δίνω την ευκαιρία να είναι στους Pestilence, επειδή η μουσική είναι αρκετά δύσκολη στο παίξιμο και αν κάνεις λάθος, το ακούς αμέσως.

Τα περισσότερα παιδιά με τα οποία δούλευα για τους Pestilence είχαν τη δική τους μεγάλη μπάντα στην οποία έπαιζαν, όπως ο Peter Wildoer που είχε τους Darkane, ο Tony Choy που είχε τους Atheist. Έχουν τη δική τους μουσική ζωή επίσης, οπότε ήξερα ότι δεν θα έμεναν για πάντα στους Pestilence. Αλλά τώρα νομίζω ότι προσπαθούμε να είμαστε όσο πιο σταθεροί γίνεται.

Τι θυμάστε από τις προηγούμενες επισκέψεις σας στην Ελλάδα και τι περιμένετε με ανυπομονησία στις συναυλίες σας τον Οκτώβριο;

Μας υποδέχθηκαν τόσο θερμά όταν παίξαμε σε ένα φεστιβάλ με τους Testament και τους Behemoth (σ.σ. στο Release Athens 2023). Το να μας υποδέχεται και να μας αγκαλιάζει έτσι το ελληνικό κοινό είναι απλά εκπληκτικό.

Μας έκανε να νιώσουμε πολύ ξεχωριστοί και ευπρόσδεκτοι, και θέλουμε να το ανταποδώσουμε αυτό προσπαθώντας να ξεπεράσουμε αυτή τη φεστιβαλική εμφάνιση και να τους δείξουμε τους καλύτερους Pestilence που υπήρξαν ποτέ.

Οπότε, ανυπομονούμε να παίξουμε αυτές τις συναυλίες στην Ελλάδα. Ελπίζουμε να έχουμε καλό καιρό, καλό φαγητό και καλή φιλοξενία, αλλά από όσα ξέρω, οι Έλληνες είναι απλά καταπληκτικοί, οπότε χαιρόμαστε που επιστρέφουμε και ανταποδίδουμε λίγο από αυτόν τον σεβασμό.

Υπάρχει κάτι που δεν έχετε κάνει ακόμη ως Pestilence και θα θέλατε να πετύχετε τα επόμενα χρόνια;

Τα έχουμε καλύψει σχεδόν όλα και γι’ αυτό είναι πολύ σημαντικό για μένα να συνεχίσω να πιέζω τους Pestilence, αφού είμαι 59 χρονών τώρα. Πρέπει να παραμείνω υγιής και να βεβαιωθώ ότι μπορώ να συνεχίσω να το κάνω αυτό.

Έχουμε αυτή την περιοδεία με τους Obscura που έρχεται, με 39 συναυλίες χωρίς μέρα ανάπαυσης, οπότε θα είναι δύσκολη… και γι’ αυτό λέω ότι γυμνάζομαι πολύ, τρέφομαι υγιεινά, δεν πίνω, δεν κάνω ναρκωτικά, τίποτα, προσπαθώ απλώς να είμαι όσο πιο υγιής γίνεται. Και ανυπομονώ να δω τους πάντες στην περιοδεία στην Ευρώπη τον επόμενο χρόνο, τον Ιανουάριο.

Οπότε, το όραμά μου για το μέλλον είναι να συνεχίσω να παραμένω υγιής και να βγάζω πρωτότυπη μουσική για εσάς για τα επόμενα χρόνια. Συνεπώς, οι Pestilence θα συνεχίσουν να υπάρχουν για όσο αναπνέω.

Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας και τα λέμε εκεί.