«Εγώ όμως ανήκω και στους ανθρώπους».

Τον τεράστιο Γιώργο Μαζωνάκη θα τον θυμόμαστε για πάντα μέσα από τους δίσκους, τις μεγάλες επιτυχίες, τα νυχτερινά κέντρα, τα ρούχα του που συζητήθηκαν, τις συνεργασίες και τις δεκαετίες που πέρασε στην πρώτη γραμμή, χωρίς να χάσει ίχνος από την ανθρωπιά του.

Υπάρχει όμως κι ένας άλλος τρόπος να τον θυμόμαστε. Από αυτά που κατά καιρούς είχε μοιραστεί με τον κόσμο.

Αν βάλεις δίπλα δίπλα συνεντεύξεις του από διαφορετικές εποχές, προκύπτει ένας άνθρωπος γεμάτος αντιφάσεις, πολλές από τις οποίες αναγνώριζε και ο ίδιος. Εξωστρεφής πάνω στη σκηνή και ντροπαλός εκτός αυτής. Παιδί της νύχτας που αναζητούσε τη γαλήνη. Ένας άνθρωπος που λάτρευε την αλλαγή αλλά ταυτόχρονα μιλούσε συχνά για πίστη, αρχές και αυτοέλεγχο.

Κατά κύριο λόγο όμως, ένας άνθρωπος που δεν σταμάτησε ποτέ να παλεύει με τον ίδιο του τον εαυτό.

«Με φρικάρει η ρουτίνα»

Στην πρώτη του συνέντευξη στο Mad!, υπάρχει ήδη κάτι που θα επανεμφανιζόταν δεκαετίες αργότερα στις κουβέντες του, η σχεδόν σωματική απέχθεια απέναντι στη στασιμότητα.

«Με φρικάρει η ρουτίνα εντελώς», έλεγε, εξηγώντας ότι δεν άντεχε να κάνει συνεχώς τα ίδια και ότι ήθελε πάντοτε να ασχολείται με κάτι, να δημιουργεί, να συμβαίνει «κάτι». Στην ίδια χαλαρή, γεμάτη χιούμορ συνέντευξη έδειχνε και πόσο ανοιχτές ήταν οι μουσικές του αναφορές, μιλώντας για ξένη μουσική, soul, funk και disco και για όλα όσα είχε μάθει δίπλα στον Νίκο Μουρατίδη.

Ακόμη και η μετριότητα φαίνεται ότι τον ενοχλούσε περισσότερο από τα άκρα. Στην ίδια κουβέντα έλεγε, με τον αυθορμητισμό της εποχής, ότι του άρεσαν οι «καλοί και οι κακοί», αρκεί κάποιος να του προκαλούσε κάτι. Οι μέτριοι δεν τον ενδιέφεραν.

Δεν είναι δύσκολο να δει κανείς σε εκείνον τον νεαρό Μαζωνάκη κάτι από τον καλλιτέχνη που αργότερα θα άλλαζε συνεχώς εικόνα, ήχο και σκηνική παρουσία.

«Δεν θέλω να λιμνάζω»

Πολλά χρόνια αργότερα, στη μεγάλη συνέντευξη που παραχώρησε στο OneMan την άνοιξη του 2021, το ίδιο χαρακτηριστικό παρέμενε σχεδόν αναλλοίωτο. Ο Μαζωνάκης είχε ήδη πίσω του δεκαετίες καριέρας, όμως μιλούσε ακόμη για την ανάγκη να ψάχνει το επόμενο πράγμα.

«Δεν θέλω να λιμνάζω», έλεγε, περιγράφοντας την ανάγκη του να βρίσκει συνεχώς καινούριο ενδιαφέρον και να εξελίσσει αυτό που έκανε.

Ακόμη και τη νύχτα, τον χώρο με τον οποίο είχε σχεδόν ταυτιστεί, δεν ήθελε πια να την υπηρετεί με τους παλιούς κανόνες. Εξηγούσε ότι τον είχε κουράσει το υποχρεωτικό ξενύχτι και η λογική μιας «φάμπρικας» στην οποία ένας καλλιτέχνης πρέπει κάθε Παρασκευή και Σάββατο να ανεβαίνει στη σκηνή στις δύο ή στις τρεις τα ξημερώματα. Ήθελε διαφορετικές ώρες, νέες ενορχηστρώσεις, διαφορετική εμπειρία για το κοινό.

