Nick Cave στο Release: Η μέρα που η Αθήνα θα γίνει goth, σκοτεινή και ποιητική

Υπάρχουν συναυλίες και υπάρχουν τελετουργίες. Κι όταν ο Nick Cave ανεβαίνει στη σκηνή, το live παύει να είναι ένα απλό μουσικό γεγονός και μετατρέπεται σε μυσταγωγία.

Το Release Athens 2026 κλείνει δέκα χρόνια και ετοιμάζεται να φιλοξενήσει μια τέτοια στιγμή: τη μέρα που η Αθήνα θα ντυθεί στα μαύρα, θα ψιθυρίσει στίχους για τον Θεό, τον έρωτα και τον θάνατο και θα γίνει, έστω για λίγες ώρες, goth, σκοτεινή και ποιητική.

Στις 24 Ιουνίου, ο Nick Cave και η μπάντα του, θα εμφανιστούν στην Πλατεία Νερού. 

Η σχέση του Cave με το γοτθικό στοιχείο δεν είναι στιλιστική πόζα. Είναι υπαρξιακή συνθήκη. Όπως εξαιρετικά αναλύεται και στη μελέτη The Gothic and the Romantic in Nick Cave and the Bad Seeds, το έργο του διαπερνάται από τις βασικές θεματικές της γοτθικής και ρομαντικής παράδοσης: το υπερφυσικό, τον θάνατο, τη θρησκευτική αγωνία, την παραφορά του έρωτα, τη βία, το υποσυνείδητο. 

Από τον Milton και τον Poe μέχρι τη Southern Gothic γραφή της Flannery O’Connor, ο Cave πέρα από το να δανείζεται εικόνες, συνομιλεί με ολόκληρη την παράδοση του σκοτεινού ρομαντισμού.

Στα πρώτα του χρόνια με τους The Birthday Party και στους εμβληματικούς δίσκους των Bad Seeds από το From Her to Eternity μέχρι το Murder Ballads, ο Cave χτίζει έναν κόσμο γεμάτο δολοφόνους, χαμένες ψυχές, ενοχή και θρησκευτικό παραλήρημα. Η περίφημη «Red Right Hand», εμπνευσμένη από τον Milton, γίνεται σύμβολο μιας θείας –ή δαιμονικής– τιμωρίας που πλανάται πάνω από τον άνθρωπο. Οι ιστορίες του δεν είναι τραγούδια, είναι σύγχρονες γοτθικές μπαλάντες.

Κι όμως, ο Cave δεν έμεινε εκεί. Με τη μετάβαση στη συνεργασία με τον Warren Ellis και τους δίσκους Push the Sky Away, Skeleton Tree και Ghosteen, η σκοτεινιά έγινε πιο εσωτερική, σχεδόν μεταφυσική. Το πένθος, η απώλεια, η ελπίδα μέσα από τα ερείπια. Αν ο πρώιμος Cave ήταν η κραυγή μέσα στο σκοτάδι, ο ώριμος Cave είναι ο ψίθυρος μετά την καταστροφή.

Στο Release Athens 2026, όλες αυτές οι φάσεις θα συναντηθούν σε μια σκηνή. Θα ακουστούν ίσως οι παλιές του «φονικές» μπαλάντες, αλλά και τα πιο αιθέρια, σχεδόν λειτουργικά κομμάτια των τελευταίων χρόνων.

Ελπίζουμε το κοινό να γίνει ξανά χορός αρχαίας τραγωδίας, όπως συμβαίνει σε κάθε του εμφάνιση. Γιατί ο Cave, με το κοστούμι του ιεροκήρυκα και το βλέμμα προφήτη, λειτουργεί σαν μεσολαβητής ανάμεσα στο κοινό και κάτι μεγαλύτερο.

Η Αθήνα έχει ζήσει πολλές μεγάλες συναυλιακές στιγμές. Όμως ο Cave φέρνει μαζί του κάτι διαφορετικό: μια αισθητική που παντρεύει το γοτθικό με το ρομαντικό, το βίαιο με το τρυφερό, το ιερό με το βλάσφημο. Για μία νύχτα, το καλοκαιρινό φεστιβάλ θα μοιάζει με καθεδρικό ναό, όχι από πέτρα, αλλά από φωνές, φώτα και σκιές.

Και κάπως έτσι, η πόλη που γέννησε την τραγωδία θα υποδεχτεί έναν σύγχρονο βάρδο του σκοταδιού.

Ανυπομονούμε.