Πώς να ξεπεράσεις έναν χωρισμό στα social media χωρίς να κάνεις block
Μόλις χώρισες, αλλά τα social σε βασανίζουν. Πώς βάζεις όρια και προχωράς μπροστά, χωρίς block, δράματα και ψηφιακά πισωγυρίσματα;
Μόλις χώρισες, αλλά τα social σε βασανίζουν. Πώς βάζεις όρια και προχωράς μπροστά, χωρίς block, δράματα και ψηφιακά πισωγυρίσματα;
Ο χωρισμός δεν πονάει μόνο στην ψυχή. Πονάει και στο feed. Εκεί που κάποτε υπήρχαν stories με καφέδες και emoji με καρδιές, τώρα εμφανίζονται likes, check-ins και φωτογραφίες που δεν σε αφορούν πια αλλά σου τραβάνε το βλέμμα.
Και κάπου εκεί γεννιέται το μεγάλο δίλημμα της εποχής μας. Κάνω block για να σωθώ ή προσπαθώ να σταθώ όρθιος χωρίς ψηφιακά αντίμετρα;
Η απάντηση δεν είναι ίδια για όλους. Όμως υπάρχει τρόπος να ξεπεράσεις έναν χωρισμό χωρίς να σβήσεις κάποιον ψηφιακά, αρκεί να βάλεις όρια εκεί που πραγματικά χρειάζονται: μέσα σου.
Το «δεν έχω επαφή» δεν σημαίνει απαραίτητα block. Σημαίνει ότι σταματάς να στέλνεις, να απαντάς, να «τσεκάρεις». Δίνεις στον εαυτό σου χρόνο να πέσει η συναισθηματική ένταση, ώστε να μη σε κρατά ο άλλος σε κατάσταση διαρκούς αναμονής. Δεν είναι τιμωρία, είναι αυτοπροστασία.
Το μεγαλύτερο λάθος μετά τον χωρισμό είναι το παθητικό stalking. Δεν σχολιάζεις, δεν κάνεις like, αλλά βλέπεις τα πάντα. Κάθε post γίνεται αφορμή για σενάρια, συγκρίσεις και πισωγυρίσματα. Αν δεν θέλεις να κάνεις block, κάνε mute.
Δεν χρειάζεται να είσαι «δυνατός» online. Το να κλειστείς λίγο, να κλάψεις, να μην εξηγείς σε όλους τι έγινε, είναι υγιές. Ο χωρισμός είναι απώλεια και θέλει χρόνο. Και χώρο.
Όταν λείπει κάποιος, το μυαλό θυμάται μόνο τα καλά. Βοηθάει να γράψεις, έστω νοερά, τι πήγε λάθος. Τι δεν σε κάλυπτε. Τι σε πλήγωνε. Όχι για να θυμώσεις, αλλά για να μην εξιδανικεύσεις κάτι που δεν ήταν βιώσιμο.
Αν ο άλλος προσπαθεί να «αιωρείται» γύρω σου με μηνύματα, αντιδράσεις ή συναισθηματικούς υπαινιγμούς, έχεις δικαίωμα να πεις: «Δεν θέλω άλλη επικοινωνία». Αν αυτό δεν γίνει σεβαστό, τότε το block δεν είναι υπερβολή.
Πολλοί μετά τον χωρισμό ανεβάζουν περισσότερα, για να δείξουν ότι προχώρησαν. Όμως το πραγματικό ξεπέρασμα δεν φαίνεται στο feed. Φαίνεται όταν ξεκινάς κάτι νέο, μαθαίνεις κάτι διαφορετικό, επενδύεις στον εαυτό σου χωρίς να σε νοιάζει ποιος το βλέπει.
Το να μιλήσεις με νέους ανθρώπους μπορεί να βοηθήσει, αρκεί να μην το κάνεις για να γεμίσεις κενό ή να αποδείξεις κάτι. Αν είσαι εκεί για κουβέντα, επαφή και όχι για αντικατάσταση, τότε λειτουργεί. Αλλιώς απλώς μεταφέρεις τον πόνο αλλού.
Υπάρχει μια φάση που το να είσαι μόνος είναι καλύτερο από το να είσαι συναισθηματικά μπλεγμένος. Δεν είναι αποτυχία. Είναι αποκατάσταση. Εκεί χτίζεται ξανά η αυτοεκτίμηση και τα όριά σου.