Γυρνάμε τον χρόνο πίσω στις δεκαετίες του 1990 και του 2000 και θυμόμαστε όλες τις λάθος ατάκες με τις οποίες φλερτάραμε πριν μπούμε στην εποχή των dating apps και των social media
γράφει:
Η τέχνη του φλερτ αποτελούσε πάντα έναν ζωντανό οργανισμό που εξελίσσεται παράλληλα με την κοινωνία, την τεχνολογία και τα εκάστοτε πολιτισμικά πρότυπα για αυτό καλό είναι να αφήσεις στις άκρη μηδενιστικά σχόλια και μπούμερ μπαρμπάδικα αστεία πριν θυμηθείς πως φλέρταρες στα νιάτα σου.
Αν γυρίσεις τον χρόνο πίσω, στις δεκαετίες τoυ ’90 και του 2000 θα συνειδητοποιήσεις ότι ο τρόπος που προσεγγίζαμε το πιθανό – κι ελπίζουμε όχι σκοτεινό- αντικείμενο του πόθου μας διέφερε ριζικά από τη σημερινή ψηφιακή πραγματικότητα των dating apps και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.
Τότε βλέπεις, έπρεπε να εκτεθείς και να αναμετρηθείς πρόσωπο με πρόσωπο με αυτή/ον που σου άρεσε δίχως να κρύβεσαι πίσω από την ασφάλεια του κινητού ή του λάπτοπ σου. Για χάρη ενός ατελέσφορου ή ενός παντοτινού έρωτα είχαμε πιεί εκατομμύρια κι είχαμε επιστρατεύσει πολλές λάθος κι αμήχανες ατάκες για να σπάσει ο πάγος.
Με την έλευση της νέας χιλιετίας και την έκρηξη της mainstream κουλτούρας των κλαμπ στην παραλιακή, το φλερτ απέκτησε μια πιο επιθετική, δήθεν κοσμοπολίτικη και γεμάτη αυτοπεποίθηση χροιά, η οποία όμως συχνά άγγιζε τα όρια της αγένειας.
Ήταν η εποχή που οι ατάκες έγιναν πιο άμεσες αλλά και πιο κλισέ, με κυρίαρχη τη γνωστή ερώτηση για το αν σε ξέρω από κάπου ή αν έχουμε συναντηθεί κάπου στο παρελθόν.
Αυτή η προσπάθεια να δημιουργηθεί μια ψεύτικη αίσθηση οικειότητας ήταν το πιο σύντομο ανέκδοτο στα αυστηρά face control των μεγάλων μαγαζιών, καθώς όλοι γνώριζαν ότι επρόκειτο για ένα φτηνό τέχνασμα προκειμένου να ξεκινήσει μια συζήτηση.
Επίσης, οι ατάκες που αφορούσαν το ζώδιο ή τη συμβατότητα των άστρων, αν και χρησιμοποιούνταν κατά κόρον για να σπάσει ο πάγος, συνήθως οδηγούσαν σε έναν τοίχο αδιαφορίας, καθώς μαρτυρούσαν μια απεγνωσμένη προσπάθεια εύρεσης κοινού εδάφους που μόνο κλαυσίγελο έφερνε ως αποτέλεσμα.
Σήμερα, κοιτάζοντας πίσω σε εκείνες τις νύχτες του ξενυχτιού και της υπερβολής, μπορείς να γελάσεις ελεύθερα με τα λάθη του παρελθόντος και ίσως να εκτιμήσεις την εξέλιξη των κοινωνικών σχέσεων.
Αν και η εποχή των οθονών έχει τις δικές της μεγάλες προκλήσεις, η αποκαθήλωση αυτών των ξεπερασμένων και κιτς στερεοτύπων του φλερτ αποτελεί ένα θετικό βήμα προς μια πιο ισότιμη και αυθεντική επικοινωνία.
Η νοσταλγία για τα χρόνια εκείνα παραμένει ζωντανή, κι ας ήταν οι ατάκες μας ημιαποτυχημένες τουλάχιστον, γιατί μεγαλώνοντας θέλοντας και μη βουτάμε στο πηγάδι των αναμνήσεων των νιάτων μας με μια γλυκιά θύμηση.
