Μεγαλώνοντας στα 90s έχω ακόμα πολύ έντονη την παιδική ανάμνηση του αδερφού μου να τραγουδά «Με τα μάτια να το λες». Ούτε πέντε χρονών δεν πρέπει να ήταν κι ήξερε απέξω το τραγούδι του Γιώργου Μαζωνάκη.
Μεγαλώνοντας σαν φανατικό μεταλάς όπως μπορεί να γίνει εύκολα αντιληπτό πήρα μια απόσταση από όλους εκείνους του λαϊκούς τραγουδιστές που μεσουρανούσαν την εποχή που εγώ έψαχνα metal δισκάκια σε κάθε γωνιά της Αθήνας. Κι ας γούσταρα στα κρυφά πρώτα τον Μπίγαλη και μετά τον Δάντη που είχαν μια rock essence στα τραγούδια τους, όταν η φάση έγερνε σε αυτό που λέμε λαϊκό τραγούδι έβαζα ένα στοπ κι έκοβα συζήτηση.
Για τον μόνο που άφηνα μια μικρή χαραμάδα να περάσει ήταν ο Μαζωνάκης. Θες επειδή μεγάλωσε στη Νίκαια που ήταν δίπλα στο αγαπημένο μου Αιγάλεω, θες γιατί τραγούδησε: «γέννημα θρέμμα δυτικής Αττικής, έχουμε περηφάνια εδώ εμείς και λόγο τιμής, Μπουρνάζι, Αιγάλεω, ξέρω ζόρι τραβάς» γιατί σε μια συνέντευξη του είπε πως όταν έπιασε τα πρώτα του κλά λεφτά, αγόρασε ένα ακριβό αμάξι και γύρναγε στα στενά που μεγάλωσε να τον καμαρώσουν κάτι παραπάνω μου έκανε.
Ήταν ο μόνος που φορούσε τον μανδύα του σταρ και δεν τον στένεψαν ποτέ οι βάτες. Βλέπεις, το κουστούμι έμοιαζε κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του. Είχε μια νοσταλγική αλητεία από αυτές που γίνονται αφίσες και καρφιτσώνονται με τιμή στα δωμάτια που μεγαλώνουμε.
Άνηκε σε εκείνον, ήταν σταράτο παιδί της νύχτας κι είχε στη φιλοσοφία του να τα ζήσει όλα. Τα χρόνια πέρναγαν κι ενώ ασχολήθηκα ενεργά με τη διοργάνωση συναυλιών, σκόνταφτα συχνά πυκνά σε ανθρώπους που τον γνώριζαν κι είχαν μόνο τα καλύτερα να πουν.
Κάπως έτσι αγαλλίαζε το μέσα μου που είχε αποκαθηλώσει πολλούς συμπαθείς βάρδους κάθε είδους μουσικής πλέον, ανά τα χρόνια. Το 2024 έμελλε να τον γνωρίσω κι εγώ. Ο ιδιοκτήτης της εταιρείας διοργάνωσης συναυλιών με την οποία συνεργαζόμουν μου ‘πε να μιλήσω με τον αγαπημένο ηχολήπτη Γιάννη Λαμπρόπουλο και τον παραγωγό Κώστα Καλημέρη γιατί ψήθηκε ο Μαζώ να κάνουμε ένα βιντεάκι με αφορμή τη συναυλία των Rammstein στο Oλυμπιακό Στάδιο.
Έγραψα στα γρήγορα ένα σεναριάκι 3 γραμμές και μίλησα με τους υπεύθυνους της δισκογραφικής του για να κανονίσουμε την πολυπόθητη συνάντηση.
Μαζί με τον συνάδελφο Νίκο Παπανάγνου πήγαμε στο σπίτι του και συναντήσαμε έναν από τους πιο πράους, ευγενικούς και κουλ ανθρώπους του music business. Γυρίσαμε το βίντεο που προφανώς έγινε viral σε λίγα λεπτά κι εκείνος ήρθε στο Ολυμπιακό Στάδιο κάποιες μέρες μετά για να γνωρίσει τον brother from another mother Till Lindemann.
Όταν τον πήραν πρέφα κάποιοι metalheads στο τέλος της συναυλίας, χαιρέτησε έναν προς έναν ευγενικά χωρίς βεντετιλίκια και ύφος χιλίων καρδιναλίων. Με την ίδια ευγένεια χαιρέτησε τους φίλους και τον αδερφό μου που καθόταν δίπλα του στις κερκίδες του Σταδίου.
Ακολούθησαν περιπέτειες με την οικογένεια του με τα σάιτ που τώρα του γράφουνε ευχολόγια, να τον κρεμάνε στα μανταλάκια μετά περισσής ευκολίας. Εκείνος παρέμεινε ευγενής και με σεβασμό μίλησε για τους τρόφιμους και τους εργαζόμενων των ψυχιατρικών ιδρυμάτων της χώρας.
Πριν λίγες ώρες μάθαμε εμβρόντητοι ότι η καρδιά του τον πρόδωσε και τα τηλέφωνα γνωστών, φίλων και αδερφών πέσανε βροχή. Άθελα μας ανακαλούσαμε τους στίχους που λέγανε εύστοχα πως θέλουμε να γυρίσουμε στα παλιά, στην παλιά μας γειτονιά και να δούμε τον Μαζώ ακμαίο στα ώπα του.
Κάναμε λάθος όμως γιατί έτσι έζησε μέχρι τέλους, κι έτσι μας αποχαιρέτησε χαρίζοντάς μας τόσες κι άλλες τόσες αναμνήσεις.
