Αύγουστος Κορτώ: Ο αγώνας των γυναικών είναι αγώνας όλων μας
Αν διαβάσεις μόνο ένα πράγμα για την σημερινή Ημέρα της Γυναίκας, ας είναι αυτή η σπουδαία ανάρτηση.
«Αν αγαπάς στ' αλήθεια την ελευθερία, θέλεις να είναι όλοι ελεύθεροι. Αν πιστεύεις στην ισότητα, δεν ανέχεσαι να είσαι πιο ίσος απ' τους άλλους». Με μια σύντομη αλλά περιεκτική ανάρτηση, ο Αύγουστος Κορτώ μιλά, με αφορμή την Ημέρα της Γυναίκας, για τον αγώνα των γυναικών που συνεχίζεται, και μας αφορά όλους, μέχρι η πραγματική ισότητα να επιτευχθεί και καμία γυναίκα να μην κακοποιείται πια.
Ολόκληρη η ανάρτηση έχει ως εξής:
Η μάνα μου ήταν μια απ' τις πολλές γυναίκες της γενιάς της που πείστηκε από νωρίς ότι το πεπρωμένο της ήταν το τρίπτυχο σύζυγος-μητέρα-νοικοκυρά, ότι μόνον αυτό θα της εξασφάλιζε την ευτυχία. Δεν σπούδασε γιατί "Τι να το κάνεις το πτυχίο άμα σε ζει ο άντρας σου;" Δεν εργάστηκε ποτέ γιατί "Οι εργαζόμενες γυναίκες παραμελούν τα παιδιά τους".
Αν η Κατερίνα δούλευε, αν είχε μια αφορμή να βγαίνει κάθε πρωί απ' το σπίτι και να συναναστρέφεται κόσμο, αν ένιωθε την ανεξαρτησία και τη δύναμη του βιοπορισμού, αν είχε χειροπιαστούς στόχους και φιλοδοξίες, η πορεία της υγείας και της ζωής της μπορεί να ήταν τελείως διαφορετική. Αντ' αυτού, ο μονόδρομος του οικόσιτου βίου την οδήγησε σταδιακά σ' ένα ψυχικό τέλμα, και στο έδαφος της αδράνειας φύτρωσε η απελπισία. Μέχρι το τέλος της ζωής της ένιωθε, πάνω απ' όλα, άχρηστη.
Μπορεί να έχουν περάσει δεκαετίες από τότε, αλλά οι γυναίκες εξακολουθούν να καταπιέζονται, να εγκλωβίζονται από τις οικογένειές τους και την κοινωνία σε στερεοτυπικούς ρόλους, να υπομένουν οικονομικές ανισότητες στον χώρο εργασίας, και φυσικά να υφίστανται βία με πολλούς και ποικίλους τρόπους. Το κοριτσάκι που διαπιστώνει πως ισχύουν άλλοι όροι γι' αυτό στο παιχνίδι και στην ένδυση, η έφηβη κοπέλα που μαθαίνει πως "πρέπει να χαμογελά για να δείχνει φιλική και όμορφη", η γυναίκα που απ' τη νηπιακή ηλικία ακούει, τάχα χαριτωμένα, ότι η κούκλα-μωρό οφείλει κάποτε να αντικατασταθεί από κανονικά μωρά, και δη πολλά, μιας και μόνο έτσι θα γίνει αληθινή γυναίκα - όλα αυτά συνιστούν κακοποιητικές συμπεριφορές, πράξεις ήπιας, ύπουλης βίας, που όταν συνδυάζονται με τον πατριαρχικό αυταρχισμό ορισμένων αντρών, μπορεί να οδηγήσουν σε ακραίες εκφάνσεις βίας, στην αγριότητα της σωματικής κακοποίησης ή ακόμα και της γυναικοκτονίας. Το κακό πάντα ξεκινά απ' την αυθαίρετη πεποίθηση ότι η ζωή της γυναίκας, η σωματική και κοινωνική της υπόσταση, δεν της ανήκουν ολότελα.
