Όσοι έχουν παραμείνει για τους δικούς τους λόγους στην Αθήνα –είμαστε διακριτικοί και δεν ρωτάμε ούτε κρίνουμε- λίγο πριν το φευγιό του Ιούλη ψάχνουν εναγωνίως να βρουν πέρα από ανάσες δροσιές και αγαπημένες γειτονιές που θα συντροφεύσουν τις βόλτες τους.
Εμείς είπαμε να βγάλουμε πάλι το φίδι από την τρύπα κερνώντας πληροφορίες για πέντε αγαπημένες αθηναϊκές γειτονιές που στέκουν αγέρωχα γοητευτικές και σε περιμένουν να τις (ξανά)γνωρίσεις.
Το Πολύδροσο είναι πολύ πιθανό να μη σου λέει απολύτως τίποτα. Και δεν υπάρχει λόγος να νιώθεις άσχημα γι’ αυτό. Άλλωστε, δεν πρόκειται για μια κλασική γειτονιά, αλλά για μια μικρή συνοικία που απλώνεται ανάμεσα στο Χαλάνδρι και το Μαρούσι. Αν το έχεις ακουστά, πιθανότατα οφείλεται στο Θέατρο Ρεματιάς, το οποίο κάθε καλοκαίρι –όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν– γεμίζει ασφυκτικά από θεατρικές παραστάσεις, συναυλίες και πολιτιστικές εκδηλώσεις.
Αν θελήσεις να γνωρίσεις την περιοχή, ξεκίνα από το στενό της Προφήτου Ηλία και πάρε την ανηφόρα. Στα δεξιά σου θα απλώνεται η Ρεματιά Χαλανδρίου, το φυσικό στολίδι της περιοχής, για το οποίο οι κάτοικοι μιλούν με ιδιαίτερη περηφάνια. Τα μικρά γεφυράκια, τα τραπεζάκια για πικνίκ και τα σπίτια που έχουν χτιστεί με σεβασμό στο τοπίο, κοιτώντας προς το ρέμα, συνθέτουν μια εικόνα που δύσκολα περιμένει κανείς να συναντήσει μέσα στην πόλη.
Στο τέλος της Προφήτου Ηλία θα βρεθείς στον πεζόδρομο όπου βρίσκεται το Θέατρο Ρεματιάς, κι από εκεί οι επιλογές είναι πολλές. Μπορείς να κατηφορίσεις προς το θέατρο και να απολαύσεις τη γαλήνια ομορφιά του όταν είναι άδειο ή να συνεχίσεις τη βόλτα σου κατά μήκος του πεζόδρομου μέχρι το τέλος της διαδρομής και να επιστρέψεις από την οδό Ακακιών.
Αν δεν έχεις διάθεση να κατέβεις τόσο νότια, μέχρι τη Βουλιαγμένη ας πούμε, ούτε σε ψήνει η πολυκοσμία της Γλυφάδας, τότε το Παλαιό Φάληρο είναι μια πολύ καλή εναλλακτική. Ξεκίνα είτε από την πλατεία Αχιλλέως είτε, αν προτιμάς πιο ήρεμες διαδρομές, από την οδό Πικροδάφνης που ακολουθεί την πορεία του ομώνυμου ρέματος. Με κατεύθυνση προς τους φοίνικες της λεωφόρου Ποσειδώνος, θα απολαύσεις μια όμορφη βόλτα δίπλα στο νερό, μέχρι που σχεδόν ανεπαίσθητα θα βρεθείς κι εσύ να «εκβάλλεις» στη θάλασσα.
Αν, πάλι, αναζητάς λίγη περισσότερη κίνηση, συνέχισε προς τη Μαρίνα Φλοίσβου, κάνε μια στάση στον Πύργο Δεσπόζιτου-Κουλούρα και, διασχίζοντας το παραλιακό μέτωπο, θα καταλήξεις στο Τροκαντερό.