Τιμής ένεκεν λοιπόν θα βουτήξουμε και πάλι στο πηγάδι της νοσταλγίας φέρνοντας στην επιφάνεια κάποιες από τις πιο κλισέ και λάθος ατάκες με τις οποίες φλερτάραμε όταν είχαμε ακόμα δραχμές.
«Πόνεσες καθόλου όταν έπεσες από τον ουρανό, άγγελέ μου;»
«Έχεις μήπως έναν χάρτη; Γιατί χάθηκα μέσα στα μάτια σου.»
«Ο πατέρας σου πρέπει να είναι κλέφτης... Γιατί έκλεψε όλα τα αστέρια από τον ουρανό και τα έβαλε στα μάτια σου.»
«Αν ήσουν δάκρυ, δεν θα έκλαιγα ποτέ για να μη σε χάσω.»
Αμφότερες οι παραπάνω ατάκες πατούσαν στην ανεπτυγμένη ποιητική διάθεση των 90s η οποία θα έκανε τον Δεγαμινιώτη, τον David Aβραμίδη και τους επίδοξους Κοέλιους που κατέκλυσαν τις οθόνες μας κατά την αυγή των social media να κοκκινίσουν από ντροπή που δεν τα είπαν πρώτοι.
«Συγγνώμη, σου έπεσε κάτι... Το σαγόνι μου!»
«Πιστεύεις στον έρωτα με πρώτη ματιά, ή να ξαναπεράσω;»
«Τι ζώδιο είσαι; Γιατί νιώθω ότι οι πλανήτες μας ευθυγραμμίζονται απόψε.»
«Αν η ομορφιά ήταν έγκλημα, θα είχες φάει ισόβια.»
Εδώ έχουμε να κάνουμε με πιο χύμα φλερταδόρους κι ατακαδόρους, απόγονους του Στάθη Ψάλτη και των έτερων κινηματογραφικών καμακίων που μεγαλούργησαν κατά την τιμημένη περίοδο της βιντεοκασέτας δημιουργώντας ολόκληρη σκηνή ακολούθουν.
«Συγγνώμη, ξέρεις πόσο ζυγίζει μια πολική αρκούδα; Αρκετά για να σπάσει τον πάγο ανάμεσά μας!»
«-Χορεύουμε; -Έχω γκόμενο. -Δεν πειράζει, δεν ζηλεύω»
«Ελπίζω να ξέρεις από πρώτες βοήθειες, γιατί μου έκοψες την ανάσα.»
«Μήπως είσαι κουρασμένη; Γιατί όλη νύχτα γυρίζεις μες στο μυαλό μου.»
Συνεχίζουμε ακάθεκτοι το ταξίδι στον χρόνο με ατάκες βγαλμένες από σκετσάκια των ΑΜΑΝ. Εξυπνακίστικα με κορύφωση ανεκδότου είχαν μια κάποια πέραση στις πιο χαβαλετζίδικες περιπτώσεις χαρακτήρων όμως έφταναν και περίσσευαν για να μπεις μια για πάντα στη μαύρη λίστα πολλών από τις καψούρες σου
«Ωραίο φόρεμα... Θα έδειχνε τέλεια στο πάτωμα του δωματίου μου.»
«Ξέρεις, είμαι πολύ καλός στο κρυφτό, αλλά εσένα ήταν αδύνατον να μη σε προσέξω.»
«Μοιάζεις πάρα πολύ με την επόμενη κοπέλα μου.»
«Τα μάτια σου είναι σαν τη θάλασσα... Κι εγώ δεν ξέρω κολύμπι.»
«Μου δίνεις μια φωτογραφία σου; Θέλω να δείξω στον Άγιο Βασίλη τι θέλω για δώρο.»
«Μήπως είσαι μάγισσα; Γιατί με το που σε είδα, εξαφανίστηκαν όλοι οι άλλοι γύρω μου.»
Τελευταίες και χειρότερες έμειναν οι all time classic αποτυχημένες ατάκες που κάπως, κάπου, κάποτε είχες ακούσει από κάποιον και σκέφτηκες ότι θα ήταν καλή ιδέα να τις χρησιμοποιήσεις κι εσύ παρότι μέσα σου γνώριζες ότι έμοιαζαν με τα μυνηματάκια που έστελναν στον Αστυνόμο Σαΐνη. Οδηγούσαν με μαθηματική ακρίβεια στην αυτοκαταστροφή.
