Φτάσαμε 40 για να δούμε τους Limp Bizkit στην Ελλάδα και ακόμα πονάει η μέση μας

Άργησαν πολύ να έρθουν στην Ελλάδα οι Limp Bizkit. Τόσο πολύ, που για αρκετούς το χθεσινό live στο Release Athens έμοιαζε σαν ψέμα όταν ανακοινώθηκε. Για χρόνια, το όνομά τους έπαιζε σε wish lists και σε κουβέντες φεστιβαλικών απωθημένων, όπως ακριβώς έπαιζε και στα Discman μας όταν πηγαίναμε Γυμνάσιο.

Το βράδυ της Δευτέρας 15 Ιουνίου, όμως, όλα μπήκαν στη θέση τους και η Πλατεία Νερού έγινε το επίκεντρο μιας διαγενειακής μάζωξης.

View this post on Instagram

A post shared by Release Athens Festival (@release_athens)

Από τη μία έβλεπες ανθρώπους που κουβαλούσαν μέσα τους τα 00s, το MTV, τα φαρδιά παντελόνια, τα ανάποδα καπέλα, τα CD που είχαν λιώσει στο repeat. Τους σημερινούς σαραντάρηδες δηλαδή.

Όμως υπήρχαν και πολλοί νεότεροι, παιδιά που έμαθαν τους Limp Bizkit μέσα από memes, TikTok, playlists και την νοσταλγική επιστροφή της αισθητικής των αρχών της χιλιετίας. Κι όταν έσκασε το πρώτο riff, όλες αυτές οι γενιές έγιναν μια λάβα ενέργειας που συντάραξε το Φάληρο.

Οι Limp Bizkit σε πλήρη σύνθεση, όπως παλιά, πλην του αδικοχαμένου μπασίστα Sam Rivers, ανέβηκαν στη σκηνή σαν να μην είχαν να αποδείξουν τίποτα και, ακριβώς γι’ αυτό, τα απέδειξαν όλα. Ο Fred Durst, με το γνωστό του μείγμα πρόζας και αλητείας, δεν προσπάθησε να παίξει τον σοβαρό βετεράνο του rock.

Ενορχήστρωσε εν πλήρει γνώσει του ένα πανδαιμόνιο από χοροπηδητό, κοπάνημα αυχένα και moshpit. Δίπλα του, ο κιθαρίστας Wes Borland, αυτό το αλλόκοτο, σχεδόν εξωγήινο σκηνικό πλάσμα, λειτούργησε ως αντίβαρο στην καρτουνίστικη ενέργεια του Durst, ντυμένος με ένα επιβλητικό μαύρο κουστούμι και μια ολοκαίνουργια μάσκα με κάτι σαν λοφίο.

Το ξεκίνημα με Just Like This και 9 Teen 90 Nine (πού το θυμήθηκαν;) λειτούργησε σαν προθέρμανση για να σπάσουνε κορμιά με το Break Stuff. Υπάρχουν τραγούδια που, όσο κι αν περάσουν τα χρόνια, παραμένουν επίκαιρα και το Break Stuff είναι ένα από αυτά. Το riff ξεκινά, ο Durst φτύνει το “It's just one of those days” κι όλοι ξέρουν ακριβώς τι πρέπει να κάνουν.

Από εκεί και πέρα, το set ήταν χτισμένο σαν best of, χωρίς ιδιαίτερες εκπλήξεις. Το Hot Dog, με το κλείσιμο του ματιού στο riff του Master of Puppets στην εισαγωγή, το My Generation που ξαναθύμισε πόσο εύστοχα η μπάντα είχε κάποτε πιάσει τον παλμό μιας γενιάς που ήθελε να φωνάξει χωρίς απαραίτητα να εξηγήσει γιατί και φυσικά το Nookie που έγινε αναμενόμενα sing-along.

Την ίδια στιγμή στο γιγαντιαίο video wall πίσω από την μπάντα έβγαιναν οι στίχοι των κομματιών καλώντας τον κόσμο να επιδοθεί στο δικό του καραόκε, όχι πως τους είχε ανάγκη βέβαια, μιας και μικροί και μεγάλοι τους είχαν ήδη αποστηθίσει.

Το Full Nelson, με τη συμμετοχή δύο κοριτσιών από το κοινό στη σκηνή λειτούργησε σαν ωραία γέφυρα για το Gold Cobra και το Eat You Alive, τα οποία θύμισαν πως η μπάντα έχει κι άλλα πυρομαχικά πέρα από τα προφανή. Το Rollin’ (Air Raid Vehicle) έκανε αυτό ακριβώς που περιμένεις από το Rollin’, και κάπου στη μέση αυτού του πανικού, το Boiler και το Behind Blue Eyes έδωσαν τις απαραίτητες ανάσες.

Στο My Way η νοσταλγία χτύπησε (ξανά) κόκκινο, ενώ το Take a Look Around έφερε κινηματογραφική ένταση με Tom Cruise στο video wall και ένα από τα πιο δυνατά late set ξεσπάσματα της βραδιάς. Κι εκεί που θα μπορούσε κανείς να πει ότι το πράγμα είχε ήδη κλείσει τον κύκλο του, οι Limp Bizkit επέστρεψαν στο Break Stuff για δεύτερη φορά.

Το συνηθίζουν αυτό, αν και κατά την ταπεινή μας γνώμη είναι αχρείαστο. Γιατί να παίξεις δύο φορές ένα κομμάτι σε συναυλία, όσο καλό και αν είναι και να μη δώσεις χώρο για κάποιο άλλο στο σετ;

Τελοσπάντων. Το κοινό, προφανώς, δεν είχε καμία αντίρρηση, οπότε όλα καλά. Πάλι moshpit, και φιλάκια, πάμε σπίτια μας με αυχενικό και οσφυαλγία.

Στο κομμάτι της διοργάνωσης, αξίζουν συγχαρητήρια στην Fuzz Productions για την διαχείριση ενός τόσο μεγάλου όγκου θαυμαστών, κάποιοι μιλούν για παραπάνω από 25.000, χωρίς ιδιαίτερες καθυστερήσεις στην είσοδο, ούτε στα μπαρ.

Επίσης μπράβο για τις τιμές στις μπίρες, στα 4€ αν έπαιρνες τετράδα. Να τα βλέπουν αυτά όσοι χρεώνουν αλόγιστα το πιο πολύτιμο αγαθό μιας συναυλίας αναγκάζοντας τον κοσμάκη να παραμένει νηφάλιος λόγω μπάτζετ.

Μοναδικό μελανό σημείο η ουρά στις τουαλέτες, οι οποίες φέτος σαν να μετακόμισαν σε άλλο σημείο το οποίο δεν ήταν εύκολα προσβάσιμο με αποτέλεσμα να επικρατεί ένας μίνι πανικός.