InnerWish: «Απλά γράφουμε και προχωράμε, χωρίς ντε και καλά να ακουστεί κάπως ένα τραγούδι. Όπως μας βγει»

Έναν χρόνο ακριβώς μετά την τελευταία τους εμφάνιση στην Αθήνα, οι INNERWISH ανεβαίνουν στη σκηνή του Fuzz Club, το Σάββατο 28 Νοεμβρίου 2026!

Μία από τις σημαντικότερες μπάντες του ελληνικού heavy metal, με 30 χρόνια συνεχούς πορείας, γιορτάζει τα 10 χρόνια από την κυκλοφορία του πέμπτου άλμπουμ της, “InnerWish”, παρουσιάζοντάς το εξ ολοκλήρου, μαζί φυσικά με επιλεγμένα τραγούδια από ολόκληρη τη δισκογραφία της.

Eμείς δεν χάσαμε ευκαιρία και μιλήσαμε για τα καθέκαστα του λάιβ με τον ντράμερ των InnerWish, Φραγκίσκο Σαμοΐλη. 

Το “InnerWish” συμπληρώνει φέτος δέκα χρόνια ζωής και θα το παρουσιάσετε ολόκληρο στο Fuzz. Όταν επιστρέφετε σήμερα σε αυτόν τον δίσκο, τι ακούτε διαφορετικά σε σχέση με την εποχή που τον γράφατε και κυκλοφορούσε;

Καλησπέρα σας! Και ευχαριστούμε, με την ευκαιρία, για τη συνέντευξη!

Η αλήθεια είναι πως δεν ακούμε κάτι ιδιαίτερα διαφορετικά σε σχέση με εκείνη την εποχή. Κάτα κάποιο τρόπο, η μουσική κατάσταση που βρισκόμασταν τότε, είναι παρόμοια με αυτήν που είμαστε σήμερα. Και νιώθουμε απολύτως καλά με αυτό το άλμπουμ.

Και ίσως αυτό είναι ένας λόγος που πήγε τόσο καλά, αγαπήθηκε και από τον κόσμο, αλλά και από εμάς. Και ο διάδοχός του, το “Ash of eternal flame”, ήταν σε αυτά τα μονοπάτια επίσης. Κάτι ελάχιστα, πάντα μπορείς και θες να αλλάξεις, αλλά νομίζω πως το “InnerWish” είναι από εκείνα τα άλμπουμ που δεν θα αλλάζαμε σχεδόν τίποτα. Πάντα μιλώντας για το προσωπικό μας γούστο.

Υπάρχουν τραγούδια του “InnerWish” που παίζετε εδώ και χρόνια, αλλά και κομμάτια που θα παρουσιαστούν ζωντανά για πρώτη φορά. Υπάρχει κάποιο από αυτά που περιμένετε με μεγαλύτερη ανυπομονησία να ακούσετε μαζί με το κοινό;

Λίγο πολύ, όλοι στη μπάντα έχουμε κάποια πιο «αγαπημένα» ας πούμε τραγούδια σε κάθε δίσκο. Σίγουρα αυτά που παίζουμε ούτως ή άλλως συνήθως στα live μας, είναι τα πιο «κοινά αγαπημένα» ας πούμε.

Προσωπικά μιλώντας, θέλω το “Sins of the past”, που μου άρεσε πάντα πάρα πολύ και θα πω και το “Cross the line” για να ξεκουραστώ… χαχαχα Υπάρχει και το “Broken” που έχει να παιχτεί καμιά δεκαριά χρόνια και το αγαπάω! Απλά δεν πιάνεται στην κατηγορία «πρώτη φορά».