Μπορεί να είναι και η αθηναϊκή γειτονιά με τα περισσότερα ονόματα. Από το πώς την λέει κανείς μπορείς εύκολα να μαντέψεις την ηλικία του (ή την καταγωγή των παππούδων του): Ατταλιώτικα, από τους πρόσφυγες που ήρθαν από την Αττάλεια και εγκαταστάθηκαν εδώ. Ασύρματος, από τις εγκαταστάσεις ασυρμάτου του Πολεμικού Ναυτικού που καταστράφηκαν στα Δεκεμβριανά. Τα Πέτρινα, από τα σπιτάκια που χτίστηκαν με πρωτοβουλία της βασίλισσας Φρειδερίκης για την μετεγκατάσταση των προσφύγων. Συνοικία το Όνειρο, από την θρυλική ταινία του Αλέκου Αλεξανδράκη, που γυρίστηκε εδώ προτού χτιστούν τα Πέτρινα, όταν τα σπίτια της γειτονιάς ήταν ακόμα ξύλινες παράγκες.
Ασβεστωμένοι μαντρότοιχοι, καταπράσινες αυλές, βουκαμβίλιες που ξεχειλίζουν πάνω από τις αυλόπορτες σκορπίζοντας τα ροζ άνθη τους στο οδόστρωμα, μικρά ξέφωτα που δίνουν τη θέση τους σε χωμάτινα μονοπάτια και πέτρινα σπίτια, διώροφα ή χαμηλά, με περιποιημένους κήπους, συνθέτουν ένα σκηνικό που δύσκολα πιστεύεις ότι βρίσκεται στην καρδιά της Αθήνας.
Στον χάρτη θα τη βρεις λίγο ψηλότερα από την αγαπημένη οδό Τρώων, εκεί όπου συγκεντρώνονται μερικά από τα καλύτερα ταβερνάκια, μεζεδοπωλεία και μπαρ των Πετραλώνων. Κι αν αναρωτιέσαι από ποιο σημείο αξίζει να ξεκινήσεις τη βόλτα σου, βάλε πρώτες στη διαδρομή σου την Ξενοφίλου, την Κριτολαΐου και τη Χρυσανθακοπούλου, τρεις από τους πιο όμορφους δρόμους και πεζόδρομους μιας από τις πιο όμορφες αθηναϊκές γειτονιές.
Περισσότερα εδώ
Η «από κει» πλευρά του λιμανιού, όχι προς το κέντρο, προς την αντίθετη κατεύθυνση. Η ιδιαίτερη πατρίδα του ρεμπέτικου, συνοικία προσφυγική, πρώην παραγκούπολη, νυν αστικό τοπίο στα πιο βιομηχανικά του που έχει πρωταγωνιστήσει ουκ ολίγες φορές στον φωτογραφικό φακό του Γιώργου Λάνθιμου με πρωταγωνίστρια την Έμμα Στόουν βεβαίως, βεβαίως.
Εδώ θα βρεις και τα Λιπάσματα το πιο γοητευτικό βιομηχανικό πάρκο της πρωτεύουσας φτιαγμένο στο παλιό εργοστάσιο Λιπασμάτων που στέκι ακόμη μισογκρεμισμένο και πρωταγωνιστεί σε μπόλικες φωτογραφικές urban καμπάνιες δικαίως.
Ο Πολυχώρος Λιπασμάτων στη Δραπετσώνα είναι από εκείνα τα μέρη που άλλαξαν ολοκληρωτικά την εικόνα της πόλης τα τελευταία χρόνια. Η ανάπλαση μιας περιοχής που για δεκαετίες παρέμενε εγκαταλελειμμένη έδωσε ζωή στον παλιό βιομηχανικό χώρο, μετατρέποντάς τον σε ένα μεγάλο παραθαλάσσιο πάρκο, ιδανικό για βόλτα, σε απόσταση αναπνοής από το λιμάνι του Πειραιά.
