*Θεατρικός σκηνοθέτης και ηθοποιός
*Σκηνοθέτης της παράστασης "Η γενιά των Κόστια" (2009)
Αυτή την εποχή...: Αυτοκίνητο δεν έχω. Μιλάω στο τηλέφωνο εφτά με εικοσιμία φορές την ημέρα και ακούω αυτό που επαναλαμβάνεται. Μία έκρηξη (έχει ήχο παιδικό) ή άλλες φορές μια άγνωστη λευκή επιλογή. Ο ήχος της έκρηξης ανάποδα ακούγεται κάπως έτσι : «Οπενηηητηττυα».
Σπίτι: Έχω δύο κάθετες γραμμές. Η δεύτερη συνεχώς ρωτάει «Τι είσαι;». Η πρώτη υποτίθεται πως γνωρίζει και λέει « Θα σου πω εγώ».
Ακούω: Ακόμα. α)Εμένα να φωνάζω. β) Το ρολόι ανάμεσα αρχής και τέλους γ)Έναν χαρούμενο πρωτόγονο δ) Τον Dylan όταν έγινε χριστιανός ε) Ένα αργό τρένο να καταφθάνει στ) Τον Dr.John και ζ) κάτι πράγματα ανήκουστα.
Βγαίνω: Από το αβγό μου για να επιστρέψω πάλι εκεί μεγαλύτερος.
Τρώω: Όλο μου το φαγητό γιατί αν δεν το κάνω ή θα γίνει πόλεμος ή θα μ' αφήσουν οι γυναίκες.
Βλέπω: Βλακείες και Έπη
Διαβάζω: Διαφορετικά μεταξύ τους πράγματα και θέματα: Για Θεούς, την αλφαβήτα, ποίηση και ζώδια.
Παίζω: Για ό,τι είναι Εκεί. Πιο πολύ απ’ ότι για ό,τι είναι Εδώ.
Ταξιδεύω: Δεύτερη θέση. Προσπαθώ να μην ξοδεύω. Ταξιδεύω εκεί που έδειξα για να συναντήσω τον Χρόνο.
Οδηγώ: Ο δρόμος είναι γεμάτος λακκούβες. Εγώ δεν οδηγώ, συνήθως συν-οδηγώ και συνήθως τραγουδώ όταν συν-οδηγώ.
Φοβάμαι: Πολλά. Ας πούμε ένα: Φυσάει. Ο πράσινος βάτραχος είναι ένα σύμβολο που δεν μπορώ να ερμηνεύσω. Στέκεται μπροστά από μία Πύλη. Κάτω απ’ την Πύλη υπάρχει ένα άσπρο πήλινο ρόδι. Κάτω απ’ τον βάτραχο ένα φο-μπιζού, πίσω του ένα αλογάκι με ένα μεγάλο κοχύλι στο κεφάλι. Γωνία αριστερά ένας σκελετός κι αυτός με κοχύλι στο κεφάλι. Γωνία πάνω δεξιά η Μαύρη Madonna από την Ελβετία δίπλα σε ένα σπιρτόκουτο από την Volksbuehne. Ε! Όλο αυτό το φοβάμαι.
Καμαρώνω: Γενικά τους φίλους και τις φίλες που πιστεύουν. Αυτούς που δεν πιστεύουν αλλά αγαπάνε. Αυτή την εποχή καμαρώνω ιδιαίτερα τους ηθοποιούς της «Γενιάς των Κόστια», την μάνα μου και τον πατέρα μου.
Μετανιώνω: Και μετά-νιώθω. Αν φυσήξει και κανένα δροσερό αεράκι και με συγχωρέσω είναι ακόμα καλύτερα, ξανανιώνω. Δύο πράγματα αναδύονται ήχος καμπάνας και μία ζυγαριά.
Αγαπώ: «Στον άνθρωπο όλα πρέπει να είναι ωραία, και το πρόσωπο και το ντύσιμο και η ψυχή και οι σκέψεις» (Α. Τσέχωφ)
Απεχθάνομαι: Τους παλιοχαρακτήρες
Δυσκολεύομαι: Δύο σκοτούρες κάνουν τον Μάη μου λευκό ή γίνομαι ομαδικός. Τρεις σκοτούρες είναι αρκετές. Δώδεκα είναι σαν τρένο γεμάτο γράμματα ενοχικά. Δυσκολεύομαι να βάλω τελεία και άνω και κάτω.
Δάκρυσα: Κρυφά. Δάκρυσα φανερά. Αφήνω τα δάκρυα γιατί προηγούνται τα κλάματα.
Θυμάμαι: Μια άνοιξη –θύμα του Μύθου- χώρισα τη Στοργή στα δύο και θυμήθηκα πολλά .Ύστερα έκοψα και το φαγητό για κανένα μήνα και θυμήθηκα ακόμα πιο πολλά, και έγινε και πόλεμος. Τώρα που το θυμάμαι δεν ήταν άνοιξη ,καλοκαίρι ήτανε.