Το “InnerWish” θεωρείται από πολλούς ένας σταθμός όχι μόνο στη δική σας δισκογραφία αλλά και στην ελληνική power metal σκηνή. Όταν ένας δίσκος αποκτά μια τέτοια θέση με τα χρόνια, λειτουργεί περισσότερο ως κίνητρο ή ως βάρος για μια μπάντα που συνεχίζει να δημιουργεί;

Θα ήταν βάρος ίσως αν το βλέπαμε έτσι. Δεν είμαστε εμείς αυτοί που θα πούμε αν ένας δίσκος μας είναι σταθμός για την ελληνική power metal σκηνή. Για τη δισκογραφία μας, ναι, μπορούμε να πούμε ότι θέλουμε νομίζω… χαχα Και για τη δισκογραφία μας είναι ίσως ο σημαντικότερος δίσκος μας και σταθμός.

Το βλέπουμε σαν κίνητρο βασικά. Το να βγάλεις κι άλλες δουλειές αντίστοιχες ή ισάξιες με αυτό. Νομίζω το “Ash of eternal flame” είναι σε αυτό το πλαίσιο (το αν είναι λίγο ανώτερο, λίγο κατώτερο κλπ, είναι θέμα γούστου του καθενός) και με αυτήν τη λογική έχουμε αρχίσει να γράφουμε τα νέα μας τραγούδια.

Αν όμως θεωρείται σταθμός για την ελληνική power metal σκηνή, μας γεμίζει περηφάνια εννοείται! Γιατί μιλάμε για μία σκηνή που έχει βγάλει δισκάρες ανά τα χρόνια και έρχονται κι άλλες από διάφορες μπάντες. Απλά στο κομμάτι της δημιουργίας, το μόνο που σκεφτόμαστε, ειλικρινά, είναι να μας αρέσει πολύ αυτό που γράφουμε. Το αν θα είναι έτσι ή αλλιώς, αν θα μοιάζει με το Χ δίσκο ή τον Ψ, δεν το κοιτάμε καν. Κάθε νέο κομμάτι, κάθε άλμπουμ, είναι μία νέα ιστορία.

Από το “Waiting for the Dawn” του 1998 μέχρι το “Ash of Eternal Flame” του 2024, οι INNERWISH έχουν περάσει από διαφορετικές φάσεις, αλλαγές και μουσικές κατευθύνσεις. Κοιτάζοντας πίσω σε αυτά τα 30 χρόνια, ποιο στοιχείο θεωρείτε ότι έχει παραμείνει πραγματικά αναλλοίωτο;

Νομίζω η μελωδία. Το Α και το Ω στη μουσική μας είναι η μελωδία. Είτε αυτή είναι στα φωνητικά, είτε στις κιθάρες, είτε εκφράζεται μέσω χορωδιών ή πλήκτρων, η μελωδία είναι πάντα εκεί.

Και επειδή αυτά τα 30 χρόνια έχουν αλλάξει πολύ συνθετικά τη μπάντα, και θέλω να πιστεύω ότι την έχουν εξελίξει, ότι στυλ και αν παίζουμε σε κάθε κομμάτι, ότι ύφος και αν έχει, πιο βαρύ, πιο ρυθμικό, πιο heavy, πιο power, πιο συμφωνικό, ότι θες, η μελωδία είναι πάντα εκεί.

Το “Ash of Eternal Flame” ήρθε αρκετά χρόνια μετά το “InnerWish” και έτυχε πολύ θερμής υποδοχής. Πόσο διαφορετικός ήταν ο τρόπος με τον οποίο προσεγγίσατε τη δημιουργία του σε σχέση με έναν δίσκο όπως το “InnerWish”;

Βασικά την προσεγγίσαμε με τον ακριβώς ίδιο τρόπο: Γράφαμε ότι μας έβγαινε, το δουλεύαμε ως εκεί που μπορούσαμε και αν μας άρεσε πολύ, το κρατάγαμε. Πετάξαμε πολλά τραγούδια που απλά δεν μας έκαναν. Ναι, μας άρεσε το λίγο πιο συμφωνικό σε σημεία, το λίγο πιο heavy, πιο μοντέρνο, η ποικιλία που υπήρξε στο “InnerWish”, αλλά δεν τα ακολουθήσαμε όλα αυτά επιτηδευμένα.

