Μυστικά δρομάκια της Αθήνας: Η οδός Ρεμούνδου και τα χρωματιστά νεοκλασικά της

Δυο βήματα από την πλατεία του Αγίου Παντελεήμονα, και άλλα τόσα από την βοή της Αχαρνών, το μικρό δρομάκι-έκπληξη της Ρεμούνδου είναι μια από τις πιο γοητευτικές χρονοκάψουλες της Αθήνας. Γιατί εδώ, σαν από θαύμα, σώθηκαν από την αντιπαροχή όχι ένα, ούτε δύο, αλλά έξι κουκλίστικα νεοκλασικά που φτιάχνουν το δικό τους, χρωματιστό ψηφιδωτό αθηναϊκής νοσταλγίας.

Περάστε, να σας συστήσουμε

Λες και έχει δραπετεύσει από τα πλάνα του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, η Ρεμούνδου (στον χάρτη εδώ) είναι ένα από τα ελάχιστα σημεία αυτής της πλευράς της Αθήνας όπου η οικιστική συνέχεια του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα παραμένει ανέπαφη.

Τα έξι εντυπωσιακά σπίτια της, μοναδικά δείγματα της λαϊκής νεοκλασικής αρχιτεκτονικής και του εκλεκτικισμού, απλώνουν τη χρωματική παλέτα τους στους τόνους της ώχρας, του κεραμιδί και του σομόν, κάνοντας ωραία αντίθεση με το φυσικό χρώμα της πέτρας του ενός από αυτά, εκείνου στο νούμερο 21, του οποίου η γυμνή, εμφανής λιθοδομή προσθέτει χωριάτικη ζεστασιά στο αστικό τοπίο.

Μετά, είναι και η συμμετρία: Σταθερή και απόλυτη, με τις εισόδους να τοποθετούνται είτε στο κέντρο είτε στις άκρες των κτιρίων, πλαισιωμένες από παραστάδες που μιμούνται αρχαίες κολώνες.

Σηκώνοντας το βλέμμα, αντικρύζεις μια γιορτή από γύψινα και πήλινα στοιχεία: Τα ακροκέραμα στα κτίρια με τους αριθμούς 13 και 17, τα πλαίσια των παραθύρων, τα υπέρθυρα που δίνουν βάθος στην επίπεδη πρόσοψη, οι ανάγλυφες μετόπες με τα ανθέμια και τα γεωμετρικά τους σχήματα που αντί να διακόπτονται μοιάζουν σαν να αγγίζονται, σαν να συνεχίζουν η μια την άλλη από κτίριο σε κτίριο.

Τα μπαλκόνια της Ρεμούνδου είναι από μόνα τους ένα κεφάλαιο. Στο νούμερο 17 και στο 19, τα κιγκλιδώματα είναι σφυρήλατα, με μοτίβα που παραπέμπουν σε έλικες και άνθη, στηριζόμενα σε μαρμάρινα ή πέτρινα φουρούσια με σκαλιστές λεπτομέρειες.

Τα ξύλινα, γαλλικού τύπου παντζούρια σε σκούρο πράσινο και καφέ, όπως και οι φεγγίτες πάνω από τις βαριές ξύλινες εξώπορτες παίζουν με το φως στο εσωτερικό των κτιρίων –δεν είναι τυχαίο πως σε ένα από αυτά, στον αριθμό 17 συγκεκριμένα, είχε ο Παύλος Σάμιος το ατελιέ του. 

Την επόμενη, λοιπόν, φορά που θα περάσεις από τη γειτονιά του Αγίου Παντελεήμονα, θυμήσου να ξεστρατίσεις λίγο προς αυτό το μικρό δρομάκι, την πρώτη παράλληλη στη Μιχαήλ Βόδα, για να του δώσεις λίγα λεπτά να σε ταξιδέψει πίσω σε μια Αθήνα αλλιώτικη, λίγο πιο χρωματιστή, λίγο πιο ήσυχη και –αυτό δεν το περίμενες– λίγο πιο ηλιόλουστη. Γιατί έτσι; Επειδή, όπως θα προσέξεις, το χαμηλό ύψος των διώροφων κτιρίων αφήνει ακόμα και τις ασθενέστερες χειμωνιάτικες ηλιαχτίδες να φτάσουν εκεί που στέκεσαι, κάνοντας ενδιαφέρουσα αντίθεση με τους σκιασμένους από ψηλές πολυκατοικίες δρόμους τριγύρω.