Γιατί αγαπάμε τόσο τα θερινά σινεμά;

Στη λίστα με όλα τα υπέροχα πράγματα που κάνουν το αθηναϊκό καλοκαίρι μοναδικό (όσο και αν γκρινιάζουμε για τις θερμοκρασίες του) τα θερινά σινεμά κατέχουν σταθερά μια από τις πρώτες θέσεις. Πάμε να μετρήσουμε τους λόγους για τους οποίους συμβαίνει αυτό.

Για την μοναδική τους σχέση με τον αθηναϊκό ουρανό και τα αστέρια του, όσο λιγοστά και αν είναι –ίσως, για την ακρίβεια, να είναι ακριβώς η σπανιότητά τους που μας κάνει να τα παρατηρούμε κάθε φορά.

Για το πράσινο, τα δεντράκια τους, τα γλαστράκια τους, τη δροσιά και τις φυλλωσιές τους, που τόσο σπανίζουν όλα τους σε αυτή την πόλη.

Γιατί, αν δεν υπήρχαν, θα έπρεπε να κλειστείς μέσα το καλοκαίρι για να δεις ταινίες. Και ποιος θέλει να κλείνεται μέσα καλοκαιριάτικα; Δεν θα βλέπαμε ταινίες.

Γιατί η έξοδος σε θερινό σινεμά είναι εμπειρία, πολύ περισσότερο από την αντίστοιχη χειμερινή. Δεν είναι απλά «πάμε να δούμε μια ταινία». Είναι κατάσταση.

…Γεγονός που αποδεικνύεται (και) από το ότι πρώτα λες «πάμε κανά θερινό το βράδυ;» και μετά κοιτάς τι ταινίες παίζονται.

Όσοι από εμάς κοιτάμε δηλαδή: Κάποιοι απλά κατεβαίνουμε στο θερινό της γειτονιάς μας, και μαθαίνουμε εκεί επιτόπου τι θα δούμε. Δεν έχει και φοβερή σημασία άλλωστε.

Για την φοβερή θέα πολλών θερινών κινηματογράφων στη φωτισμένη Ακρόπολη, τις κατακόκκινες καμινάδες της Τεχνόπολης, και άλλες μαγικές γωνιές της Αθήνας.

Για τα κυλικεία τους, που σερβίρουν πέρα από τα κλασικά ποπκόρν και τις παγωμένες μπύρες, πράγματα ιδιαίτερα σαν τα χειροποίητα γλυκά του κουταλιού, τις τυρόπιτες-σήμα κατατεθέν και τις σπιτικές βυσσινάδες.

Γιατί λίγες αστικές συνήθειες έχουν υμνηθεί τόσο σε τέχνες και τραγούδια.

…Κι ας μην έχουν πια σχεδόν καθόλου αρώματα από αγιοκλήματα και γιασεμιά.

Για την καθησυχαστική αίσθηση της χρονικής συνέχειας που έχουν όλες οι υπεραιωνόβιες παραδόσεις της μικρής, μεγάλης μας πόλης. Κάνει θαύματα στο γαλήνεμα της ψυχής, και μετράει πολύ περισσότερο από την (συχνά μελαγχολική) νοσταλγία.

Όλες οι Ταινίες

Όλες οι Αίθουσες