Σήμερα ο χώρος διαθέτει δύο μικρά ανοιχτά θέατρα, μεγάλες εκτάσεις όπου φιλοξενούνται συναυλίες και μουσικά φεστιβάλ –πριν 2-3 χρόνια πραγματοποιήθηκε εκεί το Schoolwave–, γήπεδα beach volley, ποδηλατόδρομο, υπαίθριο γυμναστήριο, καντίνες και πολλές ακόμη αφορμές για μια στάση. Η διαδρομή δίπλα στη θάλασσα είναι ιδιαίτερα όμορφη τις απογευματινές ώρες, όταν το ηλιοβασίλεμα βάφει το βιομηχανικό τοπίο με κινηματογραφικά χρώματα.
Τα φουγάρα και τα εγκαταλελειμμένα εργοστάσια δημιουργούν μια ιδιαίτερη αντίθεση με τη θάλασσα, ενώ το συνεχές πέρασμα των πλοίων της γραμμής συμπληρώνει μια πολύ όμορφη απογευματινή βόλτα που δύσκολα συναντάς αλλού στην Αθήνα.
Για τους περισσότερους Αθηναίους το Μετς ταυτίζεται με δύο δρόμους. Από τη μία η επιβλητική Μάρκου Μουσούρου, με τα κομψά νεοκλασικά της, κι από την άλλη η πιο διακριτική, καταπράσινη Αναπαύσεως, το όνομα της οποίας αποκαλύπτει και τον προορισμό της: το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών. Αν δεν σε αποθαρρύνουν οι προλήψεις, αξίζει να το επισκεφθείς· πρόκειται για τη μεγαλύτερη υπαίθρια και δωρεάν γλυπτοθήκη της πόλης.
Στο ενδιάμεσο των δύο δρόμων, στις πλαγιές του λόφου Λογγίνου, ξεδιπλώνεται ένα μικρό δίκτυο από στενά, ήσυχους πεζόδρομους και πέτρινα σκαλάκια που σε κάνουν να θέλεις να χαθείς χωρίς συγκεκριμένο προορισμό. Είτε ανηφορίζεις είτε κατηφορίζεις –ανάλογα με τη διαδρομή που διάλεξες ή, αν προτιμάς, με το πόσο αισιόδοξα βλέπεις τα πράγματα– κάθε λίγα μέτρα θα ανακαλύπτεις και μια καινούργια λεπτομέρεια.
Ένα μαρμάρινο ψηφιδωτό ενσωματωμένο στο πλακόστρωτο, γλάστρες με ελιές στολισμένες με κατακόκκινα χάρτινα αστέρια, ένα παιδικό ποδήλατο που μοιάζει να αιωρείται από ένα μπαλκόνι. Λίγο παρακάτω, ένα παγκάκι σε προσκαλεί να σταματήσεις για λίγο, να χαζέψεις την Ακρόπολη που ξεπροβάλλει ξανά ανάμεσα στα σπίτια, τις στήλες του Ναού του Ολυμπίου Διός πίσω από τις φυλλωσιές ή δύο γειτόνισσες που ανταλλάσσουν μια καλημέρα έξω από τον φούρνο.
Το Μετς ήταν ανέκαθεν, και παραμένει, μια αυθεντική γειτονιά. Και δεν είναι πολλές οι συνοικίες του κέντρου της Αθήνας που μπορούν να καμαρώνουν για το δικό τους καταπράσινο πάρκο. Από τον όμορφο πεζόδρομο της Λογγίνου ξεκινούν σε διάφορα σημεία πέτρινα σκαλιά που οδηγούν στην κορυφή του λόφου, όπου το αστικό τοπίο δίνει σταδιακά τη θέση του σε χωμάτινα μονοπάτια.
Ο λόφος Λογγίνου αποτελεί, άλλωστε, τη φυσική συνέχεια του λόφου του Αρδηττού και μπορεί να κλείσει ιδανικά την καλοκαιρινή απογευματινο-βραδινή βόλτα σου ατενίζοντας ένα από τα πιο όμορφα αττικά ηλιοβασιλέματα.