Ο στόχος του ήταν να μπορεί να μπαίνει και να βγαίνει από τη νύχτα όταν εκείνος το επιθυμούσε. Και είχε ακόμη μία παράξενη επιθυμία για έναν άνθρωπο που έζησε επί δεκαετίες μέσα στην ένταση: να ξεκινήσει κάποτε να τραγουδά και από κάτω να επικρατεί απόλυτη σιωπή. Μετά, όπως έλεγε, μπορούσε να γίνει ο χαμός.

Το «σταριλίκι» που εκείνος προτιμούσε να λέει «φως»

Ήξερε φυσικά ότι ήταν σταρ. Απλώς δεν του άρεσε ιδιαίτερα η λέξη.

Όταν τού θύμισαν τον χαρακτηρισμό «δέκα εκατομμύρια Έλληνες, ένας πραγματικός σταρ», η απάντησή του ήταν ενδεικτική του τρόπου με τον οποίο έβλεπε τη δημόσια εικόνα του: «Εγώ δε θα το πω “σταριλίκι”, θα το πω “φως”».

Για εκείνον αυτό το «φως» δεν ήταν μόνο προνόμιο αλλά, όπως έλεγε, και μια μικρή αποστολή: αν μπορούσε να φτιάξει την ημέρα κάποιου που τον συναντούσε τυχαία, ήθελε να το κάνει.

Στο «Τετ Α Τετ» με τον Τάσο Τρύφωνο, χρόνια αργότερα, επέστρεψε σχεδόν στην ίδια σκέψη. Το «σταριλίκι», έλεγε, προτιμούσε να το αντιλαμβάνεται ως φωτεινότητα, ως κάτι που δεν ανήκει αποκλειστικά σε εκείνον που το έχει. Στην αρχή της ίδιας συνέντευξης, άλλωστε, είχε επιμείνει ότι ποτέ δεν θεωρούσε τον εαυτό του «τον υπέρτατο» ή «τον έναν και μοναδικό». Αντίθετα, παραδεχόταν ότι αρκετές φορές είχε φτάσει στο άλλο άκρο και υποβίβαζε τον εαυτό του.

Ο ντροπαλός άνθρωπος πίσω από την εικόνα

Ίσως μία από τις μεγαλύτερες αντιφάσεις του να ήταν αυτή. Ο άνθρωπος που μπορούσε να εμφανιστεί μπροστά σε χιλιάδες θεατές, να φορέσει ό,τι ήθελε, να προκαλέσει συζητήσεις και να κάνει μια ολόκληρη πίστα να παρακολουθεί κάθε του κίνηση περιέγραφε επανειλημμένα τον εαυτό του ως ντροπαλό.

Έλεγε ότι δούλευε την εξωστρέφειά του για να ξεπεράσει «τις ντροπές, τα ενοχικά και τους φόβους» του. Ακόμη και τα παράξενα, αυτοσαρκαστικά βίντεο που ανέβαζε στα social media τα αντιμετώπιζε σαν ένα παιχνίδι και σαν έναν τρόπο να αφήσει τον κόσμο να γνωρίσει μια πλευρά του που μέχρι τότε έβλεπαν κυρίως οι κοντινοί του άνθρωποι.

Μιλώντας για τον εγκλεισμό του στο Δρομοκαΐτειο και για το πώς θα τον αντιμετώπιζαν εκεί οι υπόλοιποι άνθρωποι, εξηγούσε ότι πολλές φορές η συστολή του είχε εκληφθεί λανθασμένα ως αλαζονεία ή υπεροψία. Για εκείνον ήταν άμυνα.

Μοναχικός, πίστη και εσωτερικές αντιφάσεις

Ο Μαζωνάκης πάντα μίλαγε ανοιχτά για όσα συνέβαιναν μέσα του. Περιέγραφε τον εαυτό του ως μοναχικό αλλά όχι μονόχνωτο και έλεγε ότι είχε δουλέψει ώστε να μπορεί να περνά καλά μόνος του.

Για τον έρωτα ήταν επίσης επιφυλακτικός. Είχε μεγαλώσει με την αντίληψη ότι έπρεπε να κυνηγήσει την καριέρα περισσότερο από τις σχέσεις και αναγνώριζε ότι η στάση αυτή μπορεί να λειτουργούσε και ως άμυνα. Η καψούρα, στα μάτια του, δεν ήταν το ζητούμενο. Περισσότερο τον ενδιέφερε η ιδέα ενός πραγματικού συνοδοιπόρου.

