Δεν μπορούμε να συγκρίνουμε τόσο εύκολα καταστάσεις που συνέβησαν πριν 100 χρόνια με την κατάσταση σήμερα. Αυτή ήταν η δική τους κρίση τότε, αυτή είναι η δική μας κρίση σήμερα. Μπορούμε όμως να συγκρίνουμε την χώρα μας με άλλες χώρες στο εξωτερικό και αν κρίνουμε από το πόσοι άνθρωποι χάνουν καθημερινά την δουλειά τους και σαν αποτέλεσμα τα σπίτια τους (σε παγκόσμιο επίπεδο), τα υπάρχοντά τους, την ζωή τους την ίδια είτε κυριολεκτικά ή μεταφορικά, δεν γίνεται να μην ανησυχούμε ότι σύντομα θα μας πάρει η μπάλα. Και όταν λέω να ανησυχούμε, δεν εννοώ απλά να γκρινιάζουμε και να μιζεριάζουμε, αλλά να κινητοποιούμαστε σε έναν πιο συγκρατημένο τρόπο ζωής. Δεν είναι δυνατόν, δηλαδή, να βλέπεις και να ακούς τι γίνεται γύρω σου, να χρωστάς έτσι κι αλλιώς παντού και να συνεχίζεις να καταναλώνεις ακατάσχετα, με την δικαιολογία «αφού έχω την δουλίτσα μου, δε φοβάμαι τίποτα!». Γιατί η «δουλίτσα» σήμερα είναι και αύριο όχι, ενώ τα χρέη θα σε κυνηγούν για πάντα…
Την τραγωδία, λοιπόν, της κρίσης μπορούμε να την αναγνωρίσουμε -σε μεγαλύτερο βαθμό στο εξωτερικό ίσως- και μπορούμε να την προβλέψουμε και για την Ελλάδα. Αυτό που δεν πρέπει να κάνουμε είναι να την αφήσουμε να μας πάρει από κάτω. Να αντισταθούμε π.χ. στην ακρίβεια, με το να μην καταναλώνουμε. Να αντισταθούμε στις άδικες απολύσεις με την ενεργή συμμετοχή μας στα σωματεία εργαζομένων που υπερασπίζονται το εργατικό δίκαιο. Ούτε τα δικαιώματά μας να δεχόμαστε να καταπατούνται αλλά ούτε στα ουράνια να πετάμε ότι «εμείς την γλιτώσαμε».
Την τραγωδία, λοιπόν, της κρίσης μπορούμε να την αναγνωρίσουμε -σε μεγαλύτερο βαθμό στο εξωτερικό ίσως- και μπορούμε να την προβλέψουμε και για την Ελλάδα. Αυτό που δεν πρέπει να κάνουμε είναι να την αφήσουμε να μας πάρει από κάτω. Να αντισταθούμε π.χ. στην ακρίβεια, με το να μην καταναλώνουμε. Να αντισταθούμε στις άδικες απολύσεις με την ενεργή συμμετοχή μας στα σωματεία εργαζομένων που υπερασπίζονται το εργατικό δίκαιο. Ούτε τα δικαιώματά μας να δεχόμαστε να καταπατούνται αλλά ούτε στα ουράνια να πετάμε ότι «εμείς την γλιτώσαμε».
