Μήπως να εκτιμήσουμε περισσότερο τους πρήχτες φίλους μας;

Σε μια εποχή που η επικοινωνία ακόμα και με τους πιο στενούς σου φίλους θα γίνει στέλνοντας αστεία βίντεο, και μάλιστα ούτε καν φρέσκα αστεία βίντεο αλλά ρεμίξ του ίδιου αστείου που κάνετε τις τελευταίες εβδομάδες, μήπως εκείνος ο ενοχλητικός φίλος στο γκρουπ τσατ που προτείνει όλη την ώρα να κάνετε πράγματα αξίζει περισσότερη προσοχή;

Σε μια εποχή που οι διαπροσωπικές σχέσεις αντιμετωπίζουν τόσα πολλά προβλήματα και είναι πλέον ευσεβής πόθος να βρεις τον άνθρωπό σου και να τρώτε πίτσες μπροστά στην τιβί για να μην σας ξαναδεί κόσμος, μήπως να ξανακοιτάξετε εκείνη την πρόταση για να πάτε να φάτε πίτσες με άλλα τέσσερα άτομα που, οκέι, τα χωνεύετε, δεν κόβετε και φλέβα, αλλά τα χωνεύετε λιγάκι;

Οι πρήχτες φίλοι σου είναι εκείνοι που προτείνουν πράγματα κι εσύ λες «Θα δούμε» επειδή έχεις συνηθίσει τον καναπέ σου, ή επειδή αυτοί οι φίλοι δεν είναι πλέον στο τοπ των επιλογών σου για να κάνεις πράγματα. Οι προτάσεις τους μπορεί να είναι από τρελές μέχρι αδιανόητα βαρετές, αλλά σίγουρα πάλι δεν είναι στο τοπ σου. Ή μπορεί να ήταν στο τοπ σου αν τις πρότεινε κάποιος άλλος. Μήπως όμως αυτός είναι κι ένας πολύ εύκολος τρόπος να αποξενώσεις τον εαυτό σου;

Ναι, οι πιθανότητες λένε ότι ο πιο πρήχτης φίλος σου είναι και ο φίλος σου στην κακή του φάση. Άλλωστε, ποιοι πρήζουν για να «κάνουμε πράγματα, ρε παιδιά»; Οι χωρισμένοι, οι απεγνωσμένοι και οι Πίτερ Παν. Α, και οι αγχωτικοί. Μην ξεχνάμε τους αγχωτικούς, επειδή οι πρήχτες φίλοι δεν είναι μόνο εκείνοι που θα σου θυμίσουν ότι δεν είσαι πλέον για ξενύχτια, αλλά και εκείνοι που προσπαθούν μισό χρόνο να οργανώσουν ντίνερ πάρτι γιατί σιχάθηκαν να βλέπουν τις κυράτσες στις σειρές του Νέτφλιξ να το κάνουν και είπαν να το ζήσουν κι εκείνοι λίγο δραματικοί ενήλικες. Και ναι, αν δεν οργανωθεί το ντίνερ πάρτι ακριβώς όπως το σκέφτηκαν, θα υπάρξουν ίσως κλάματα. Δεν πειράζει, με τον καιρό θα το βρει και εκείνος, θα το βρεις κι εσύ το γλυκό ενδιάμεσο μεταξύ "Μια ψυχή που 'ναι να βγει..." και "Εντάξει, ρε μ#λ#κα τώρα, πρότεινε κάτι άλλο".

Οι πρήχτες φίλοι σου, που θα σε ξεκουνήσουν από την ρουτίνα σου κι από τον καναπέ σου, είναι εκ προοιμίου κι αυτοί που προσπαθούν πιο υπερβολικά απ’ τον καθένα. Και ναι, πίσω από το πρήξιμο υπάρχουν ίσως ψυχολογικά (αγχώδη ή πιτερπανικά) για λύσιμο και... μάντεψε: Ο τρόπος που έχουν για να το επικοινωνήσουν αυτό είναι να ζητήσουν παρέα. Είτε γιατί θέλουν να ξεχαστούν, είτε γιατί η τελευταία τρίχα λογικής που τους έμεινε για να μην δηλώσουν ψυχικά καραφλοί είναι να μείνει στη θέση της αυτή η παρέα. Αυτό από μόνο του είναι αρκετά πανκ, δεν θα αναλύσουμε ξανά τα περί ονλάιν επικοινωνίας με κολλητούς.

Μήπως λοιπόν, αντί να νοσταλγείς πόσο εύκολο ήταν να βγεις για καφέ ως φοιτητής και να καταλήξεις με αυτοσχέδια ψυχανάλυση με αγνώστους στις δύο το πρωί στην άλλη άκρη της πόλης, να κάνεις την ενήλικη εκδοχή που είναι απλά να κάνεις πράγματα με τους γύρω σου; Ακόμα κι αν είναι πολύ βολική η ρουτίνα σου; Ακόμα κι αν οι γύρω σου δεν σε εξιτάρουν τόσο πολύ και πάνω και κάτω όσο σε εξίταραν παλιά;