Κωνσταντίνα Μιχαήλ: "Δεν καταλαβαίνω από κατηγοριοποιήσεις και ταυτότητες"

της Φιλουμένας Ζλατάνου

Την ξέρουμε ως τη σνομπ γιατρίνα που ερωτεύτηκε το Σάκη τον υδραυλικό στο τηλεοπτικό Love Sorry που θεωρείται από τις πιο γνωστές ελληνικές κωμωδίες της δεκαετίας του 1990. Την βρίσκουμε στο θέατρο σε ένα σκληρό έργο με θέμα την παιδοφιλία και την επιστροφή στην κοινωνία ενός «μιάσματος» όπως θεωρείται ο Ουώλτερ (Κώστας Καζανάς). Είναι η Βίκυ η κοπέλα που τον προσεγγίζει στο εργοστάσιο όπου δουλεύουν και μεταξύ τους αναπτύσσεται μια ερωτική σχέση εξάρτησης, μέσα από την οποία ο ένας προσπαθεί να βοηθήσει τον άλλον να διώξει τα «φαντάσματα από την ντουλάπα». Ξαφνιάζει και παρασέρνει επί σκηνής με τον τρόπο που ερμηνεύει χωρίς επουδενί να θυμίσει την ηρωίδα με την οποία πολλοί –κακώς- την έχουν ταυτίσει. Δείχνει την γκάμα του ταλέντου της και γοητεύει. Η Κωνσταντίνα Μιχαήλ μίλησε στο in2life.gr για την παιδοφιλία, τις γυναίκες, την ψυχολογία της ηθοποιού και τις δεύτερες ευκαιρίες.

- Πόσο δύσκολο είναι για μια γυναίκα ηθοποιό να ερμηνεύει ένα ρόλο γυναίκας που έχει κακοποιηθεί από την οικογένειά της;
Δύσκολο είναι να προσεγγίζεις ρόλους κακοποιημένων ανθρώπων, γενικά. Η κακοποίηση, είναι ένα δράμα, μια εμπειρία που, φαντάζομαι, σε αλλάζει σαν άνθρωπο, έχεις πάντα ένα κρυμμένο μυστικό που σε καθιστά παράξενο και ίσως απομονωμένο. Αυτή η παράμετρος είναι, πολύ ελκυστική αλλά και δύσκολη για τη δουλειά ενός ηθοποιού!

- Τι χρειάζεται για να μπείτε στο ρόλο και τον ψυχισμό μιας τέτοιας γυναίκας και πόσο επηρεάζεστε εσείς μετά;
Χρειάζεται ευαίσθητη και προσεκτική σκηνοθετική οδηγία και σαφώς, πολύ καλή σύμπραξη των ηθοποιών μεταξύ τους. Τον επηρεασμό από το ρόλο, συνήθως προσπαθώ να τον αποφύγω κι η ψυχολογική μου ισορροπία έχει δοκιμαστεί πολλές φορές, ώστε να τα καταφέρνω πια να επανέρχομαι γρήγορα!

- Ήταν ενδιαφέρουσα η επιλογή να πρωταγωνιστήσετε σε ένα τόσο δύσκολο και σκληρό έργο, εν αντιθέσει με όσα προτιμώνται συνήθως. Πώς οδηγηθήκατε σε αυτή την επιλογή;
Με έπεισε ο Κέβιν Μπέικον. (Χα!Χα!) Συγκεκριμένα, ο σκηνοθέτης, ο Βασίλης Χριστοφιλακης, μου πρωτομίλησε για την ταινία που είναι βασισμένο το θεατρικό μας, όπου πρωταγωνιστεί ο Μπέικον, στον οποίο έχω μεγάλη εκτίμηση κι έπειτα, το θέμα της παιδοφιλίας ήταν πρωτόγνωρο και μου κίνησε την περιέργεια.

-Η ηρωίδα καταφέρνει να πιστέψει στον ήρωα και να του δώσει μια ευκαιρία να αποδείξει ότι άλλαξε. Εσείς στη ζωή σας δίνετε δεύτερες ευκαιρίες;
Σε τόσο δύσκολες περιπτώσεις όπως της παιδοφιλίας, που δεν υπάγεται σε λάθη και πάθη της καθημερινότητας δεν μπορώ να απαντήσω, παρά εντελώς υποθετικά. Όμως στη ζωή μου, επειδη αγάπησα αληθινά και παθιασμένα, έχω δώσει και τρίτη ευκαιρία... αλλά, το δις εξαμαρτείν...

-Τι την ώθησε να πιστέψει ξανά σε ανθρώπους και να ανοίξει την καρδιά και το σπίτι της σε έναν εν δυνάμει εγκληματία;
Η ανάγκη της κατ' αρχήν για συμβίωση αλλά και για το 'μοίρασμα' του βάρους που φέρουν αυτές οι καταστάσεις. Είδε μπροστά στα μάτια της, όλο το δράμα που κατάφερε να ξεπεράσει η ίδια στα μάτια ενός άλλου ανθρώπου που φοβόταν. Εκεί, λειτούργησε το σύνδρομο της μάνας που πολλές γυναίκες έχουμε μέσα μας!

- Πιστεύετε ότι οι mainstream ρόλοι που έχετε ερμηνεύσει σας έχουν κατηγοριοποιήσει;
Όπως αντιλαμβάνεστε, δεν καταλαβαίνω από κατηγοριοποιήσεις και ταυτότητες! Στη δουλεια, όλα γίνονται, είναι στο χέρι του καθένα να κάνει τα δικά του όνειρα πραγματικότητα!