Πώς να σταματήσω να νιώθω κριντζ;

Αναμνήσεις από πράγματα που συνέβησαν στο λύκειο, ή και από τον προηγούμενο μήνα, στη κοπή πίτας της δουλειάς. Στιγμές κοινωνικής αμηχανίας, οι λάθος δηλώσεις την λάθος στιγμή, ή απλώς μια παρουσία στο χώρο που συχνά προκαλεί παγωμένα χαμόγελα. Αν είσαι κριντζ τύπος, το ξέρεις και το έχεις νιώσει. Μάλλον όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια. Έλα μαζί μας και θα σε βοηθήσουμε να νιώσεις καλύτερα.

Από την Τέιλορ Σουίφτ στην γκιλοτίνα της Gen Z

Πριν μερικά χρόνια, η διάσημη και αγαπητή σε όλους Τέιλορ Σουίφτ έκανε μια δήλωση που έμελλε να γίνει λάβαρο των απανταχού φανς της παγκοσμίως, ότι πρέπει να μάθουμε να αγαπάμε το κριντζ μέσα μας. Και, ενώ γενικά η Τέιλορ χάνει σε αξιοπιστία όσο πιο δισεκατομμυριούχος (με προοδευτικά χειρότερα άλμπουμ) γίνεται, εδώ είπε μεγάλη αλήθεια. Το μόνο πράγμα που σε κάνει να κριντζάρεις με τον εαυτό σου είναι ο φόβος ότι δεν ανήκεις με οποιαδήποτε ευρεία έννοια στην κοινωνία. Που είναι ένας φόβος πλασματικός.

Με απλά λόγια, η κοινωνία δεν είναι τόσο αδύναμη για να μην μπορεί να αντέξει την κουλαμάρα σου. Αλλά πρέπει επίσης να ξέρεις ποια είναι η κουλαμάρα σου και πώς εκφράζεται. Η αυτογνωσία μπορεί να είναι γοητεία και το κριντζ σου μπορεί να γίνει σήμα-κατατεθέν, και ούτε καν με κακό τρόπο.

Αυτό που δυσκολεύει τα πράγματα είναι ότι εδώ και μερικά χρόνια, το κριντζ έχει γίνει έγκλημα, ειδικά στα μάτια των νεότερων γενεών (που έχουν ονομάσει την τάση των ελαφρώς μεγαλύτερων σε πιο έντονες επιδείξεις συναισθήματος «μιλένιαλ κριντζ»). Το να είσαι κριντζ ονλάιν ως ένας νορμάλ, καθημερινός άνθρωπος είναι από τις πιο γρήγορες κοινωνικές αυτοκτονίες που μπορείς να διαπράξεις. Γιατί, όμως;

Ξανά, με τα πιο απλά λόγια που μπορούμε, επειδή το «κουλ» ως έννοια δεν μπορεί να μείνει σταθερό για πάνω από πέντε λεπτά. Και το να το κυνηγάς είναι κάτι που μπορείς πιο εύκολα να κάνεις στα νιάτα σου. Ναι, ακόμα κι αν οι νέοι άνθρωποι αναγκάζονται να μεγαλώσουν πιο γρήγορα από τις δικές μας γενιές. Συνεπώς, μια πιθανή εξήγηση του «Γιατί νιώθω πιο κριντζ από παλιά;» είναι ότι μεγαλώνεις και μαθαίνεις τον εαυτό σου.

Οκέι, αν όμως το δικό μου σενάριο είναι άλλο;

Μπορεί απλά να είσαι και κριντζ, όμως. Χωρίς έξτρα ζουζουνιές, μπορεί οι επικοινωνιακές σου δεξιότητες να είναι χειρότερες από εκείνες ενός πεντάχρονου. Μπορεί να ενθουσιάζεσαι με πράγματα που κάνουν τους άλλους να νιώθουν άβολα. Μπορεί να είσαι απλά πολύ περίεργος για τους γύρω σου. Ωραία, το θέμα είναι ότι το αναγνώρισες είτε μόνος σου, είτε με τον άσχημο τρόπο (σου το επεσήμαναν, δηλαδή, άουτς). Άρα τώρα επιστρέφουμε στις πιο πάνω παραγράφρους: Το παραδέχεσαι και το κάνεις δικό σου, ή βλέπεις πώς και αν μπορείς να το αλλάξεις.

Κι αν δεν θέλω να το αλλάξω;

Τώρα έφτασες στο ζουμί του κειμένου. Που δεν είναι βαρύ και δυσανάγνωστο ζουμί. Μην ανησυχείς, θα το κρατήσουμε σύντομο γιατί, αλήθεια, δεν χρειάζεται να χύσουμε έναν τόνο μελάνι για να σου πούμε «Ρε, προσπάθησε να είσαι πιο ευγενικός με τον εαυτό σου».

Επειδή αυτό είναι το μυστικό. Να μην συγκρίνεσαι. Το «κριντζ» είναι κριντζ μόνο σε αντιδιαστολή με κάτι «κουλ», αν θες. Συνεπώς το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να κόψεις τις αναίτιες συγκρίσεις με άλλους. Και όταν οι άλλοι τις κάνουν, να μην τις ακούς. Ναι, αυτό δεν είναι εύκολο και θέλει εξάσκηση. Αλλά αξίζει, επειδή στο τέλος θα καταλάβεις ότι το δικό σου κριντζ μπορεί να είναι αυτό ακριβώς που έψαχνε κάποιος άλλος για να νιώσει ότι κάποιος τον καταλαβαίνει.

Πίστεψέ μας, κανείς δεν πήγε μπροστά με το να είναι βαρετός. Πολλοί πήγαν μπροστά με το να είναι χαμαιλέοντες (συμπεριφορικά, πολιτισμικά, αισθητικά) αλλά κάποια στιγμή ο δρόμος τους σταματά γιατί, όπως είπαμε, οι μόδες και τα κουλ πράγματα αλλάζουν όλο και πιο γρήγορα. Κάπου θα χτυπήσεις σε ένα εμπόδιο και η φάση θα σε αφήσει πίσω. Αν όμως είσαι ο εαυτός σου χωρίς να απολογείσαι σε κανέναν, τότε δεν θα σε νοιάζει η φάση. Θα σε νοιάζει μόνο να τα ‘χεις καλά με τον εαυτό σου. Κι αυτό είναι μάλλον το ένα πράγμα που δεν θα σταματήσει ποτέ να είναι κουλ.