Τι γίνεται φέτος με το ελεύθερο κάμπινγκ;

Θα βγάλουμε τα δύσκολα από τη μέση εξαρχής να ξεμπερδεύουμε: Όπου και αν πας να στήσεις τη σκηνή σου, ρισκάρεις ένα πρόστιμο της τάξης των 300€, και 100% ασφαλής από αστυνομικούς ελέγχους δεν θα είσαι πουθενά.

Έχουμε, όμως, και καλά νέα: Το κυνήγι μαγισσών που εξαπολύθηκε πέρυσι και πρόπερσι, και πήρε στο διάβα του ιστορικά προπύργια του ελεύθερου κάμπινγκ σαν το (απολύτως ακατοίκητο) Κάτω Κουφονήσι, φαίνεται φέτος να έχει χαλαρώσει. Όχι ότι δεν γίνονται έλεγχοι και δεν κόβονται πρόστιμα. Και γίνονται, και κόβονται. Απλά σε πολύ μικρότερο βαθμό, και χωρίς τις υπερβολές τύπου 300€ για σκέτη αιώρα στην Ικαρία.

Τι ακριβώς ρισκάρω;

Επειδή πολλά ακούγονται και λίγα ευσταθούν, ο νόμος που σε ενδιαφέρει είναι ο 4276/2014, άρθρο 7 παράγραφος 18, σύμφωνα με τον οποίο απαγορεύεται η εγκατάσταση σκηνών ή στάθμευση τροχόσπιτων σε αρχαιολογικούς χώρους, αιγιαλούς, παραλίες, παρυφές δημόσιων δασών, δάση, και εν γένει κοινόχρηστους χώρους.

Ο ίδιος νόμος προβλέπει πως «οι παραβάτες τιμωρούνται με πρόστιμο ύψους τριακοσίων (300) ευρώ ανά άτομο ή ανά κατασκηνωτικό ή ανά μεταφορικό μέσο, που επιβάλλεται από το βεβαιούν την παράβαση αστυνομικό ή λιμενικό όργανο».

Έχω ακούσει ότι υπάρχουν δήμοι που στηρίζουν

Υπάρχουν. Η Τήλος είναι ίσως το πιο γνωστό παράδειγμα. Η κρατική νομοθεσία όμως είναι πάνω από την δημοτική αρχή (σκέψου το σαν να παίζουμε πέτρα-ψαλίδι-χαρτί, η πρώτη είναι το χαρτί, η δεύτερη η πέτρα) και αν η Αστυνομία αποφασίσει να εμφανιστεί και να κόψει πρόστιμα, ο δήμος δεν μπορεί να την σταματήσει.

Αυτό που μπορεί να κάνει, είναι να σου παρέχει μερικά βασικά στα σημεία που είναι ωραία για να στήσεις σκηνή (πόσιμο νερό, ντουζιέρες, συγκοινωνία, κάδους σκουπιδιών και πάει λέγοντας) και να ελαχιστοποιήσει τις πιθανότητες προστίμων, αφήνοντας τους κατασκηνωτές στην ησυχία τους. Το «ελαχιστοποιήσει» όμως δεν σημαίνει «μηδενίσει», το ρίσκο είναι πάντα και παντού υπαρκτό.

Γιατί με σπρώχνετε σε κάτι που είναι παράνομο;

Γιατί οι νόμοι πρέπει να είναι και δίκαιοι, που έλεγε κι η Αντιγόνη. Γιατί δεν είναι σωστό να μην μπορείς να πας διακοπές αν δεν έχεις λεφτά. Γιατί η πρόσβαση στην φύση θα έπρεπε να είναι βασικό και αναφαίρετο δικαίωμα για όλους τους ανθρώπους. Όχι για τους μισούς, όχι για τα δύο τρίτα, όχι μόνο για αυτούς που δουλεύουν ή μόνο για αυτούς που παίρνουν αξιοπρεπείς μισθούς που τους επιτρέπουν να κάνουν διακοπές μια φορά τον χρόνο. Για όλους.

Στις χώρες του ευρωπαϊκού βορρά, που τα έχουν λυμένα κάτι τέτοια, το ελεύθερο κάμπινγκ όχι μόνο δεν απαγορεύεται, αλλά ενθαρρύνεται και προμοτάρεται, στο πλαίσιο της νομοθεσίας που λέει πως κάθε άνθρωπος έχει το «αναφαίρετο δικαίωμα απεριόριστης πρόσβασης στη φύση και τον δημόσιο χώρο». Αυτό το λινκ, μαζί με τα χαιρετίσματά μας, να δώσεις στον επόμενο υπέρμαχο της απαγόρευσης που θα σου πει πως το ελεύθερο κάμπινγκ «βρωμίζει τις παραλίες».

Υπάρχουν απολύτως ασφαλείς επιλογές;

Για πολλοστή φορά σε αυτό το κείμενο, όχι. Υπάρχουν, ωστόσο, μέρη όπως η προαναφερθείσα Τήλος, και από πιο κοντινά το Ποτάμι στην Εύβοια, η Παρίσαινα στο Πήλιο και η Ελαία στην Πελοπόννησο όπου οι έλεγχοι είναι σπάνιοι, και το ρίσκο σου κατά πολύ μετριασμένο.

Αυτό, σε συνδυασμό με το ότι φέτος έχουν μέχρι στιγμής ακουστεί λίγες εμφανίσεις της Αστυνομίας σε παραδοσιακά προπύργια του ελεύθερου κάμπινγκ όπως η Χιλιαδού στην Εύβοια, μας κάνει να γράφουμε αυτές τις γραμμές με λιγότερο άγχος.

Για πιο συγκεκριμένες απορίες, τελευταία νέα από την τρέχουσα κατάσταση σε ραχούλες και ακτές, και τέλεια μέρη για να εμπνευστείς ή απλώς να ζηλέψεις, τα παιδιά σε αυτό εδώ το γκρουπ του Facebook είναι οι άνθρωποί σου.

Μόνο πριν τους θέσεις το ίδιο κατά σειρά ερώτημα που θα διαβάσουν για έκτη φορά αυτή την εβδομάδα, κάνε τους την χάρη και πάτα τον μεγεθυντικό φακό που θα δεις πάνω δεξιά στη σελίδα, για να κάνεις μια-δυο αναζητήσεις με λέξεις κλειδιά όπως Πελοπόννησος, Τήλος ή (το διαβόητο, ξέχασε το) Αγκίστρι.