Κρίση (δεν) με πιάνει κρίση

Δεν θέλω να παρασυρθώ σε… φιλοσοφία, αλλά η αλήθεια είναι πως ο άνθρωπος τείνει να υπερτονίζει τη σημασία αυτού το οποίο ζει. Επί παραδείγματι: τι είναι σήμερα για μας η κρίση του 1929 αν όχι μία- δύο σελίδες σε ένα βιβλίο ιστορίας; Για το 99,9% των καθημερινών ανθρώπων το ότι η ξαδέλφη τους η Γεωργία πρόπερσι έχασε τη δουλειά της, είναι σημαντικότερο από το ότι οι χρηματιστές αυτοκτονούσαν πέφτοντας από τα παράθυρα. Αρα το τι είναι κρίση ή το τι θα μπορούσε να είναι κρίση καλό να περιμένουμε λίγο πριν το πούμε. Ότι το οικονομικό σύστημα έχει αναταράξεις λόγω του ότι οι τράπεζες ξέφυγαν από τον εποπτικό έλεγχο και κανείς δεν παραπονιόταν γιατί όλοι έβγαζαν, δε μπορεί κανείς να το αμφισβητήσει. Το «κρίση» όμως- τουλάχιστον από ιστορικής πλευράς- είναι πολύ βαριά κουβέντα για να εμπιστευτούμε τη χρήση του στα δελτία ειδήσεων. Οι απολύσεις είναι ένα γεγονός. Όμως πάντα ήταν. Απλώς όταν η κρίση δεν ήταν της μόδας αυτές οι ειδήσεις αναπαύονταν στις ροζ σελίδες των κυριακάτικων εφημερίδων (ναι, ναι αυτές που όλος ο κόσμος πετάει χωρίς να διαβάσει). Δεν λέω ότι οπωσδήποτε όλα είναι μια χαρά, αλλά αν χωρίς καμία ψυχραιμία δεχτούμε τις κινδυνολογίες είναι σα να ανοίγουμε το δρόμο για την καταπάτηση αρκετών δικαιωμάτων μας από τους παραπάνω… Για αυτό προτείνω να μην την αναγνωρίζουμε και τόσο εύκολα την τραγωδία περί κρίσης…