Παράλληλα, μιλούσε για βαθιά πίστη αλλά και για ενοχές. Έλεγε ότι πολλές φορές ένιωθε σαν να πατά σε δύο βάρκες: από τη μία το ξενύχτι, η απόλαυση και η υπερβολή και από την άλλη η ανάγκη για ηρεμία και γαλήνη.

Τα τελευταία χρόνια πάντως, η πίστη παρέμενε ένας από τους βασικούς άξονες με τους οποίους εξηγούσε τον εαυτό του. Μιλούσε για τις επισκέψεις του στο Άγιο Όρος, την προσευχή, τη φύση και την απλότητα που έβρισκε εκεί.

Η πιο δύσκολη περίοδος και η ευθύνη που έβλεπε και στον εαυτό του

Στην τελευταία μεγάλη εξομολογητική συνέντευξή του, ο Μαζωνάκης μίλησε εκτενώς για τη ρήξη με την οικογένειά του και για τον ακούσιο εγκλεισμό του στο Δρομοκαΐτειο, παρουσιάζοντας τη δική του εκδοχή για όσα είχαν συμβεί.

Δεν απέδιδε όμως κάθε ευθύνη αποκλειστικά στους άλλους. Έλεγε ότι χρειάστηκε να κοιτάξει τον εαυτό του «απ' έξω» και παραδεχόταν ότι είχε και ο ίδιος μερίδιο ευθύνης για τη δυναμική που είχε δημιουργηθεί στις οικογενειακές του σχέσεις. Αναγνώριζε μάλιστα ένα χαρακτηριστικό που θεωρούσε πια προβληματικό: μια υπερβολική ευγένεια, η οποία, όπως έλεγε, μπορούσε ακόμη και να τον «καταστρέψει», επειδή απέφευγε τη σύγκρουση μέχρι τα πράγματα να αλλάξουν μόνα τους.

Για την εμπειρία της νοσηλείας χρησιμοποίησε δύο ιδιαίτερα βαριές λέξεις: «τρόμος και προδοσία». Παράλληλα, παραδεχόταν πόσο βαθιά τον απασχολούσε πάντα η γνώμη του κόσμου και πώς θα τον έβλεπαν οι άλλοι.

Όμως έλεγε ότι από όσα συνέβησαν είχε προκύψει και κάτι άλλο: η ανάγκη να αφήσει πίσω «βαρίδια» και να νιώσει περισσότερο ελεύθερος.

«Η ζωή είναι ο διαρκής αγώνας ο Γιώργος με τον Γιώργο»

Αν έπρεπε να μείνει μία μόνο φράση από όλες αυτές τις συνεντεύξεις, ίσως να ήταν αυτή.

Μιλώντας για τους φόβους, τις αδυναμίες και την εσωτερική μάχη κάθε ανθρώπου, ο Μαζωνάκης είχε πει πως για εκείνον «η ζωή τελικά είναι ο διαρκής αγώνας ο Γιώργος με τον Γιώργο».

Κοιτάζοντας προς τα πίσω, η φράση μοιάζει σχεδόν να συνοψίζει όσα έλεγε επί χρόνια.

Ο νεαρός Μαζωνάκης που δεν μπορούσε να αντέξει τη ρουτίνα. Ο σταρ που δεν ήθελε να λιμνάσει, αλλά ταυτόχρονα δήλωνε ντροπαλός και μοναχικός. Ο άνθρωπος που βρισκόταν ανάμεσα στη νύχτα και στη γαλήνη, στην επιτυχία και στην ανάγκη για απλότητα, στη δημόσια εικόνα και στην προσωπική αμφιβολία.

Όταν ο δημοσιογράφος τον ρώτησε τι θα ήθελε να κρατήσει ο κόσμος από όλη εκείνη την εξομολόγηση, δεν ζήτησε να μείνει κάποια μεγάλη δήλωση.

«Την απλότητα», απάντησε.

Και λίγο νωρίτερα, όταν η κουβέντα έφτασε αναπόφευκτα στο «Ανήκω σε μένα», πρόσθεσε μια φράση που μοιάζει εξίσου χαρακτηριστική για έναν άνθρωπο που πέρασε σχεδόν ολόκληρη την ενήλικη ζωή του μπροστά σε ένα κοινό:

«Εγώ όμως ανήκω και στους ανθρώπους».