ΑΠΟΨΕΙΣ

Τι γίνεται σε όλες εκείνες τις καθημερινές ιστορίες όπου οι συλλογικές δράσεις δίκαιες ή "άδικες"- έρχονται αντιμέτωπες με ατομικά συμφέροντα κατοχυρωμένα από την συνταγματική πολιτεία; Πόσο μακριά πηγαίνει το δίκαιο της πλειοψηφίας; Είναι νομιμοποιημένο;   

Επειδή το προηγούμενο post για τον κ. Γιάλομ προκάλεσε αρκετά σχόλια, ο Ιοβόλος επανέρχεται με εμπρηστικές (;) απόψεις περί ψυχολογίας και... επιστημοσύνης.

Την οικεία- από την εποχή του Κώδικα Ντα Βίντσι- αίσθηση αηδίας μού προκάλεσε η είδηση για τις ουρές που συνωστίστηκαν χθες στο Μέγαρο Μουσικής για να παρακολουθήσουν την ομιλία του ψυχολόγου και συγγραφέα αρκετών μπεστ σέλερς, Έρβιν Γιάλομ.

"Και για το Λυκαβηττό;" ρωτήθηκε στο τέλος της σημερινής συνέντευξης- παρουσίασης του προγράμματος του φετινού Φεστιβάλ Αθηνών ο επικεφαλής του, κ. Γ. Λούκος. Και θυμηθήκαμε τα παλιά...

Μετά από τη νέα -συγκαταβατική αυτή τη φορά- «επίθεση» του Variety (1, 2, 3) κατά των bloggers -επαγγελματιών ή μη- και εν μέσω της σημαντικής κρίσης των έντυπων παραδοσιακών μέσων ας ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα.

Είναι τελικά αυτή η άτιμη η επικαιρότητα, άδικη. Σκεφτόμουν την υπόθεση της υπουργού Εσωτερικών της Βρετανίας Τζάκι Σμιθ, που ζήτησε συγγνώμη από τον βρετανικό λαό γιατί οι ταινίες που «αγόρασε» ο σύζυγός της, χρεώθηκαν στον λογαριασμό της βρετανικής Βουλής.