Απλά μας έβγαινε με πλήρη φυσικότητα και στο “Ash of eternal flame”. Σαν να κούμπωσαν οι επιρροές όλων μας και ο καθένας με το ποσοστό που του αναλογούσε, έβαζε αυτό το λιθαράκι. Αλλά μοιάζει σαν να είναι στον αυτόματο πλέον! Απλά γράφουμε και προχωράμε, χωρίς το «ντε και καλά» να ακουστεί κάπως ένα τραγούδι. Όπως μας βγει.

Έχετε ζήσει από πρώτο χέρι την εξέλιξη της ελληνικής metal σκηνής, από τα μέσα των ’90s μέχρι σήμερα. Τι έχει αλλάξει περισσότερο όλα αυτά τα χρόνια στον τρόπο με τον οποίο μια ελληνική μπάντα μπορεί να σταθεί και να ακουστεί εκτός συνόρων;

Το βασικότερο όλων είναι η τεχνολογία. Σε πολλούς παράλληλους τομείς. Από την άντληση πληροφοριών για όργανα, στούντιο, ενορχήστρωση, ηχογράφηση (πράγματα που ήταν τόσο δυσκολότερα στα 90s), κάτι που φέρνει ανθρώπους με τεχνογνωσία πλέον, ηχολήπτες, βιντεολήπτες, παραγωγούς, οι οποίοι ξέρουν τι να κάνουν για μία metal μπάντα, ως την εμφάνιση της μπάντας στη σκηνή και την προώθηση του υλικού.

Άπειρες οι πηγές όπου μπορούν οι μουσικοί να μάθουν πράγματα και να βελτιωθούν και για αυτό βλέπεις συνέχεια ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΑ ταλέντα να ξεπηδάνε, ειδικά στη νεότερη γενιά! Φανταστικοί! Τα social (αν και δεν τα αγαπάω) είναι αναγκαίο κακό και καλό μαζί. Καλό φυσικά γιατί μία μπάντα πλέον έχει πολλές περισσότερες πιθανότητες να ακουστεί (πάντα σε ένα βαθμό) από ότι παλιότερα και μπορεί να προωθήσει τη δουλειά της σε πολλά παράλληλα κανάλια, κάτι που δεν υπήρχε παλιότερα.

Κακό, γιατί νομίζω ότι αυτή η μουσική γίνεται όλο και περισσότερο πιο pop σε νοοτροπία μερικές φορές, ακριβώς εξαιτίας των social. Αρχίζει και έχει περσόνες των social και όχι καθαρά μουσικούς, patterns που πρέπει να ακολουθείς για να δειχτείς και καλά κλπ. Αλλά σημεία των καιρών. Τίποτα δεν είναι κακό από μόνο του, η χρήση το κάνει. Go with the flow όσο μπορείς. 😊

Η συναυλία στο Fuzz έχει και μια ιδιαίτερη σύμπραξη, αφού για πρώτη φορά θα μοιραστείτε τη σκηνή με τους WARDRUM. Τι σημαίνει για εσάς αυτή η συνάντηση δύο ελληνικών metal συγκροτημάτων με κοινή ιστορία, αλλά διαφορετική διαδρομή, και τι να περιμένουμε από τη συγκεκριμένη βραδιά;

Αυτό το θέλαμε πολύ για πολλά χρόνια και οι δύο μπάντες! Δεν είναι η πρώτη φορά που υπήρξε η κουβέντα να παίξουμε παρέα, απλά είναι επιτέλους, η πρώτη φορά που θα γίνει! Οι WARDRUM είναι μία φανταστική μπάντα, με υπερ-ταλαντούχους μουσικούς και πολλά σπουδαία τραγούδια.

Υπάρχει αμφότερος σεβασμός και θαυμασμός και να περιμένετε απλά μία βραδιά με ΠΟΛΥ μουσική φυσικά, από δύο μπάντες που θα δώσουν το 101% για να είναι όλα όσο πιο υπέροχα γίνεται να είναι! Η μελωδία είναι το σίγουρο πως δεν θα λείψει αφού και οι WARDRUM έχουν τις δικές τους εξαιρετικές μελωδίες.