Πέθανε ο Νίκος Καλογερόπουλος

Σε ηλικία 74 ετών έφυγε από τη ζωή ο Νίκος Καλογερόπουλος, ένας πολυσχιδής καλλιτέχνης που άφησε το αποτύπωμά του ως ηθοποιός, σκηνοθέτης, σεναριογράφος, ποιητής και τραγουδοποιός.

Ο Νίκος Καλογερόπουλος έγινε ιδιαίτερα γνωστός μέσα από τις ερμηνείες του σε σημαντικές ελληνικές κινηματογραφικές παραγωγές. Ανάμεσα στις πιο χαρακτηριστικές παρουσίες του ξεχωρίζουν το Μάθε παιδί μου γράμματα (1981), για το οποίο τιμήθηκε με βράβευση ερμηνείας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, αλλά και η Λούφα και παραλλαγή (1984), όπου ενσάρκωσε τον φαντάρο Γιάννη Παπαδόπουλο και απέσπασε το Βραβείο Α΄ Ανδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Γεννημένος στα Φιλιατρά Μεσσηνίας την 1η Αυγούστου 1952, ακολούθησε από νωρίς τον δρόμο της τέχνης. Σπούδασε στην Αθήνα, στη δραματική σχολή του Κωστή Μιχαηλίδη, ενώ το πρώτο θεατρικό έργο που έγραψε, ο Μπαμπούλας, παρουσιάστηκε το 1976 στο θέατρο ΚΑΒΑ.

Η πρώτη του τηλεοπτική εμφάνιση πραγματοποιήθηκε το 1975, στη μεταφορά του εμβληματικού έργου του Νίκου Καζαντζάκη «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται». Στη συνέχεια συμμετείχε σε αρκετές δημοφιλείς σειρές της ελληνικής τηλεόρασης, μεταξύ των οποίων «Ο φωτογράφος του χωριού» (1977), «Οι παραστρατημένοι» και «Μεθυσμένη πολιτεία» (1980), ενώ ακολούθησαν οι «Χαίρε Τάσο Καρατάσο» (1985), «Όλη η δόξα όλη η χάρη» (1989), «Στο κάμπινγκ» (1989), «Ερασιτέχνης άνθρωπος» (1999) και άλλες παραγωγές. Το 1980 έκανε επίσης ένα μικρό πέρασμα από τον κινηματογράφο, στην ταινία Θανάση σφίξε κι άλλο το ζωνάρι.

Η κινηματογραφική του διαδρομή ξεκίνησε ουσιαστικά στις αρχές της δεκαετίας του 1980 και τον έφερε δίπλα σε σημαντικούς σκηνοθέτες του ελληνικού σινεμά, όπως ο Νίκος Περάκης, ο Θόδωρος Μαραγκός, ο Κώστας Φέρρης και ο Νίκος Ζαπατίνας. Παράλληλα, μέσα από τη δική του σκηνοθετική ματιά συνεργάστηκε με καταξιωμένους ηθοποιούς, μεταξύ των οποίων ο Γιώργος Κιμούλης, ο Ηλίας Λογοθέτης και ο Αντώνης Καφετζόπουλος.

Το 1981 ήρθε ένας από τους πρώτους μεγάλους κινηματογραφικούς του ρόλους, στο Μάθε παιδί μου γράμματα, ερμηνεία που του χάρισε ειδική διάκριση στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Έναν χρόνο αργότερα συμμετείχε στην ταινία Άρπα Colla, ενώ το 1983 ξεχώρισε και στο Ρεμπέτικο, για το οποίο τιμήθηκε με Βραβείο Εξαιρετικής Ερμηνείας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Η ταινία είχε αποσπάσει συνολικά σημαντικές διακρίσεις, μεταξύ των οποίων και εκείνη της Καλύτερης Ταινίας.

Το 1984 ακολούθησε η Λούφα και παραλλαγή του Νίκου Περάκη. Ο Καλογερόπουλος υποδύθηκε τον φαντάρο Γιάννη Παπαδόπουλο, σε έναν ρόλο που αγαπήθηκε από το κοινό και του απέφερε το Βραβείο Α΄ Ανδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Η καλλιτεχνική του δραστηριότητα, ωστόσο, δεν περιορίστηκε στην υποκριτική. Ο ίδιος καταπιάστηκε με την ποίηση, το θέατρο και τη μουσική, αποδεικνύοντας ότι αντιμετώπιζε την τέχνη ως ένα πεδίο χωρίς αυστηρά όρια. Έγραψε θεατρικά έργα, όπως το Σατιρικό των Ελλήνων και Οι κυνικοί ξανάρχονται, ενώ το 1981 εξέδωσε την πρώτη ποιητική του συλλογή, Θετή Ταυτότης. Δέκα χρόνια αργότερα, το 1991, ακολούθησε η δεύτερη συλλογή του, με τίτλο Επιστρόφια.

Το 1994 έκανε ένα ακόμη βήμα στον καλλιτεχνικό χώρο, κυκλοφορώντας τον πρώτο του μουσικό δίσκο, «Τα δέοντα». Τόσο η μουσική όσο και οι στίχοι των τραγουδιών ήταν δικά του, επιβεβαιώνοντας την πολυδιάστατη δημιουργική του παρουσία.

Η επιστροφή στο σινεμά και το σκηνοθετικό ντεμπούτο

Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 επέστρεψε δυναμικά στον κινηματογράφο, συμμετέχοντας στην Θηλυκή εταιρεία (1999) και στη συνέχεια στην ταινία Ένας κι ένας (2000). Η ερμηνεία του στη δεύτερη ταινία τού χάρισε για δεύτερη φορά το Βραβείο Α΄ Ανδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, ενώ η ίδια η παραγωγή απέσπασε και άλλες σημαντικές διακρίσεις, μεταξύ των οποίων και το βραβείο Καλύτερης Ταινίας.

Τα επόμενα χρόνια ακολούθησαν και άλλες κινηματογραφικές συμμετοχές, μέχρι το 2011, όταν ο Νίκος Καλογερόπουλος πέρασε για πρώτη φορά πίσω από την κάμερα. Στους Ιππείς της Πύλου ανέλαβε τη σκηνοθεσία, έγραψε το σενάριο και τη μουσική, ενώ συμμετείχε και ως ηθοποιός. Η ταινία αποτέλεσε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο στον κινηματογράφο.

Έναν χρόνο αργότερα συμμετείχε στο ντοκιμαντέρ Κατερίνα Γώγου: Για την αποκατάσταση του μαύρου, αφιερωμένο στη ζωή και το έργο της σημαντικής ποιήτριας και ηθοποιού.