Οι χειρότεροι τύποι επιβατών στα λεωφορεία
Το λεωφορείο είναι κοινωνικό πείραμα σε τέσσερις (ή και παραπάνω) ρόδες και αυτοί οι τύποι που το κατοικούν αντικείμενα προς μελέτη.
Το λεωφορείο είναι κοινωνικό πείραμα σε τέσσερις (ή και παραπάνω) ρόδες και αυτοί οι τύποι που το κατοικούν αντικείμενα προς μελέτη.
Το λεωφορείο δεν είναι ένα απλό μέσο μεταφοράς. Είναι κοινωνικό πείραμα σε κίνηση. Και όσο κι αν μας εκνευρίζουν οι παρακάτω τύποι, κάπου ανάμεσα τους, υπάρχει πάντα ο φόβος ότι σε κάποια κατηγορία ανήκουμε κι εμείς.
Μπαίνει στο λεωφορείο και πριν καν κλείσουν οι πόρτες έχει εντοπίσει ποιος κάθεται και ποιος «οφείλει» να σηκωθεί. Δεν την ενδιαφέρει αν υπάρχει άδεια θέση λίγο πιο δίπλα. Θα έρθει κατευθείαν μπροστά σου, θα σε καρφώσει με βλέμμα αυστηρό και θα σου ζητήσει να της παραχωρήσεις τη θέση. Σχολιάζει κάθε απότομο φρενάρισμα, κάθε στροφή και κάθε καθυστέρηση.
Τον καταλαβαίνεις πριν καν ανέβει στο λεωφορείο. Ένα αόρατο κύμα διαχέεται στον χώρο και ξαφνικά όλοι κοιτάζουν διακριτικά αλλού, ανοίγουν παράθυρα που δεν ανοίγουν. Δεν μιλάμε για κάποιον που απλώς ιδρώνει μετά τη δουλειά ή το γυμναστήριο. Μιλάμε για εκείνη τη σπάνια, βαριά, σχεδόν επιθετική οσμή που σε κάνει να αναθεωρείς τη σχέση σου με το οξυγόνο.
Αν ακούς μουσική πριν καν δεις ποιος την ακούει, κατά πάσα πιθανότητα έχεις πέσει πάνω του. Η μουσική του δεν περιορίζεται στα ακουστικά: διαρρέεται περήφανα σε όλο το όχημα. Μπιτάκια, τραπ, παλιό ροκ, ραπ, όλα στη διαπασών. Κάθεται δίπλα σου και μετατρέπει τη διαδρομή σε συναυλία που δεν ζήτησες.
Κοιτάζει γύρω του με βλέμμα αγωνίας. Ρωτάει έναν, ρωτάει δεύτερο, πλησιάζει τον οδηγό, επιστρέφει στη θέση του. Ρωτάει εσένα. «Αυτό πάει προς…;» είναι η φράση-κλειδί. Δεν ενοχλεί ιδιαίτερα, αλλά όταν τον βλέπεις να πανικοβάλλεται, σε πιάνει κι εσένα μια μικρή ταραχή.
Η διαδρομή συμπίπτει με την ώρα φαγητού και εκείνος δεν πτοείται. Στην αρχή νομίζεις ότι πρόκειται για σνακ. Μέχρι που ανοίγει κανονικό ταπεράκι και το λεωφορείο γεμίζει μυρωδιές από κρεμμυδίλα και σκορδοστούμπι. Για πάντα.
Το λεωφορείο είναι τίγκα, ο κόσμος κρέμεται από τις χειρολαβές σαν σε σκηνή από ταινία δράσης, κι αυτός έχει απλώσει backpack, tote, σακούλες και ψώνια σε διπλό κάθισμα λες και ταξιδεύει σε business class. Κακός συνδυασμός με την κυρία με το βλέμμα – σκάνερ, είναι σίγουρο ότι θα αρπαχτούν.
Υπάρχει άδειο κάθισμα. Ξεκάθαρα άδειο. Και μπροστά του στέκεται κάποιος που δεν κάθεται, αλλά ούτε και αφήνει άλλον να περάσει. Δημιουργεί ένα άτυπο φράγμα ανθρώπινης ύλης. Αν δεν σκοπεύεις να καθίσεις, κάνε μισό βήμα στην άκρη. Δεν είναι δύσκολο.