Στο Ραφίκι για τα κορυφαία μεζεδάκια του Βοτανικού

Όπως μπορεί να σου επιβεβαιώσει κάθε παιδί που μεγάλωνε στα 90s, ο Ραφίκι είναι ο σαμάνος, ο μάγος της φυλής σαν να λέμε, στον Βασιλιά των Λιονταριών –ένας σοφός μανδρίλος (είδος πιθήκου είναι αυτό) το όνομα του οποίου στα σουαχίλι σημαίνει φίλος. Από αυτόν πήρε το όνομά του το κοσμαγάπητο στέκι που άνοιξε πριν από σχεδόν οκτώ χρόνια τον χορό της επέκτασης της μεταξουργειώτικης πιάτσας και φιλοσοφίας στην απέναντι πλευρά των γραμμών του τραίνου επί της Κωνσταντινουπόλεως. Ή για να το πούμε πιο απλά, στον Βοτανικό.

Πιστό στη χαλαρή, παρεΐστικη φιλοσοφία του από την πρώτη μέρα που άνοιξε μέχρι σήμερα, το Ραφίκι εξακολουθεί να μην κάνει κρατήσεις (και γι’ αυτό πρωταγωνιστεί στις συζητήσεις μας ως «περνάμε πρώτα από Ραφίκι και βλέπουμε») έχει όμως και την προσέγγιση «όλοι οι καλοί χωράνε». Είναι, ας πούμε, πιο σύνηθες να σου πουν να περιμένεις για λίγο και κάπου θα σε βολέψουν, παρά να αποκλείσουν την πιθανότητα και να πρέπει να φύγεις. Το να βρεις βέβαια τραπέζι ελεύθερο άμα τη εμφανίσει σου είναι το αθηναϊκό ισοδύναμο του να σου κάτσει το Τζόκερ με Τζακπότ –μας έχει συμβεί μια Κυριακή βράδυ όλα αυτά τα χρόνια, ακόμα έχουμε να το λέμε.

Ο χώρος είναι λιτός και ανοιχτόκαρδος, με τα μαρμάρινα τραπέζια του, τη μεγάλη ξύλινη μπάρα και τις τζαμαρίες από το πάτωμα ως το ταβάνι να παραπέμπουν σε κλασικό αθηναϊκό καφενείο του παλιού καιρού. Τραπεζάκια απλώνονται, φυσικά, και έξω, στον μικρό πεζόδρομο που ζεσταίνεται επαρκώς από σόμπες για να χαίρονται και οι θεριακλήδες της παρέας.

Το πιο δυνατό χαρτί του, ωστόσο, είναι ακριβώς εκείνο που σπανίζει σε τέτοιου είδους μαγαζιά, στα οποία βρίσκεις κατά κανόνα από επαρκή έως αδιάφορα τσιμπολογήματα για να μην πίνεις τις ρακές σου ξεροσφύρι. Στο Ραφίκι, τουναντίον, το φαγητό είναι αποκάλυψη, είναι βασικός λόγος να περιμένεις υπομονετικά να αδειάσει τραπεζάκι, και όχι, δεν υπερβάλλουμε καθόλου.

Το μενού είναι σχετικά μικρό αλλά θαυματουργό, και ό,τι και να δοκιμάσεις απογοητευμένο/η δεν θα σε αφήσει, αν ωστόσο επιμένεις για συστάσεις εμείς ορκιζόμαστε πρώτα απ’ όλα στα νιόκι με πανσέτα ωρίμανσης και κρέμα γραβιέρας (9,50€), στο αργοψημένο μοσχαράκι ραγού με λαζάνια και αφρό παρμεζάνας (12€), στον τραχανά με καλαμάρι, πάστα φιστικιού Αιγίνης και τζελ από λεμόνι (11€), στο κεμπάπ με μεσανατολίτικη σάλτσα ντομάτας και καπνιστό γιαούρτι (9,50€), στο πεϊνιρλί με τσορίθο Δράμας και καραμελωμένα κρεμμύδια (7€) και στις baby πατατούλες (6€) που ψήνονται στον φούρνο με μυρωδικά και έρχονται προαιρετικά με ένα μπολάκι κρέμα γραβιέρας (+1€) για τρελές βούτες.

Εννοείται, βέβαια, πως το αλκοόλ που τα συνοδεύει όλα αυτά είναι βασικός παίκτης στο Ραφίκι. Θα ξεκινήσουμε από την χειμερινή αδυναμία μας, το καλοφτιαγμένο ρακόμελο (4€ το μικρό, 8€ το μεγάλο) πριν σου μιλήσουμε για μπύρες από γνωστές και κοσμαγάπητες μικροζυθοποιίες, όπως η Jasmine, η Ikariotissa, η Noctua, αλλά και η δική τους Rafiki IPA (από 4€ έως 5,50€ όλες τους), το τσίπουρο που έρχεται από κοπερατίβα στον Τύρναβο (9,50€) και τα βιολογικά κρασιά της Λήμνου (6€ το μισόλιτρο) που γίνονται και τέλειο οινόμελο (4€ το μικρό, 8€ το μεγάλο).

Το Ραφίκι το βρίσκεις ανοιχτό όλες τις μέρες, από τις 12.00 το μεσημέρι ως τις 2.00 το πρωί. Κρατήσεις, είπαμε, δεν κάνει.