Στοχεύω: Μετά το «Ωχ» ακολουθεί πάντα μια ευχή. Σ’ αυτή στοχεύω
Λέω συχνά: «Δεν ξέρω», «Θα το δούμε»
*Σκηνοθέτης της παράστασης "Η γενιά των Κόστια" (2009)
Αυτή την εποχή...: Αυτοκίνητο δεν έχω. Μιλάω στο τηλέφωνο εφτά με εικοσιμία φορές την ημέρα και ακούω αυτό που επαναλαμβάνεται. Μία έκρηξη (έχει ήχο παιδικό) ή άλλες φορές μια άγνωστη λευκή επιλογή. Ο ήχος της έκρηξης ανάποδα ακούγεται κάπως έτσι : «Οπενηηητηττυα».
Σπίτι: Έχω δύο κάθετες γραμμές. Η δεύτερη συνεχώς ρωτάει «Τι είσαι;». Η πρώτη υποτίθεται πως γνωρίζει και λέει « Θα σου πω εγώ».
Ακούω: Ακόμα. α)Εμένα να φωνάζω. β) Το ρολόι ανάμεσα αρχής και τέλους γ)Έναν χαρούμενο πρωτόγονο δ) Τον Dylan όταν έγινε χριστιανός ε) Ένα αργό τρένο να καταφθάνει στ) Τον Dr.John και ζ) κάτι πράγματα ανήκουστα.
Βγαίνω: Από το αβγό μου για να επιστρέψω πάλι εκεί μεγαλύτερος.
Τρώω: Όλο μου το φαγητό γιατί αν δεν το κάνω ή θα γίνει πόλεμος ή θα μ' αφήσουν οι γυναίκες.
Βλέπω: Βλακείες και Έπη
Διαβάζω: Διαφορετικά μεταξύ τους πράγματα και θέματα: Για Θεούς, την αλφαβήτα, ποίηση και ζώδια.
Παίζω: Για ό,τι είναι Εκεί. Πιο πολύ απ’ ότι για ό,τι είναι Εδώ.
Ταξιδεύω: Δεύτερη θέση. Προσπαθώ να μην ξοδεύω. Ταξιδεύω εκεί που έδειξα για να συναντήσω τον Χρόνο.
Οδηγώ: Ο δρόμος είναι γεμάτος λακκούβες. Εγώ δεν οδηγώ, συνήθως συν-οδηγώ και συνήθως τραγουδώ όταν συν-οδηγώ.
Φοβάμαι: Πολλά. Ας πούμε ένα: Φυσάει. Ο πράσινος βάτραχος είναι ένα σύμβολο που δεν μπορώ να ερμηνεύσω. Στέκεται μπροστά από μία Πύλη. Κάτω απ’ την Πύλη υπάρχει ένα άσπρο πήλινο ρόδι. Κάτω απ’ τον βάτραχο ένα φο-μπιζού, πίσω του ένα αλογάκι με ένα μεγάλο κοχύλι στο κεφάλι. Γωνία αριστερά ένας σκελετός κι αυτός με κοχύλι στο κεφάλι. Γωνία πάνω δεξιά η Μαύρη Madonna από την Ελβετία δίπλα σε ένα σπιρτόκουτο από την Volksbuehne. Ε! Όλο αυτό το φοβάμαι.
Καμαρώνω: Γενικά τους φίλους και τις φίλες που πιστεύουν. Αυτούς που δεν πιστεύουν αλλά αγαπάνε. Αυτή την εποχή καμαρώνω ιδιαίτερα τους ηθοποιούς της «Γενιάς των Κόστια», την μάνα μου και τον πατέρα μου.
Μετανιώνω: Και μετά-νιώθω. Αν φυσήξει και κανένα δροσερό αεράκι και με συγχωρέσω είναι ακόμα καλύτερα, ξανανιώνω. Δύο πράγματα αναδύονται ήχος καμπάνας και μία ζυγαριά.
Αγαπώ: «Στον άνθρωπο όλα πρέπει να είναι ωραία, και το πρόσωπο και το ντύσιμο και η ψυχή και οι σκέψεις» (Α. Τσέχωφ)
Απεχθάνομαι: Τους παλιοχαρακτήρες
Δυσκολεύομαι: Δύο σκοτούρες κάνουν τον Μάη μου λευκό ή γίνομαι ομαδικός. Τρεις σκοτούρες είναι αρκετές. Δώδεκα είναι σαν τρένο γεμάτο γράμματα ενοχικά. Δυσκολεύομαι να βάλω τελεία και άνω και κάτω.
Δάκρυσα: Κρυφά. Δάκρυσα φανερά. Αφήνω τα δάκρυα γιατί προηγούνται τα κλάματα.
Θυμάμαι: Μια άνοιξη –θύμα του Μύθου- χώρισα τη Στοργή στα δύο και θυμήθηκα πολλά .Ύστερα έκοψα και το φαγητό για κανένα μήνα και θυμήθηκα ακόμα πιο πολλά, και έγινε και πόλεμος. Τώρα που το θυμάμαι δεν ήταν άνοιξη ,καλοκαίρι ήτανε.
Στοχεύω: Μετά το «Ωχ» ακολουθεί πάντα μια ευχή. Σ’ αυτή στοχεύω
Λέω συχνά: «Δεν ξέρω», «Θα το δούμε»
* Θεατρικός σκηνοθέτης και ηθοποιός
* Σκηνοθέτης της παράστασης "Η γενιά των Κόστια" (2009)
