Εγώ δε μπορώ να καταλάβω πως ορισμένοι άνθρωποι δεν έχουν κουραστεί με τις δικαιολογίες που τους απευθύνονται για «να σφίγγουν και άλλο το ζωνάρι». Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου πάντα είμαστε «σε κρίση». Τι να πρωτοθυμηθώ; Τη λιτότητα του ’85- ’89; Τις κρίσεις της Νοτιοανατολικής Ασίας το 1987 και το 1997; Τη λιτότητα λόγω προσπάθειας της χώρας να μπει στον ΟΝΕ; Τις αυστηρές απαιτήσεις της ΟΝΕ (αφού μπήκαμε) για να είμαστε ακόλουθοι με τα όσα επιβάλουν οι συνθήκες; Τη φούσκα των εταιριών τεχνολογίας «που επηρέασε όλη τη δύση» το 2000; Την ύφεση που ακολούθησε; Ή μήπως την τωρινή κρίση που «είναι η χειρότερη από τη δεκαετία του 1930»; Έλεος!
Νομίζω ότι όλα αυτά δεν τελειώνουν αν δεν αποφασίσεις ότι τελειώνουν. Μάλλον είμαι με το μέρος αυτών που κουράστηκαν να φοβούνται…
Νομίζω ότι όλα αυτά δεν τελειώνουν αν δεν αποφασίσεις ότι τελειώνουν. Μάλλον είμαι με το μέρος αυτών που κουράστηκαν να φοβούνται…