Αν αγαπάς στ' αλήθεια την ελευθερία, θέλεις να είναι όλοι ελεύθεροι. Αν πιστεύεις στην ισότητα, δεν ανέχεσαι να είσαι πιο ίσος απ' τους άλλους.
Ο αγώνας των γυναικών συνεχίζεται, κι είναι αγώνας όλων μας.
Ολόκληρη η ανάρτηση έχει ως εξής:
Η μάνα μου ήταν μια απ' τις πολλές γυναίκες της γενιάς της που πείστηκε από νωρίς ότι το πεπρωμένο της ήταν το τρίπτυχο σύζυγος-μητέρα-νοικοκυρά, ότι μόνον αυτό θα της εξασφάλιζε την ευτυχία. Δεν σπούδασε γιατί "Τι να το κάνεις το πτυχίο άμα σε ζει ο άντρας σου;" Δεν εργάστηκε ποτέ γιατί "Οι εργαζόμενες γυναίκες παραμελούν τα παιδιά τους".
Αν η Κατερίνα δούλευε, αν είχε μια αφορμή να βγαίνει κάθε πρωί απ' το σπίτι και να συναναστρέφεται κόσμο, αν ένιωθε την ανεξαρτησία και τη δύναμη του βιοπορισμού, αν είχε χειροπιαστούς στόχους και φιλοδοξίες, η πορεία της υγείας και της ζωής της μπορεί να ήταν τελείως διαφορετική. Αντ' αυτού, ο μονόδρομος του οικόσιτου βίου την οδήγησε σταδιακά σ' ένα ψυχικό τέλμα, και στο έδαφος της αδράνειας φύτρωσε η απελπισία. Μέχρι το τέλος της ζωής της ένιωθε, πάνω απ' όλα, άχρηστη.
Μπορεί να έχουν περάσει δεκαετίες από τότε, αλλά οι γυναίκες εξακολουθούν να καταπιέζονται, να εγκλωβίζονται από τις οικογένειές τους και την κοινωνία σε στερεοτυπικούς ρόλους, να υπομένουν οικονομικές ανισότητες στον χώρο εργασίας, και φυσικά να υφίστανται βία με πολλούς και ποικίλους τρόπους. Το κοριτσάκι που διαπιστώνει πως ισχύουν άλλοι όροι γι' αυτό στο παιχνίδι και στην ένδυση, η έφηβη κοπέλα που μαθαίνει πως "πρέπει να χαμογελά για να δείχνει φιλική και όμορφη", η γυναίκα που απ' τη νηπιακή ηλικία ακούει, τάχα χαριτωμένα, ότι η κούκλα-μωρό οφείλει κάποτε να αντικατασταθεί από κανονικά μωρά, και δη πολλά, μιας και μόνο έτσι θα γίνει αληθινή γυναίκα - όλα αυτά συνιστούν κακοποιητικές συμπεριφορές, πράξεις ήπιας, ύπουλης βίας, που όταν συνδυάζονται με τον πατριαρχικό αυταρχισμό ορισμένων αντρών, μπορεί να οδηγήσουν σε ακραίες εκφάνσεις βίας, στην αγριότητα της σωματικής κακοποίησης ή ακόμα και της γυναικοκτονίας. Το κακό πάντα ξεκινά απ' την αυθαίρετη πεποίθηση ότι η ζωή της γυναίκας, η σωματική και κοινωνική της υπόσταση, δεν της ανήκουν ολότελα.
Αν αγαπάς στ' αλήθεια την ελευθερία, θέλεις να είναι όλοι ελεύθεροι. Αν πιστεύεις στην ισότητα, δεν ανέχεσαι να είσαι πιο ίσος απ' τους άλλους.
Ο αγώνας των γυναικών συνεχίζεται, κι είναι αγώνας όλων μας.
